عصر ایران - مجتمع مسکونی «پارکهیل» در شهر شفیلد بریتانیا، به تازگی شصت و پنجمین سالگرد افتتاح خود را جشن گرفت. این بنا که میان سالهای ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱ توسط جک لین و ایور اسمیت طراحی شد، یکی از شاخصترین نمونههای معماری بروتالیست در انگلستان است. پارکهیل که جایگزین محلههای پرجمعیت و نامناسب گذشته شده بود، به دلیل استفاده از راهروهای عریض برای دسترسی، مفهوم نوآورانه «خیابانهای معلق در آسمان» را برای بازآفرینی روابط اجتماعی محلی معرفی کرد.
این مجموعه که در ابتدا به عنوان یک محله کامل با نزدیک به هزار واحد مسکونی، فروشگاه و مدرسه طراحی شده بود، در پی رکود اقتصادی دهه ۹۰ میلادی با بحرانهای جدی روبرو شد. با این حال، در سال ۱۹۹۸ با ثبت در فهرست آثار ملی درجه ۲، وضعیت آن تغییر یافت و به بزرگترین ساختمان حفاظتشده اروپا تبدیل شد. با مشارکت شرکت «اربن اسپلش»، برنامهای بلندمدت برای نوسازی این ملک آغاز شد که اکنون شامل ترکیبی از مسکن اجتماعی، آپارتمانهای خصوصی و فضاهای تجاری است.
امروزه پارکهیل نه تنها یادگاری از خوشبینی دوران پس از جنگ، بلکه الگویی برای چالشهای مسکن اجتماعی در مقیاس بزرگ است. شهرت این بنا تا جایی است که به عنوان لوکیشن در سریالهای مشهوری مانند «This Is England» و نیز موسیقی-تئاتر «ایستاده در لبه آسمان» (Standing at the Sky’s Edge) مورد استفاده قرار گرفته و پیوندی عمیق با هویت شهر شفیلد برقرار کرده است.
