به گزارش ایرنا، در روزهایی که سایه سنگین تنش ها و نبرد بر فضای سیاسی و اجتماعی کشور سنگینی می کند جبهه ای دیگر در سکوت و گمنامی در حال جنگ است که شاید کمتر کسی صدای خرد شدن استخوان های آن را بشنود.

شرکت های دانش بنیان که ثمره سال ها اعتماد به نخبگان داخلی و تلاش برای گسستن زنجیره های وابستگی به غرب شناخته می شوند اکنون در میانه یک جنگ اقتصادی نابرابر داخلی و خارجی تحت فشار قرار گرفته اند در حالی که این واحدها همان ستون های استواری هستند که اجازه ندادند تحریم های ظالمانه، نبض دانش و تکنولوژی را در این مرز و بوم از کار بیندازد.

اهمیت این شرکت ها زمانی دوچندان می شود که بدانیم محصولات تولیدی آنها دقیقا همان نقاطی را هدف قرار داده که غربی ها قصد داشتند با تحریم آن چرخ حمل و نقل و صنعت ایران را متوقف کنند اما در چنین شرایطی دانش بنیان ها با اتکا به توان داخلی، تهدیدها را به فرصت تبدیل کردند و در سال های اخیر بخش بزرگی از بار سنگین عزت اقتصادی را به دوش کشیدند.

اما متاسفانه در شرایط حساس کنونی که کشور بیش از هر زمان دیگری به آرامش در خط تولید نیاز دارد نادیده گرفتن مشکلات این واحدها می تواند ضربات جبران ناپذیری به پیکره اقتصاد وارد کند.

تولید ملی در این واحدها فراتر از یک کلمه و در واقع معنای واقعی خودکفایی است چراکه وقتی یک محصول راهبردی که پیش از این در انحصار کشورهای اروپایی نظیر آلمان بوده در قلب استان لرستان مهندسی معکوس و بومی سازی می شود یعنی ما توانسته ایم راه نفوذ و فشار دشمن را ببندیم.

به جرات می توان گفت این شرکت ها نه تنها مانع خروج ارز می شوند بلکه با صادرات محصولات خود ارزآوری را نیز برای کشور به ارمغان می آورند که در شرایط جنگی و تحریمی حکمی حیاتی دارد.

چرخ اقتصاد کشور دقیقا به دست همین شرکت های تولیدی می چرخد که در نهایت گمنامی مشغول فعالیت هستند اما برخی مسئولان از عملکرد خیره کننده این واحدها غافل مانده اند و همین بی توجهی باعث شده تا در زمان بروز بحران، بی پناه و بدون حمایت رها شوند در حالی که حمایت از دانش بنیان ها نه یک انتخاب بلکه ضرورتی برای بقای اقتصاد در شرایط بحرانی است.

اگر امروز به فریاد این واحدهای تولیدی نرسیم، فردا باید هزینه های گزافی برای واردات محصولاتی بپردازیم که دانش تولید آنها را در خانه داشتیم اما قدرش را ندانستیم.

تعطیلی هر خط تولید در این شرکت ها به معنای عقب نشینی برابر تحریم و شکست در جبهه ای است که قرار بود نماد اقتدار ما باشد از طرفی از دست رفتن اشتغال نخبگان و کارگران ماهر در این واحدها زخمی عمیق بر پیکره سرمایه های انسانی کشور وارد خواهد کرد.

یکی از واحدهای پرافتخاری که با هزار امید بذر دانش را در دورود لرستان کاشت و امروز در فصل برداشت با تندباد بی مهری و گرانی مواد اولیه روبرو شده شرکت "شیمی فرآیند دیزل" است که در جریان جنگ ۴۰ روزه و پس از آن اسیر ناملایمات و بی مهری های برخی کارخانه های پتروشیمی قرار گرفته و در آستانه و توقف تولید است.

هراس کارگران از دستگاه های خاموش و سفره های خالی

در قلب شهرک صنعتی دورود میان سوله های ساکت کارخانه شیمی فرآیند دیزل، محمد لشنی یکی از کارگران باسابقه خط تولید با چهره ای برافروخته و چشمانی نگران به گالن های خالی کنار دیوار خیره شده است.

