نروژ بعد از جام جهانی ۱۹۹۸ برای اولین بار به این تورنومنت رسیده و با نتایجی که در دور مقدماتی گرفت، همه از این تیم به عنوان یکی از شانس‌های شگفتی‌سازی یاد می‌کردند. نروژ با داشتن ارلینگ هالند و آن رکوردهای عجیب و غریبش در گل زنی، برای هر تیمی یک خطر بالقوه بود. به خصوص که مارتین اودگارد، کاپیتان این تیم و آرسنال در بهترین فرم و فصل فوتبالی خود، زوجی شگفت انگیز با بچه غول می‌ساخت.

 نروژ در همان دو بازی اول ۶ امتیاز را گرفت و تکلیف صعود را یکسره کرد. بازی آخر با فرانسه صرفاً برای سرگروهی بود و همانطور که از قبل گفته شده بود، نروژ به هالند استراحت داد تا ستاره خود را برای ادامه تورنومنت در بهترین کیفیت حفظ کند. غیبت بچه غول اما به وضوح در بازی مقابل فرانسه به چشم آمد.

 نروژ این مسابقه را در همان نیم ساعت اول با هت تریک عثمان دمبله باخت، اما مهمتر از پنالتی که از دست داد یا گلی که زد و فشاری که هالند می توانست روی دفاع خروسها بیاورد یا گلی که در ثانیه‌های آخر از دزیره دوئه -پدیده دو سال اخیر فوتبال اروپا- دریافت کرد، حقیقتی بود که تفاوت فوتبال را با سایر رشته‌های ورزشی نشان می‌دهد.

 در ورزش‌های تیمی، اگرچه افراد تشکیل دهنده تیم و کیفیت و قابلیت آنها بسیار در زمین تاثیر دارد، اما تیم‌هایی که حول محور یک یا دو ستاره ساخته می‌شوند در غیاب آنها به مشکل خورده و سرنوشتی را تجربه می‌کنند که نروژ برابر فرانسه با شکست ۴-۱ به چشم دید.

 اما در نقطه مقابل، تیم‌هایی که ستاره‌ها را حول کار تیمی جمع و از آنها در مسیر تاکتیکی مربی استفاده می‌کنند، حتی بدون داشتن این بازیکنان با کیفیت نیز گلیم خود را از آب می‌کشند. فرانسه تیمی پرستاره و یکی از مدعیان اصلی قهرمانی در جام جهانی است. قهرمان ۲۰۱۸ که دوره قبل در قطر به فینال رسید و تنها در سد نبوغ مسی و آن آرژانتین یک دست، با شعار یکی برای همه و همه برای یکی، نشد.

 در فینال جام جهانی قبل امباپه رکورد تاریخی جف هرست انگلیسی را شکست. او که در فینال ۱۹۶۶ هت تریک کرده بود و تنها انسان تاریخ تا قبل از مسابقه فرانسه و آرژانتین با این رکورد بود اما همین امباپه به عنوان کاپیتان این فرانسه و با سابقه حضور در دو فینال متوالی جام جهانی، در این بازی عملاً در سایه ایستاد تا فرانسه با درخشش دمبله، نروژ را از میدان به در کند.

 به یاد داریم در بازی با سنگال این اولیسه بود که جور حملات و خط آتش فرانسه را کشید. سپس برابر عراق امباپه دبل کرد و حالا نوبت دمبله بود! به نیمکت خروس‌ها نگاه کنید که دزیره دوئه به عنوان با ارزش‌ترین بازیکن جوان بعد از یامال و پدیده دو سال اخیر -که پاری سن ژرمن را قهرمان اروپا کرد- تنها یکی از ستارگان حاضر در آنجاست!

 تیمی که با داشتن این همه ستاره، مهمترین ویژگی‌اش عدم اتکا به ستاره‌هاست.

بیشتر بخوانید: خروس‌ها با هت‌تریک عثمان برای حذفیِ جام‌جهانی گرم کردند/ شیرهای ترانگا، عراقی‌ها را شکار کردند تا در انتظار باشند