به گزارش رکنا،این حادثه در سالهای ۱۳۷۳ و ۱۳۷۴ رخ داد. قربانیان این پرونده «سید فاطمه» ۶ ساله، «سید محمد آرام» ۹ ساله، «سید وحید» ۱۲ ساله، «سید علی» ۱۴ ساله و «سید صغری» ۱۹ ساله بودند که جان خود را از دست دادند.
براساس گزارشهای منتشرشده، داماد خانواده با همکاری دو برادرش متهم به طراحی و اجرای این جنایت شد. بررسیها نشان میداد که انگیزه اصلی این افراد، دستیابی به ارث و اموال خانوادگی بوده است.
طبق روایتهای موجود، متهمان با طرح موضوع تقسیم ارث، قربانیان را به منطقه جنگلی پل شاپور در جاده جویبار کشاندند. پس از آن، این افراد اقدام به ارتکاب جنایت کردند. چند روز بعد، یک چوپان هنگام عبور از منطقه، پیکر قربانیان را کشف کرد و موضوع به پلیس اطلاع داده شد.
انتشار خبر این حادثه در آن زمان، موج گستردهای از اندوه و ناباوری را در میان مردم مازندران و سراسر کشور ایجاد کرد و این پرونده به یکی از پرحاشیهترین پروندههای جنایی دهه ۷۰ تبدیل شد.
نظر کارشناس
کارشناسان حوزه جرمشناسی معتقدند بخش قابل توجهی از جنایتهای خانوادگی ریشه در اختلافات حلنشده، مشکلات اقتصادی، طمع مالی و ضعف مهارتهای حل تعارض دارد. به گفته کارشناسان، مراجعه به مشاوران خانواده و استفاده از شیوههای قانونی برای حل اختلافات ارثی، میتواند از بروز بسیاری از حوادث تلخ خانوادگی جلوگیری کند.
پرونده قتل ۵ خواهر و برادر جویباری هنوز هم به عنوان نمونهای تلخ از پیامدهای اختلافات خانوادگی و طمع مالی در حافظه تاریخی جامعه ایران باقی مانده است.
