به گزارش گروه ترجمه رکنا به نقل از نیوساینس، شواهد نوظهور نشان میدهد که مکانیسمهای پشت میگرن پیچیدهتر از آن چیزی است که پیشتر تصور میشد. پژوهشگران تعامل بین جریان مایع مغزی-نخاعی و سیگنالدهی عصبی حسی را به عنوان عامل کلیدی در ایجاد حملات میگرنی شناسایی کردهاند. پروتئینها و مولکولهای سیگنالدهنده در مایع مغزی-نخاعی، مسیرهای درد در سیستم عصبی سهقلوی (تریژمینال) را فعال میکنند که این موضوع میتواند مسیرهای تازهای برای مداخلات درمانی فراهم کند.
مطالعات ژنتیکی نیز درک ما از میگرن را گسترش دادهاند. یک کنسرسیوم بینالمللی با تحلیل دادههای بیش از ۱.۳ میلیون شرکتکننده، ژنهای جدیدی مرتبط با حساسیت به میگرن کشف کرده است. برخی از این ژنها میتوانند به عنوان هدف برای درمانهای نوین، بهویژه برای بیمارانی که به داروهای موجود پاسخ نمیدهند، مورد استفاده قرار گیرند.
تاریخچه درمان میگرن عمدتاً بر مسیر «پپتید مرتبط با ژن کلسیتونین» (CGRP) متمرکز بوده است. در حالی که داروهای هدفگیرنده CGRP تحولی در درمان ایجاد کردهاند، همه بیماران از آن بهرهمند نمیشوند. درک تازه از مسیرهای مولکولی جایگزین، از جمله پروتئینهای التهابی و گیرندههای تازه شناساییشده، ممکن است درمانهای جایگزین و مؤثرتری برای پیشگیری یا کاهش حملات میگرنی ارائه دهد.
کارشناسان تأکید میکنند که بازنگری در این هدفهای دارویی پیشتر نادیده گرفتهشده، حیاتی است، زیرا میتواند گزینههای درمانی شخصیسازیشده بیشتری فراهم کرده و کیفیت زندگی میلیونها نفر از مبتلایان به میگرن در سراسر جهان را بهبود بخشد.
