به گزارش ایرنا، از قدیم چهارمحال و بختیاری را به عنوان سرچشمه ۲ رودخانه کارون و زایندهرود و بخشی از دز شناخته اند که برخی ها اعتقاد دارند که دارای بیش از ۲ هزار و ۷۰۰ رودخانه فصلی، نهر و جویبار است.
با این اوصاف سال گذشته ۲۷ قربانی غرقشدگی را ثبت کرد، حال آنکه نهاد متولی برای استقرار ناجی در حاشیه این رودخانهها و چشمهها وجود ندارد و غواصان داوطلب، بدون بیمه و حقوق، تنها با «حس انساندوستانه» به استقبال مرگ میروند.
آمار تلخ غرقشدگی؛ ۲۷ فوتی در یک سال
عضو کمیته نظارت و بازرسی فدراسیون نجات غریق و غواصی با اشاره به آمار ارائه شده توسط اورژانس استان مبنی بر فوت 23نفر ناشی از غرقشدگی در چهارمحال و بختیاری در سالگذشته و ۹ نفر در سالجاری در رودخانهها، استخرهای کشاورزی و تفرجگاههای آبی استان گفت: مناطقی مانند رودخانه خرسان، گرداب بن، چشمهزنه هفشجان، آتشگاه لردگان و تالاب چغاخور هر سال شاهد حوادث تلخی هستند.
حمید نادری روز یکشنبه در گفت وگو با خبرنگار ایرنا افزود: گردشگران شناختی از تلاطم و عمق فریبنده این آبها ندارند و همین مساله باعث افزایش غرقشدگی در این آبها میشود.
خلا قانونی؛ نه متولی، نه بودجه، نه بیمه
نادری با تاکید بر اینکه هیات نجات غریق فقط نظارت بر استخرهای سرپوشیده را برعهده دارد و در استان ۲۳ استخر سرپوشیده دارای پروانه بهرهبرداری فعال است افزود: به دلیل وسعت رودخانهها، به صورت قانونی نمیتوانیم ناجی اختصاص دهیم و هزینه آن نیز بسیار بالاست.
وی گفت: برای پوشش این اماکن پر خطر آبی، استقرار فقط ۶ نیروی غواص متخصص با خودرو، تجهیزات، بیمه و حقوق نیاز است در حالیکه هیچ متولی مشخصی وجود ندارد.
به گفته وی، در استانهای ساحلی از جمله مازندران، گیان، بندرعباس، بوشهر و کیش این حمایتها انجام میشود، اما در استان چهارمحال و بختیاری غواصان حتی برای خرید لباس و تجهیزات با ۴۰۰ تا ۵۰۰ میلیون تومان هزینه مواجهاند.
داوطلبانی که ۲۵ روز پیگیر پیکر قربانیان بودند
نادری با اشاره به اینکه در حوادث اخیر غرقشدگی در شیمبار و لردگان ، تیمهای غواصی هلالاحمر و هیات نجات غریق تا ۲۵ روز بدون دریافت هیچ حقالزحمهای برای یافتن اجساد تلاش کردند افزود: هیچ ارگانی از این افراد حمایت نمیکند و غواصان استان بدون بیمه، حقوق و تجهیزات، تنها بر اساس حس انساندوستانه وارد عمل میشوند.
استخرهای کشاورزی و ویلاها؛ خطر غرقشدگی در کمین است
به گفته وی، علاوه بر رودخانهها، استخرهای کشاورزی و ویلاها نیز در خصوص غرقشدگی افراد خطرآفرین هستند.
نادری گفت: این استخرها بیشتر بدون فنسکشی استاندارد و علائم هشدار رها شدهاند و ادارات متولی صدور پروانه برای استخرهای کشاورزی، نظارت و بازرسی بر آنها را به ندرت انجام میدهند.
وی با بیان اینکه کارشناسان بر نصب علائم هشدار در حاشیه رودخانهها، ایمنسازی تفرجگاهها، استفاده از جلیقه نجات در قایقهای تفریحی (مانند گرداب بن و تالاب چغاخور) و انعقاد قرارداد برای استقرار ناجیان حرفهای تاکید دارند گفت: مهمترین کار، آگاهیبخشی از طریق رسانهها و آموزش خانوادههاست؛ اینکه افراد غرقشده را چطور نجات دهند بدون اینکه خودشان قربانی شوند.
نادری مهمترین عامل جلوگیری از غرقشدگی را پیشگیری و اجرای برنامههای پیشگیرانه و آموزشی عنوان کرد.
آرامش در استخرهای سرپوشیده، بیپناهی در رودخانهها
وی گفت: در سه سال اخیر، با توجه به نظارت و بازرسی های سرزده از استخرهای سرپوشیده خوشبختانه هیچ حادثه غرقشدگی در استخرهای دارای مجوز استان رخ نداده است.
به گفته وی، ۳۳۰ ناجی دارای کارت آمادگی هستند که امسال تاکنون ۲۵۰ نفر آن را تمدید کردهاند در این اماکن فعالند، اما رودخانهها و تفرجگاهها قربانی میگیرد.
به گزارش ایرنا، غواصانی که بدون بیمه، بدون حقوق و تنها با عشق به انسانیت، جان خود را برای یافتن عزیزان دیگران به خطر میاندازند، سزاوار حمایت مسئولان هستند.
نصب علائم هشدار، ایمنسازی حریم رودخانهها، اجباری شدن جلیقه نجات در تفریحات آبی و در نهایت، تصویب قوانینی برای استقرار ناجیان حرفهای در تفرجگاههای پرخطر، دیگر یک خواسته نیست؛ یک ضرورت انسانی است و. تا وقتی چنین اقداماتی عملی نشود، هر بهار و تابستان، رودخانههای خروشان چهارمحال و بختیاری، بیصداترین قاتل خواهند ماند.
