در بیانیه این نهاد بیشتر شروط ایران برای قبول مفاد کنوانسیونهای پالرمو و سیافتی پذیرفته نشد و این نهاد از اعضای خود خواست اقدامات تقابلی مانند خودداری از اعطای مجوز به ایران برای ایجاد زیرمجموعه یا شعب جدید مؤسسات ارائهدهنده خدمات دارایی مجازی، محدودکردن روابط تجاری یا تراکنش مالی و بررسی دقیق وجوه مرتبط با ایران از قبیل کمکهای بشردوستانه، غذا و… را علیه ایران اعمال کنند.
به گزارش روزنامه شرق، به این ترتیب فضای اقتصاد ایران همچنان بسته میماند و کژکارکردیهای آن بیشتر و آزادی، رونق و توسعه از آن دورتر میشود.
چند ماه پیش، مؤسسه فریزر در آخرین گزارش خود از «شاخص آزادی اقتصادی»، رتبه کشورمان را 161 در بین 165 کشور جهان و در قعر این جدول و در کنار کشورهای چاد، لیبی، سوریه و میانمار قرار داد.
شاخصی که کشورها را براساس مؤلفههای اندازه دولت، پول قوی، قوانین و حقوق مالکیت و قوانین و مقرارت سنجیده و رتبهبندی میکند.
اشاره به آن خبر (لیست سیاه FATF) و آن رتبهبندی، شاید در این روزهای دردآور و پرالتهاب که سایه جنگ بر سر کشورمان است، امری بیمعنا جلوه کند، اما واقعیت آن است که ریشه ابربحرانهای امروز را باید در همین سقوط رتبهها و حضور در همین لیستهای سیاه یافت.
در حوزه خارجی این جایگاه تأسفآور و همنشینشدن با لیبی، سوریه و… در رتبهبندی «شاخص آزادی اقتصادی» و همسایهشدن با کره شمالی و میانمار در بیانیه FATF، نشانه تاریکی و سیاهی و قطع یا حداقلیبودن ارتباط ایران با جهان است.
نتیجه آنکه وقتی در زنجیره تولید و ارزش جهانی و در مناسبات مالی بینالمللی، کمتر جایی داشته و اقتصادی فرومانده و در خود باشی، از معادلات جهانی راحتتر قابل حذفشدن و مورد تعدی و تجاوز قرارگرفتن خواهی بود. سویه مهم دیگر ماجرا، تشدید بحران سیاسی در داخل و افزایش ناکارآمدی ناشی از به حاشیه راندهشدن در اقتصاد جهانی است.
وقتی کیک اقتصاد کوچک و کمکیفیت میشود، بیشک فقر و بیکاری و فساد و بیعدالتی و… افزون میشود و قدرت دولت بهشدت کاهش یافته و قدرت نیروهای غیررسمی خارج از دولت و جریانهای مافیایی عمیقتر و گستردهتر میشود.
