بر اساس آموزههای منابع معتبر علمی و پزشکی، با آگاهی، صداقت و مدیریت صحیح، زوجین میتوانند نه تنها با این بیماری کنار بیایند، بلکه از حمایتهای یکدیگر برای بهبود روند درمان نیز بهرهمند شوند.
در ادامه این مقاله، توضیح میدهیم که دیابت چه تاثیری بر ازدواج دارد.
صداقت اولین و مهمترین گام است. فرد دیابتی باید در مورد نوع بیماری، نحوه مدیریت آن (انسولین یا داروهای دیابت) و عوارض احتمالی با شریک آینده خود صحبت کند.
افت یا افزایش قند خون میتواند باعث تحریکپذیری، بیحوصلگی یا خستگی شود. درک این موضوع توسط همسر، مانع از بروز سوءتفاهمهای عاطفی میشود.
پیشنهاد میشود زوجین پیش از نهایی کردن تصمیم خود، با متخصص غدد مشورت کنند تا ابهامات و ترسهای طرف مقابل برطرف شود.
جالب است بدانید که تحقیقات نشان میدهند افراد متأهل مبتلا به دیابت نوع ۲، معمولاً در کنترل قند خون موفقتر از افراد مجرد هستند.
همسر به عنوان نزدیکترین فرد، بزرگترین منبع انگیزه برای رعایت رژیم غذایی و انجام فعالیتهای ورزشی است.
علاوه بر این، رابطه زناشویی پایدار و آرام، سطح هورمونهای استرس (که باعث افزایش قند خون میشوند) را کاهش داده و به سلامت کلی قلب و عروق کمک میکند.
یکی از دغدغههای رایج، تأثیر دیابت بر توانایی جنسی و باروری است.
در مردان دیابت کنترلنشده در درازمدت ممکن است باعث آسیب عروقی و اختلال نعوظ شود، اما با کنترل دقیق قند خون و درمانهای دارویی، این مشکل کاملاً قابل مدیریت است.
از طرفی زنان دیابتی برای بارداری نیاز به برنامهریزی دقیق دارند. با نظارت منظم پزشک و نرمال نگه داشتن سطح قند خون (HbA1c) پیش از بارداری، ریسک عوارض برای مادر و نوزاد به حداقل میرسد.
وراثت نقش مهمی در انتقال دیابت ایفا میکند و اگر یکی از والدین به دیابت نوع ۱ مبتلا باشد، احتمال ابتلای فرزند نسبت به سایر افراد جامعه بیشتر است. با این حال، میزان این ریسک بسته به اینکه کدام والد بیمار است و در چه سنی صاحب فرزند شده، تفاوتهای چشمگیری دارد.
حالت کلی: شانس ابتلای کودک ۱ در ۱۷ است.
ابتلای زودرس پدر: اگر پدر خودش قبل از سن ۱۱ سالگی به دیابت مبتلا شده باشد، این خطر افزایش یافته و به ۱ در ۱۰ میرسد.
سن مادر در هنگام زایمان، تأثیر مستقیمی بر احتمال انتقال بیماری دارد:
برخلاف تصور عموم، دیابت نوع ۲ ارتباط بسیار قویتری با وراثت و ژنتیک نسبت به نوع ۱ دارد. با این حال، در این نوع دیابت، «سبک زندگی» مانند یک کلید عمل میکند که میتواند ژنهای بیماری را روشن یا خاموش کند.
میزان خطر ابتلا برای فرزندان به شرح زیر است:
اگر یکی از والدین مبتلا باشد: خطر ابتلای کودک در طول زندگی حدود ۱ در ۷ (اگر والد قبل از ۵۰ سالگی مبتلا شده باشد) و ۱ در ۱۳ (اگر والد بعد از ۵۰ سالگی مبتلا شده باشد) است.
اگر هر دو والد مبتلا باشند: خطر ابتلای فرزند به شدت بالا میرود و به حدود ۱ در ۲ (یعنی ۵۰ درصد احتمال) میرسد.
در دیابت نوع ۱، سیستم ایمنی مقصر است، اما در نوع ۲، مجموعهای از ژنها بر نحوه ترشح انسولین و مقاومت سلولها به آن اثر میگذارند.
علاوه بر ژنها، خانوادهها معمولاً عادات غذایی و سطح فعالیت بدنی مشابهی دارند. بنابراین، اگر والدینی سبک زندگی غیرفعال داشته باشند، فرزندان نیز همان را میآموزند که ریسک ژنتیکی را تقویت میکند.
نکته امیدوارکننده در مورد دیابت نوع ۲ این است که ژنها سرنوشت قطعی نیستند.
تحقیقات نشان داده است که حتی با وجود ریسک ژنتیکی بالا، میتوان با اقدامات زیر از بروز بیماری جلوگیری کرد یا آن را به تأخیر انداخت:
ازدواج با یک فرد دیابتی به معنای پذیرش سبک زندگی سالم برای هر دو نفر است. همراهی همسر در ورزشهای روزانه و رعایت رژیم غذایی کمقند، نه تنها به نفع فرد بیمار است، بلکه سلامت شریک زندگی را نیز تضمین میکند.
دیابت یک تبصره در زندگی مشترک است، نه یک مانع. اگر زوجین با نگاهی واقعبینانه و مبتنی بر آموزش به این موضوع بنگرند، دیابت میتواند حتی به عاملی برای نزدیکی بیشتر و مراقبت متعهدانه از یکدیگر تبدیل شود. برای آگاهی از جدیدترین اخبار دیابت، به سایت سلامتی دارو دات کام مراجعه کنید.
