دریاچه ارومیه، که زمانی بزرگترین دریاچه آب شور خاورمیانه بهشمار میرفت، طی دو دهه گذشته در پی خشکسالیهای مداوم، سدسازی بر رودخانههای ورودی و برداشت بیرویه از منابع آب زیرزمینی، با کاهش شدید سطح آب مواجه شده است.
هرچند افزایش بارندگیها و اجرای برخی طرحهای احیایی در سال ۱۳۹۸ به بهبود موقت وضعیت این پهنه آبی انجامید، اما تداوم خشکسالی و ضعف مدیریت منابع آب در اوایل دهه ۱۴۰۰، بار دیگر روند احیا را متوقف و شرایط را به نقطهای بحرانی بازگرداند.
امروز بخش اعظم دریاچه ارومیه به بستر گستردهای از نمک تبدیل شده و تنها لکههایی محدود از آب در آن باقی مانده است؛ وضعیتی که از آن بهعنوان یکی از جدیترین بحرانهای زیستمحیطی کشور در سالهای اخیر یاد میشود.
خشکشدن دریاچه، افزون بر پیامدهای گسترده زیستمحیطی از جمله افزایش طوفانهای نمکی و ریزگردها، تغییر اقلیم محلی و کاهش تنوع گونههای گیاهی و جانوری، به افول صنعت گردشگری منطقه و نابودی بخشی از کسبوکارهای وابسته انجامیده و معیشت جوامع محلی اطراف دریاچه را با تهدیدی جدی مواجه کرده است.
