همشهریآنلاین - علیاصغر درویش | بعد از نتیجه نگرفتن تیم ملی در جامجهانی ۲۰۲۶، بار دیگر بحثهای مربوط به زیرساختهای فوتبال کشور بالا گرفته است. در حالی که پیش از شروع این تورنمنت بسیاری از هواداران امیدوار به معجزه بودند تا تیم ملی از مرحله گروهی این جام صعود کند، ابراهیم قاسمپور، پیشکسوت و ستاره دوران طلایی فوتبال ایران، هشدار داده بود که این بار هم تیم ملی دست خالی میماند. حالا بعد از حذف تیم هم او میگوید آنچه تیم ملی را به بنبست رساند، تنها از دست دادن شانسهای گلزنی دربرابر مصر و بلژیک نبود؛ بلکه ریشهی اصلی این ناکامی در «شهامت نداشتن مربیان»، «سن بالای بازیکنان» و «مدیریتِ نتیجهگرا و بیبرنامه» باید جستوجو کرد. قاسمپور در گفتوگو با همشهری، با نگاهی بیپرده به وضعیت فعلی، از ضرورت تغییر در ساختار تصمیمگیرندگان ورزش سخن میگوید؛ تغییری که به گفته او، تنها راه خروج از این چرخه تکراری و رسیدن به سطح فوتبال جهانی است.
*با توجه به گروهی که تیم ملی در مرحله گروهی جام جهانی داشت، نباید به دور بعد میرسید؟
قبل از شروع جام جهانی گفته بودم که تیم ملی در گروه خوبی افتاده و شاید اگر خودمان میخواستیم قرعهکشی کنیم به این خوبی نمیشد و همین موضوع باعث شد که خیلیها امیدوار به صعود داشتند اما من برعکس امیدی نداشتم.
*چرا؟
باتوجه به چیزی که از شرایط آمادهسازی تیم ملی دیدم. ازجمله سن بالای تیم و یکسری از بازیکنانی که ۲ سال قبل باید از لیست تیم ملی خارج میشدند و نشدند، وضعیت سیاسی که وجود داشت، بازیهای تدارکاتی که باید برگزار میشد و نشد. واقعیت این است که من به صعود خیلی امید نداشتم ولی خب چون نفس فوتبال طوری است که این ورزش قابل پیشبینی نیست، کور سوی امیدی بود تا یکسری از اتفاقات به نفع تیم ملی رقم بخورد که رقم هم خورد ولی تیم نتوانست استفاده کند.
*چه اتفاقاتی؟
بازی نیوزیلند را آسانترین بازی میدیدیم که خب آن بازی را نبردیم، من بلژیک را تیم خیلی خوبی میدانستم اما بعد از دیدن اولین بازی این تیم متوجه شدم ستارههای بلژیک آن شرایط آرمانی را ندارند و این شانس تیم ملی را برای صعود بیشتر میکرد، به خصوص ۱۰ نفره شدن بلژیک در ۲۰ دقیقه پایانی در بازی ایران که باید از آن موقعیت استفاده میکردیم ولی باز هم نتوانستیم سودی ببریم. بازی با مصر را من سختترین بازی پیشبینی کرده بودم اما در ۱۰ دقیقه پایانی بازی، مصر متوجه پیروزی بلژیک شده بود و تا حدودی دست به عصاتر کار کرد و نمایش تیم ملی هجومی شد که به نظر من باید زودتر این کار را انجام میداد اما این فرصت را هم از دست داد.
* تیم ملی در مقابل مصر بدشانس نبود؟
در دقایق پایانی بازی با مصر موقععیتهایی را از دست دادیم اما اگر بگوییم بدشانس بودیم پس باید بگوییم که در مقابل بلژیک خوش شانس بودیم که این تیم ۱۰ نفره شد. در هر صورت مجموعهای از عوامل دست به دست هم داد که به همان آن نا امیدی که گفتم، رسیدیم.
