به گزارش ایرنا از روابط عمومی گالری سهراب، تیغ اندیشیها، عنوان نمایشگاه آثار ابراهیم حقیقی ساعت ١٦ اول خردادماه در گالری سهراب افتتاح میشود و تا ٢١ خردادماه ادامه خواهد داشت.
دراین نمایشگاه مجموعهای از ٦٧ اثر ابراهیم حقیقی که شامل ٦٠ کلاژ به ابعاد٣٣ در٣٣ و ۷ مجسمه به نمایش گذاشته میشوند. کلاژها در ۳ نسخه و مجسمه ها در یک نسخه ارائه شدهاند.
ابراهیم حقیقی در بخشی از استیمنتی که برای این نمایشگاه نوشته؛ نقل کرده است؛ در سال دوم دانشکده هنرهایزیبای دانشگاه تهران، یعنی سال ۱۳۴۹، پس از گذر از سال اول و تهنشین شدنِ شگفتزدگیهای فضای تازه و متفاوت با مدرسههای خستگیآورِ سیستم آموزش و پرورش، و آشنایی با هنر و دیدن کتابهایی پر از آنچه تاکنون ندیدهای تو را وادار به فکرکردن میکند.
پس از ورق زدن کتابهایی نفیس از هنر مدرن که تا کنون ندیده بودی و رسیدن به کتابهای خیل بزرگ کاریکاتوریستهای بزرگ جهان مثل: سامپه، گورمهلن، بوسک، راوخ، توپور، لوین، شاوال، اشتاینبِک و بسیاری دیگر، پنجرههای تازه گشودهای بودند به باغ همیشه بهار هنر. کشف دسن و ترکیببندی و نگاه و نگرشِ تلخاندیشانهی قرن بیستمی بعد از جنگهای جهانی، صراحت بیان در آزاداندیشیِ نوپای همعصر برشت و سارتر و کامو و راسل و بکت و یونسکو، در زمانهی جنگ کوبا و ویتنام و غارت آفریقا.
این دیدنها و گشتوگذارها سبب تمرین و تفریح کردن و دست انداختن مثلا به ریسمان بلند و قطور کارتون به مثابه هنر میشود که پیشتر، اردشیر محصص، احمد سخاورز، مصطفی رمضانی و کامبیز درمبخش نمایندگان زبردست ایرانی راهها پیموده بودند. خطخطیها که زیادتر میشوند حضور واقعی تیغ برای حس لمس مستقیم روی کاغذ و احساس نزدیکِ تیزی و برندگیِ آن، نقش اول را به خودِخودِ تیغ متعلق میکند. به همین سبب تمامی کارهایی را هم که بعد از ۵۵ سال مرتکب میشوم، تیغ همچنان نقش اول را دارد و اندازههای آثار هم تابع او هستند.
تیغاندیشی بر ململِ ابر سفیدِ آراملغزندهای لمیده، روان باشی، یا بر تیغِ بُرندهی طویلی به تندی فرود آیی. به ناگزیر پذیرا خواهی شد که این چیزی جز تقدیرِ تو نیست، که اگر در آن دستی داشته باشی یا نه، چیزی جز تقدیرِ گذشتنِ تو از درازنای عمرِ از ازل تا ابدِ جهان نیست.
آدمیزاد که همزادِ درد است، راهی جز پذیرش تیزیِ بُرندهی تیغها ندارد. تیغهایی در راه یا همچون شمشیر داموکلس، آویخته به تارِ مویی بر بالای سر. تیغهایی بر سرِ راهِ مردمِ عاشق، یا گرسنه، یا ترسیده، یا در دستِ قدرتمندان، یا با نامِ قدیمیِ سرنوشت، خواسته و ناخواسته همجوار تو. بُرّان و زخمزننده و خونریز و هراسناک. همیشه از تیزیِ تیغ ترسیدهام و چشمهایم را بر خون بستهام. اما چه سود که تیغ و زخم و خون، ناگزیریِ حضورِ تو در جهان است. تو که نامت آدمی است، در میان تمامِ جاندارانِ دیگر کرهی خاکی. که آنها نیز از تیغ و زخم و خون، گزیری و گریزی ندارند.