او می گوید: از روزی که زمزمه های توقف تولید به دلیل نبود مواد اولیه شنیده شد خواب از چشمان ما پریده است، با تمام وجود حس می کنم وجود این شرکت برای حفظ محیط زیست کشورمان حیاتی است اما شرایط اکنون طور دیگریست.

محمد ادامه می دهد: هر روز صبح با این ترس از خواب بیدار می شوم که نکند امروز نوبت تعدیل من باشد، قطعا مسئولان از خود می پرسند یا می دانند بیکار شدن یک کارگر در این شرایط اقتصادی چه معنایی برای خانواده و فرزندان او دارد.

مجید سالاروند دیگر کارگر این مجموعه که دست های زبر و کارگری اش حکایت از سال ها تلاش در خط تولید دارد با صدایی لرزان می گوید: ما با افتخار می گفتیم محصولی می سازیم که دست آلمانی ها را از بازار ایران کوتاه کرده است اما حالا باید بنشینیم و ببینیم که چگونه برخی پتروشیمی ها با گران فروشی تیشه به ریشه کار ما می زنند.

مجید می گوید: اگر این خط تولید متوقف شود، نه تنها ما ۱۵ نفر کارگر این کارخانه بلکه صدها نفر دیگر که در زنجیره توزیع و فروش نان می خورند دچار مشکل می شوند، او با نگرانی از تکرار سناریوی تلخ تعدیل نیرو می گوید: ما چیزی جز حق کار کردن و چرخاندن چرخ تولید کشورمان را نمی خواهیم.

از بومی سازی تا بحران پتروشیمی ها

ایرج فولادوند رئیس هیات مدیره شرکت شیمی فرآیند دیزل لرستان با انتقاد شدید از عدم عرضه و گران فروشی مواد اولیه توسط پتروشیمی ها از توقف کامل خط تولید نخستین واحد محلول کاهنده آلودگی خودروهای دیزلی معروف به "اَدبِلو" در کشور و آغاز تعدیل نیرو در این واحد صنعتی خبر داد.

وی با اشاره به تاریخچه بومی سازی این محصول راهبردی اظهار داشت: سال ۱۳۹۳ برای اولین بار در ایران محلول کاهنده آلودگی هوای خودروهای دیزلی را در شهرستان دورود استان لرستان مهندسی معکوس و تولید کردیم.

فولادوند ادامه داد: تولید این محصول پیش از این در اختیار آلمان ها بود اما با دریافت استانداردهای ملی و گواهی نامه رسمی، توسط ما در ایران به تولید انبوه رسید و این شرکت به عنوان برند اول استاندارد ملی ایران در این حوزه شناخته شد.

وی با تبیین نقش حیاتی محصول تولیدی این شرکت فناور در سلامت جامعه گفت: این محصول وظیفه حذف سمی ترین گاز حاصل از احتراق خودروهای دیزلی یعنی گاز سرطان زای ناکس(NOX) را بر عهده دارد.

رئیس هیات مدیره شرکت شیمی فرآیند دیزل دورود عنوان کرد: به جرات می گویم اگر مسئولان به این ظرفیت توجه می کردند امروز آلودگی هوای کلان شهرها و جاده های کشور تا ۲۰ درصد کاهش می یافت.

فولادوند با تاکید بر اینکه این واحد صنعتی از حوادث و چالش های جنگ ۴۰ روزه آسیب فیزیکی ندیده است تصریح کرد: آسیب اصلی ما ناشی از رفتار پتروشیمی ها و تامین مواد اولیه است.

وی بیان کرد: متاسفانه پتروشیمی شیراز عرضه خود را کاملا قطع کرده و پتروشیمی خراسان نیز به عنوان تامین کننده اصلی یا مواد اولیه را در بورس عرضه نمی کند یا قیمت ها را به شکل فزاینده ای تعیین کرده است که به نظر می رسد با هدف حبس کالا و فروش گران تر آن با نوسانات نرخ دلار انجام می شود.

