به گزارش اقتصادنیوز، مجموعه ای از اتفاقات که تنها در یک روز بر دونالد ترامپ گذشت، تصویری روشن را از وضعیت فعلی ریاستجمهوری او نشان میدهد؛ یک سخنرانی پراکنده و سرشار از گلایه در مراسمی که قرار بود جشنی ملی باشد، لغو ناگهانی مراسم امضای یک لایحه مهم دوحزبی و جایگزین کردن آن با تلاش برای پیشبرد قانونی که شانس تصویب چندانی ندارد؛ درگیری لفظی با سناتورهای جمهوریخواه و حمله به برخی از قدیمیترین متحدان آمریکا، و حتی مطرح کردن ادعاهای عجیب درباره سبز شدن آب استخر مقابل یادبود لینکلن که ظاهرا آن را به خرابکاران یا حتی باراک اوباما نسبت داد، نه به پروژه بازسازی ناموفق خودش.
همگی این اتفاقات نشان میدهند که ترامپ دیگر مانند گذشته کنترل اوضاع را در دست ندارد.
جاناتان لمیر و راسل برمن در آتلانتیک نوشتند: برخلاف گذشته که ترامپ از بحرانها برای تقویت موقعیت سیاسی خود استفاده میکرد، جنگ با ایران به نقطهای تبدیل شد که او دیگر نمیتواند آن را کنترل کند.
تفاهمنامهای که هفته گذشته میان ایران و آمریکا امضا شد، اگرچه آتشبس شکننده را تمدید کرده و زمینه آغاز مذاکرات جدید با حضور معاون رئیسجمهور، جی.دی. ونس، را فراهم کرده است، اما مهمترین اختلافها همچنان پابرجاست؛ از جمله آینده برنامه غنیسازی اورانیوم ایران، نحوه کنترل و امنیت تنگه هرمز و دهها موضوع دیگر که احتمالا ماهها زمان لازم خواهد داشت. این دقیقا همان چیزی است که ترامپ علاقهای به شنیدنش ندارد.
او مدتهاست که از این جنگ خسته شده است. همچنین در داخل کاخ سفید نیز رقابتی برای پایان دادن هرچه سریع تر این پرونده شکل گرفته بود. در این میان، حتی برخی از نزدیکترین متحدان رئیسجمهو هم در گفتوگوهای خصوصی خود، این سؤال را مطرح میکنند که این جنگ در نهایت چه دستاوردی برای آمریکا داشت؟ چرا که بسیاری از اهدافی که ترامپ در آغاز عملیات مطرح کرده بود، محقق نشدند.
به باور آن ها، ایران همچنان توانایی ایجاد اختلال دوباره در تنگه هرمز را دارد و هیچ تضمینی وجود ندارد که بحران پایان یافته باشد.
با وجود این واقعیتها، ترامپ به شدت تلاش می کند تا نتیجه جنگ را به عنوان یک پیروزی بزرگ معرفی کند. او در روزهای اخیر بارها در شبکه اجتماعی تروث سوشال از توافق اخیر دفاع کرده و همزمان توافق هستهای دوران باراک اوباما را هدف حمله قرار داده است؛ توافقی که سالهاست آن را نمونهای از یک توافق بد میخواند.
با این حال، مواضع خود ترامپ نیز دچار تناقض شده است. او که پیشتر بر مخالفت کامل با برخی امتیازها تأکید میکرد، اکنون از بخشی از همان مواضع عقبنشینی کرده است. از سوی دیگر، در حالی که او از ادامه مذاکرات سخن میگوید، همزمان تهدید میکند که اگر ایران به تعهدات خود عمل نکند، حملات نظامی از سر گرفته خواهد شد؛ تهدیدی که کمتر کسی آن را جدی میگیرد.
برخلاف انتظار دونالد ترامپ، جنگ با ایران باعث افزایش قیمتها در آمریکا شد و جایگاه بینالمللی این کشور را تضعیف کرد. همچنین باعث کاهش محبوبیت او در داخل شد.
در چنین شرایطی، جمهوریخواهان به شدت نگران شکست در انتخابات میاندورهای هستند و حتی بخشی از حزب جمهوریخواه نیز دیگر حاضر نیست بیچونوچرا از رئیسجمهور حمایت کند.
رئیسجمهوری که همواره تصویر خود را بر پایه قدرت ساخته بود، حالا ضعیفتر از گذشته به نظر میرسد.
حدود یک سال پیش، ترامپ تسلط مناسبی بر فضای سیاسی واشنگتن داشت. او مالیاتها را کاهش داده بود، جنگهای تجاری را آغاز کرده بود، متحدان سنتی آمریکا را تحت فشار قرار داده بود، سیاستهای سختگیرانه مهاجرتی اجرا کرده بود و ساختار دولت فدرال را نیز کوچک کرده بود. او حتی از احتمال نامزدی برای سومین دوره ریاستجمهوری نیز سخن میگفت.
اما اکنون و در آستانه جشن دویستوپنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا، او دیگر قادر نیست تا روایت سیاسی جنگ با ایران را کنترل کند.
