به گزارش همشهری آنلاین، اواسط سال ۹۵ گزارش یک درگیری مرگبار در منطقه شهریار به پلیس اعلام شد. با حضور مأموران و بررسیهای اولیه مشخص شد که مردی به نام حامد پس از مجادله با مردی دیگر او را با بنزین سوزانده است. حامد نیز به خاطر سوختگی به بیمارستان منتقل شد.
او پس از بهبودی نسبی تحت بازجویی قرار گرفت و گفت: ما هر دو معتاد بودیم و روز حادثه آنقدر مواد مصرف کردیم که در حال خودمان نبودیم. سر موضوعی که به خاطر نمیآورم یک بار با هم دعوا کردیم و از هم جدا شدیم.
وی ادامه داد: اینکه یک ساعت بعد او با یک ظرف بنزین به سراغم آمد و آن را روی من خالی کرد که بخشی از آن به لباسهای خودش هم پاشیده شد. بعد فندک را روشن کرد و هر دو آتش گرفتیم. من زنده ماندم و او فوت کرد. من نه قصدی برای کشتن او داشتم نه شروعکننده درگیری بودم.
با تکمیل تحقیقات، پرونده برای رسیدگی به دادگاه کیفری یک استان تهران فرستاده شد. در آن جلسه دادگاه اولیای دم درخواست قصاص کردند و متهم نیز با تکرار اظهاراتش در مراحل بازجویی مدعی شد مقتول به دست او کشته نشده است.
با این حال قضات بر اساس مستندات و گزارشهای پلیس متهم را به قصاص محکوم کردند.
پرونده پس از آن به دیوان رفت و قضات دیوان نیز حکم قصاص را تأیید کردند و پرونده به اجرای احکام رفت.
اما با گذشت بیش از ۹ سال از صدور حکم، اولیای دم برای اجرای قصاص اقدامی نکردند و متهم با ارسال درخواستی به قضات کیفری درخواست کرد تا تکلیف او را مشخص کنند. به این ترتیب پرونده برای رسیدگی درخواست متهم به شعبه ۵ دادگاه کیفری یک استان تهران فرستاده شد.
در این جلسه اولیای دم حضور نداشتند.
در ادامه متهم به جایگاه رفت و بار دیگر اظهاراتش را تکرار کرد و گفت: من در این سالها توانستم مواد را ترک کنم، اما زندگیم نابود شده است. از شما میخواهم وضعیتم را روشن کنید. پزشکی قانونی هم دقیقا مشخص نکرده که علت فوت ناشی از سوختگی و دود بوده یا مصرف بیش از حد مواد. فقط اجازه بدهید من با وثیقه آزاد شوم.
با پایان اظهارات متهم، قضات برای صدور رأی وارد شور شدند.