تاراج اشتغال و محیط زیست در سایه انحصارطلبی

رئیس هیات مدیره این شرکت دانش بنیان افزود: این گران فروشی باعث جهش شدید بهای تمام شده محصول نهایی شده است، تا جایی که دیگر امکان رقابت در بازار وجود ندارد.

فولادوند افزود: نتیجه این وضعیت قطع سیستم "اَدبِلو" توسط رانندگان و خارج کردن خودروها از استاندارد زیست محیطی است که اخلال در ناوگان حمل و نقل دیزلی و تشدید آلودگی هوا را به دنبال دارد.

وی با اشاره به ظرفیت تولید این کارخانه گفت: در شرایط عادی روزانه بین ۸۰۰ تا یکهزار گالن ۲۰ لیتری در این مجموعه تولید می شد و علاوه بر تامین نیاز داخلی، محصول خود را به کشورهای گرجستان، ترکیه، عراق و افغانستان هم صادر می کردیم اما اکنون تولید و صادرات ما به طور کامل متوقف شده است.

فولادوند با ابراز تاسف از وضعیت اشتغال این واحد گفت: در حال حاضر ۱۵ نفر به صورت مستقیم در این کارخانه شاغل هستند و بیش از هفت تا ۸ هزار نفر در سراسر کشور شامل تعویض روغنی ها، جایگاه های سوخت و عوامل توزیع به صورت غیرمستقیم از این چرخه نفع می برند.

وی اضافه کرد: متاسفانه به دلیل تعطیلی خط تولید تاکنون چهار نفر از نیروهای مستقیم تعدیل شده اند و در صورت تداوم این روند مابقی نیروها نیز ظرف ۱۰ روز آینده بیکار خواهند شد.

فولادوند با انتقاد از بی توجهی متولیان امر به مشکلات بخش تولید اظهار داشت: تا این لحظه هیچ مسئولی از ستاد تسهیل، شرکت شهرک های صنعتی، سازمان صنعت، معدن و تجارت و فرمانداری و سایر مسئولان برای عارضه یابی و بررسی مشکلات به ما مراجعه نکرده است.

لزوم حمایت حاکمیتی برای گشودن گره های تولید

فولادوند تاکید کرد: شرکت ما چشم انتظار حمایت های ریالی یا تسهیلات بانکی نیست بلکه نیازمند حمایت حاکمیتی و مکاتبات تحکمی مسئولان با پتروشیمی ها است تا آنها ملزم به عرضه منظم مواد اولیه شوند.

وی افزود: انتظار زیادی نداریم و تنها از مسئولان می خواهیم حداقل به عنوان یک گوش شنوا به ما سر بزنند چرا که بسیاری از این گره ها تنها با یک تلفن یا مکاتبه اداری قابل حل است.

در شرایطی که ایران در یک رویارویی حساس با قدرت های جهانی قرار دارد، هرگونه اخلال در تولید داخلی بازی در زمین دشمن تلقی می شود،توقف تولید محصولی که آلودگی هوا را به شدت کاهش می دهد و هزاران شغل ایجاد کرده تنها به دلیل سودجویی برخی واحدهای پتروشیمی دردی است که نباید از کنار آن به سادگی گذشت.

مسئولان خوب می دانند حمایت از این سربازان گمنام جبهه اقتصادی نه یک اقدام تشریفاتی بلکه یک تکلیف شرعی و ملی است، اگر چرخ های این کارخانه و امثال آن از حرکت بایستد هزینه های ناشی از بیکاری، آلودگی هوا و بازگشت وابستگی به غرب، باری سنگین بر دوش دولت و ملت خواهد بود.

زمان آن رسیده است که متولیان امر به سراغ این تولید کنندگان بروند و پیش از آنکه آخرین چراغ های این واحدها خاموش شود با اقدامات قاطع خود، مانع فروپاشی این دژهای دانش و تولید شوند چراکه اقتصاد ایران برای عبور از طوفان های پیش رو، بیش از هر چیز به حفظ و تقویت همین ریشه های بومی نیاز دارد.