به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایرنا، این نمایشنامه که به عنوان یکی از آثار نمایشی اجتماعی و انتقادی شناخته می‌شود، به بررسی موضوع‌های زندگی روزمره و چالش‌های انسانی می‌پردازد.

استانیسلاو استراتیو در این اثر با استفاده از شخصیت‌های متنوع و گفت‌وگوهای تعاملی، ابعاد مختلف زندگی را به تصویر می‌کشد. داستان این نمایش که در ابتدا در بلغارستان با به تصویر کشیدن ویژگی‌های فرهنگی و اجتماعی جامعه روی صحنه رفت و بعد در آلمان، روسیه، کانادا، ایالات متحده امریکا و فرانسه نیز اجرا شد، به نوعی به ارتباطات انسانی و تضادهای اجتماعی می‌پردازد و می‌توان آن را به نوعی نمایی از جامعه و وضعیت آن در نظر گرفت.

نمایشنامه شامل لحظات کوتاه و مکالمات پویا است که بین مسافران اتوبوس که هر کدام داستان و مشکلات خاص خود را دارند، صورت می‌گیرد.

ناصر ‌آویژه، بهی ‌جدیدی، مرتضی ‌دلداده، مهدی رجائی بروجنی، هومن ‌رهنمون، سامان ‌شکیبا، مجید شکری، سارینا شیاسی، ماکان قطبی، طاها ‌محمدی و آرام ‌نیک‌بین در این نمایش ایفای نقش داشتند.

«اتوبوس» برای من نوعی پاسخ به وضعیت دشوار تئاتر امروز بود؛ تئاتری که بیش از هر زمان دیگری شبیه همان اتوبوسی است که در نمایش تصویر می‌شود: فضایی بسته، گرفتار، بی‌مسیر و رهاشده. این را کارگردان نمایش می‌گوید.

روایت از این قرار است: ۹ نفر سوار اتوبوسی می‌شوند که از مسیر همیشگی نمی‌رود و جرات هم ندارند که از راننده بپرسند اتوبوس به کجا می‌رود.

اتوبوس محدود به یک جغرافیا یا زمان خاص نیست بلکه تصویری از جامعه انسانی در موقعیت‌های مختلف است، اما در عین حال، شباهت‌های آشکاری با شرایط کنونی جامعه دارد.

حمیدرضا قطبی که تاکنون پنج نمایش را کارگردانی و در عین حال در این اجراها، ایفای نقش هم کرده به ایرنا می‌گوید: دغدغه این را داشتم که در زمانی که کار فیلم انجام نمی‌دهم نمایشی را دست بگیرم و کار کنم. با توجه به شرایطی که از تئاتر حمایتی صورت نمی‌گیرد، این دشواری را در عمل احساس کردیم و باید نمایش را کار می‌کردم. این نمایش باعث شد هفت ماه بازیگرای خوبی از تئاتر را با خودمان همراه کنیم.

او افزود: با وجود مشکلاتی که بود نمایش را به مرحله اجرا رساندیم و استقبال خوبی هم از آن به عمل آمد.

امیر فروزنده تهیه‌کننده نمایش هم اظهار داشت: اتوبوس برای من نخستین تجربه تهیه‌کنندگی تئاتر در کنار مستندسازی است. این فقط یک عشق و علاقه است. احساس کردم یک کار خوب و قابل تاملی روی صحنه برود که به عنوان یک کار بزرگ با استاد قطبی برای من افتخار بود. می‌دانستم این کار برای من سودآوری نخواهد داشت. به صورت دلی و با عشق آمدم و در این مدت در کنار بچه‌ها انرژی خوبی در جریان بود.

او خاطرنشان کرد: تهیه‌کنندگی این کار فروردین امسال به من پیشنهاد شد. هفت ماه تمرین داشتیم و یک ماه اجرا. همدلی و وفاقی شکل گرفت و احساس خوبی جاری بود. در بخش هنری کار هیچ دخالتی نداشتم و اظهارنظری نکردم اما در بخش تولید، گرفتن سالن و صحنه تمام تلاشم را کردم تا کار درخوری انجام دهم. با تمام بضاعت سعی کردیم کار خوبی انجام دهیم و هر کسی کار را دیده رضایت داشته و کامنت‌هایی که دریافت کردیم رضایت بخش بوده است.

وی در عین حال گفت: شاید زمان خوبی برای اجرا انتخاب نکردیم به همین سبب میزان استقبالی که باید و انتظار می‌رفت به عمل نیامد.

آرام نیک‌بین بازیگر نمایش هم گفت: اتوبوس، جامعه را به نمایش می‌گذارد و برآیند مسائل آن که به صورت کنش و واکنش اجتماعی بروز می‌یابد. در جامعه‌ای محدود که در این اتوبوس سوار شده‌اند، زن، نماد خورده بورژوا و روشنفکرنمای جامعه است و به نوعی برای استقلال واهی در جامعه دست و پا می‌زند و دچار فراز و فرودهایی می‌شود که در تمام جوامع جهان سومی وجود دارد.

سامان شکیبا دیگر بازیگر که با ۳۰ سال پیشینه فعالیت در هنرهای نمایشی با ۱۰ جایزه و تندیس از جشنواره تئاتر فجر ایفاگر یکی از نقش‌های نمایش اتوبوس است هم گفت: میان کارگردانی نمایش «مترس‌ها» و «شب شکار» بودیم که آقای قطبی پیشنهاد نقشی را به من داد. بعد از مطالعه با این کاراکتر ارتباط برقرار کردم. در ابتدا مقداری گارد داشتم از آنجایی که شاید سن و سال کاراکتر به من نخورد اما در نهایت پذیرفتم.

او خاطرنشان کرد: نمایش اتوبوس بسیار دغدغه‌مند و مرتبط با مسائل روز جامعه است و به گفته آقای قطبی هر چیزی را می شود از آن برداشت کرد. خصوصا برای همین تئاتر و مسائلی که با آن روبه روست.

شکیبا ادامه داد: اگر سوار اتوبوس جامعه شدیم نفهمیم که مشکل از کجاست و اقدامی نکنیم شاید ته دره برود. اما اگر ما هم در این کار دخیل باشیم و بتوانیم مسیر درست را برای راننده و تمام اعضای اتوبوس و مسافران پیشنهاد دهیم به مقصد می‌رسیم. در هنر، جامعه، اقتصاد و سیاست نیز همین است و باید دست به دست هم دهیم.

همچنین، مهدی رجایی‌بروجنی دیگر بازیگر نمایش هم با اشاره به پیشینه فعالیت تئاتری خود از بروجن و شرکت در جشنواره‌های فجر و ... گفت: اتوبوس، به مثابه جامعه و نمادی از آن است. هر جامعه‌ای هم می‌تواند باشد. مثلا جامعه تئاتری ها، جامعه خودمان یا بین‌الملل. افرادی که در آن زندگی می‌کنند زمانی دچار مشکل می شوند و کسی که قدرت دارد آن را منحرف می‌کند به سمت و سوی دیگری می‌رود. این‌گواه است که دیگر از دست اینها کاری برنمی‌آید.

او افزود: کاراکتر مرد عاقل، نماد روشنفکران جامعه است که فقط حرف می‌زنند و جامعه را تهییج می‌کنند.

نمایش اتوبوس در خانه نمایش دا که از ۱۶ آذر روی صحنه بود، جمعه شب به کار خود پایان داد.