بسیاری از اطرافیان ترامپ معتقدند اثر سیاسی جنگ ماندگار نخواهد بود. آنها امیدوارند تا با بازگشایی تنگه هرمز، کاهش قیمت بنزین و پایان حملات نظامی، افکار عمومی به تدریج این بحران را فراموش کند.
به باور آنان، رویدادهایی مانند احکام دیوان عالی آمریکا یا حتی جام جهانی فوتبال میتواند توجه رسانهها را از جنگ منحرف کند. یکی از مقامهای دولت نیز گفته است: هنوز ماه ها تا انتخابات میاندورهای مانده و تا آن زمان اتفاقات زیادی رخ خواهد داد.
اما تاکنون این امیدها محقق نشده است.
همزمان، اختلاف ترامپ با جمهوریخواهان سنا نیز شدت گرفته است.
او با حمایت از رقبای انتخاباتی برخی سناتورهای باسابقه حزب، مانند بیل کسیدی و جان کورنین، خشم رهبران جمهوریخواه را برانگیخته و باعث شده تا بسیاری از آنان احساس کنند رئیسجمهور دیگر به آینده سیاسیشان اهمیتی نمیدهد.
از سوی دیگر، ترامپ همچنان اصرار دارد تا قانونی موسوم به SAVE America Act تصویب شود؛ قانونی که ثبتنام رأیدهندگان را منوط به ارائه مدارک شهروندی میکند و محدودیتهای بیشتری برای رأیگیری پستی ایجاد خواهد کرد.
این در حالی است که بسیاری از جمهوریخواهان سنا حاضر نیستند برای تصویب این قانون قواعد سنتی سنا را کنار بگذارند و همین موضوع به تنش میان دو طرف دامن زده است.
اوج اختلافها زمانی بود که ترامپ ناگهان مراسم امضای یک لایحه مهم مسکن را لغو کرد و اعلام کرد تا زمانی که جمهوریخواهان قانون SAVE America را تصویب نکنند، آن را امضا نخواهد کرد.
در جلسهای پشت درهای بسته، او سناتورهای حزب خود را بهشدت مورد انتقاد قرار داد و بهویژه با بیل کسیدی وارد مشاجرهای تند شد. طبق گزارشها، ترامپ در میانه بحث به او گفته: « سر جایت بنشین! »
اما کسیدی پس از جلسه اعلام کرد که از ایستادن در برابر رئیسجمهور عذرخواهی نمیکند. او گفته که من از مردم آمریکا دفاع میکنم، حتی اگر مخاطبم رئیسجمهور باشد.
هرچند ترامپ بعداً این نشست را بسیار عالی توصیف کرد، اما این درگیری ها نشانهای از شکاف فزاینده در حزب جمهوریخواه است.
ترامپ در دیدار با دبیرکل ناتو نیز به جای تمرکز بر همکاری با متحدان، برخی اعضای این ائتلاف، بهویژه ایتالیا را به دلیل همراهی نکردن در جنگ با ایران مورد حمله قرار داد.
همزمان، پروژه بازسازی استخر مقابل یادبود لینکلن نیز به نمادی از مشکلات دولت او تبدیل شد؛ پروژهای پرهزینه که به پیمانکاری نزدیک به دولت واگذار شد، از بودجه فراتر رفت و در نهایت آب استخر به رنگ سبز درآمد.
اما ترامپ به جای پذیرش مسئولیت، این اتفاق را نتیجه خرابکاری یا توطئه خواند.
کنسرت آغاز جشنهای سالگرد استقلال آمریکا نیز بهتدریج به گردهمایی هواداران ترامپ تبدیل شد.
بسیاری از هنرمندان پس از آنکه متوجه رنگ و بوی سیاسی مراسم شدند، از حضور انصراف دادند. با این وجود مراسم برگزار شد و ترامپ سخنرانی کوتاهی را انجام داد که بیش از آنکه درباره تاریخ آمریکا باشد، شامل گلایهها و حملات سیاسی بود.
برخلاف ادعای او، تصاویر منتشرشده در شبکههای اجتماعی نشان میداد که بسیاری از حاضران پیش از پایان سخنرانی محل را ترک کردهاند.
روز بعد، ترامپ در شبکههای اجتماعی مدعی شد جمعیت عظیمی در مراسم حضور داشته و همه تا پایان سخنرانی ماندهاند.
اما او درباره مهمترین اتفاق آن روز، یعنی حمله ایران به یک کشتی در تنگه هرمز سکوت کرد؛ رخدادی که بار دیگر نشان داد مذاکرات پیش رو با چالشهای جدی روبهرو هستند.
مهمترین تفاوت ترامپ امروز با گذشته این است که او دیگر نمیتواند مانند سابق با ایجاد جنجال، توجه افکار عمومی را از مشکلات اصلی منحرف کند. به باور آنان، رئیسجمهوری که زمانی استاد کنترل روایت سیاسی بود، اکنون خود اسیر همان روایتی شده است که دیگر توان تغییرش را ندارد.
