به گزارش خبرنگار مهر، ملی حفاری خوزستان تیمی که سالها بهعنوان یکی از ستونهای فوتسال زنان ایران شناخته میشد در فصل جاری لیگ برتر به وضعیتی رسیده که کمتر کسی تصورش را میکرد. تیمی با سابقه قهرمانی، ثبات مدیریتی و حضور مستمر در جمع مدعیان حالا پس از گذشت ۱۰ هفته از مسابقات تنها ۲ امتیاز کسب کرده و در قعر جدول قرار دارد؛ جایگاهی که زنگ خطر سقوط را برای این نام ریشهدار به صدا درآورده است.
این افت شدید در شرایطی رخ داده که ملی حفاری فصل گذشته لیگ برتر را با قرار گرفتن در رده چهارم جدول به پایان رساند؛ جایگاهی قابل قبول برای تیمی که اگرچه قهرمان نشد اما همچنان ساختار فنی، کیفیت بازیکنان و هویت رقابتی خود را حفظ کرده بود. با این پیشزمینه انتظار میرفت ملی حفاری در فصل جدید نیز حداقل در نیمه بالای جدول باقی بماند ولی واقعیتهای این فصل تصویری کاملاً متفاوت ارائه میدهد.
ملی حفاری در ۱۰ هفته های گذشته تنها به ۲ تساوی دست یافته و ۸ شکست را تجربه کرده است. نتایجی که نشان میدهد این تیم در کسب امتیاز ناکام بوده و شرایط مطلوبی در جدول لیگ ندارد. اشتباهات فردی پرتعداد، ضعف در سازماندهی دفاعی، ناتوانی در خلق موقعیت و مهمتر از همه نداشتن واکنش مؤثر در جریان بازی از ویژگیهای ثابت این تیم در فصل جاری بوده است.
نگاهها در چنین شرایطی بهطور طبیعی به نیمکت تیم معطوف میشود. جایی که فروزان سلیمانی سرمربی با سابقه فوتسال زنان ایران هدایت ملی حفاری را برعهده دارد. حضور سلیمانی روی نیمکت این تیم در ابتدای فصل نهتنها نگرانی ایجاد نکرد بلکه باعث افزایش سطح انتظارات شد. او پیش از این سرمربی تیم ملی فوتسال زنان ایران بود و همین سابقه این تصور را به وجود آورده بود که ملی حفاری از نظر فنی در مسیر درستی قرار خواهد گرفت.
اما مرور دقیقتر کارنامه مربیگری سلیمانی چه در سطح ملی و چه در سطح باشگاهی پرسشهای جدیتری را مطرح میکند. تیم ملی فوتسال زنان ایران پیش از دوران او دو دوره متوالی قهرمان آسیا شده بود و بهعنوان قدرت اول قاره شناخته میشد. با این حال در دوره سرمربیگری سلیمانی این روند متوقف شد و تیم ملی برای نخستینبار پس از سالها قهرمانی آسیا را از دست داد؛ اتفاقی که بسیاری آن را نه نتیجه افت نسل بازیکنان بلکه حاصل ضعف در مدیریت فنی و تصمیمگیریهای تاکتیکی دانستند.
آنچه امروز در ملی حفاری دیده میشود شباهتهای قابل تأملی با همان دوره تیم ملی دارد. تیمی که از نظر مهره خالی از بازیکن باکیفیت نیست اما در زمین مسابقه فاقد هویت مشخص است. نه سیستم بازی تثبیتشدهای دیده میشود و نه برنامه مشخصی برای عبور از بحران در این تیم وجود دارد. ملی حفاری در بسیاری از مسابقات حتی زمانی که از حریف عقب میافتد تغییر محسوسی در شکل بازیاش ایجاد نمیکند؛ موضوعی که نقش کادر فنی در آن پررنگ است.
سقوط ناگهانی یک تیم از رده چهارم جدول به قعر جدول آن هم در فاصله یک فصل معمولاً نشانهای از یک تغییر اشتباه یا تصمیم نادرست در ساختار فنی است. در فوتبال و فوتسال حرفهای سرمربی مهمترین عامل در حفظ یا از بین رفتن ثبات یک تیم به شمار میرود. وقتی تیمی هم در نتیجهگیری و هم در کیفیت بازی دچار افت میشود نمیتوان نقش نیمکت را نادیده گرفت.
فروزان سلیمانی امروز در موقعیتی قرار دارد که گذشته و حال کارنامهاش بیش از هر زمان دیگری زیر ذرهبین قرار گرفته است. از دست رفتن قهرمانی آسیا با تیم ملی و حالا قرار گرفتن ملی حفاری در آستانه سقوط این سوال را بهصورت جدی مطرح میکند که آیا مشکل شرایط مقطعی بوده یا به شیوه مربیگری بازمیگردد؟ آیا این مربی توانایی بازسازی تیمهای بحرانزده را دارد یا حضورش ناخواسته به تشدید بحران منجر شده است؟
ملی حفاری هنوز فرصت بازگشت دارد اما زمان به سرعت در حال از دست رفتن است. ادامه این روند نهتنها میتواند یکی از پرافتخارترین تیمهای فوتسال زنان ایران را به دسته پایینتر بفرستد بلکه کارنامه مربیای را که زمانی در بالاترین سطح این رشته فعالیت میکرد با سوالات جدیتری مواجه خواهد کرد.