*چرا مقابل مصر زودتر نمایش هجومی در دستور کار تیم ملی قرار نگرفت درحالی که در همان ۱۰ دقیقه پایانی همه دیدند که ایران هجومی چقدر در حمله میتواند خطرناکتر باشد. چرا همیشه این ترس در تفکر مربیان تیم ملی وجود دارد؟
این به مدیریت فوتبال و شهامت مریبان برمیگردد. زمانی که مدیریت ما به دلایل مختلف مشکل دارد و هیچ حمایتی از مربیان چه در رده ملی چه در رده باشگاهی در زمان نتیجه نگرفتن نمیشود و همیشه نتیجهگرا هستیم و به دنبال آن صندلی و جایگاه هستیم این طرز تفکر وجود دارد.
*باتوجه به شرایط و حاشیههایی که برای تیم ملی در جام جهانی وجود داشت، این موضوع میتواند توجیهی برای ناکامی باشد؟
این شرایط را بهانه کردند تا بگویند بهترین نتیجه را گرفتیم و شقالقمر کردیم ولی واقعیت این است که فوتبال ما تنزل کرده.
*چرا باید در هر دوره جام جهانی حسرت صعود برای تیم ملی بماند؟
واقعیت این است که چیزی نکاشتم که بخواهیم برداشت کنیم، نه زیرساختی داریم، نه برای تیم ملی پشتوانهسازی کردیم و مجموعه همه اینها نشان میدهد که نتیجه دور از انتظار نبود. به عنوان مثال در بازی بلژیک و مصر که تیم ملی نیاز به تعویض داشت، آیا بازیکنی روی نیمکت داشتیم که نتیجه را عوض کند؟ سوال دقیقا همینجاست، ما چقدر پشتوانهسازی کردیم و چند بازیکن خلاق معرفی کردیم که بتواند در این مواقع سرنوشت یک بازی را تغییر دهد؟
*حرف از پشتوانهسازی شد. چند جوان روی نیمکت تیم ملی بود. نمیشد روی آنها حساب باز کرد؟
در فوتبال ما شهامت کم است، برخلاف دوران مربیانی مثل مایلی کهن و مرحوم دهداری که یکسری بازیکن جوان آوردند و پشت آنها ایستادند و تبعات آن را در صورت نتیجه نگرفتن قبول کرده بودند و با این کار برای ۵ تا ۱۰سال پشتوانهسازی شد و خیلیها که فوتبال را میفهمیدند هم حمایت کردند ولی بعد از آن دیگر این اتفاقات نیفتاد و حالا که جام ملتهای آسیا در پیش است از کدام داشتهها میخواهیم استفاده کنیم؟ تیم ملی که در هر صورت حذف میشد و قبل از جامجهانی میدانستیم چه نتایجی میگیریم، پس چرا به یکسری از جوانان بازی ندادیم تا برای جام ملتها تجربه کسب کنند؟
*اگر واقعا تیم ملی صعود میکرد این عدالت بود؟
هیچ ایرانی مخالف موفقیت تیم ملی کشورش نیست و با احترام به همه بازیکنان و کادر فنی که خیلی زحمت کشیدند و کم نگذاشتند ولی اگر صعود میکردیم شک نکنید تا ۱۰ سال دیگر هم هیچ تغییر و تحولاتی در فوتبالمان به وجود نمیآمد و در لاک همین شرایطی که در حال حاضر فوتبال ما دارد میماندیم. البته امیدوارم این شوکی به تصمیمگیرندگان در راس ورزش ما باشد ولی با مسئولانی که در ورزش میبینم بعید میدانم تغییر و تحولاتی انجام شود ولی امیدوارم این اتفاق بیفتد.
*منظور شما از تغییر و تحول انتخاب سرمربی جدید به جای قلعهنویی است؟
مشکل ما جابهجایی یک یا دو مربی نیست، مشکل در راس ورزش ما و مدیریتی است که برای ورزش ما تصمیم میگیرد. زمانی که افراد حاضر در راس فوتبال، دنبال چیزهایی سوای پیشرفت فوتبال هستند مشخص است که دیگر چیزی تغییر نمیکند. اگر مدیریت کار بلد، قوی و سالمی روی کار بیاید، زیر مجموعه مدیریتی او هم آدمهای خوبی از آب در میآید، پایه و اساس برنامههایی که داده میشود درست میشود، مثل ژاپنیها که پشتوانهسازی کردند و با جوانان خود در تورنمنتها آمدند.
*پیشنهاد ابراهیم قاسمپور چیست؟
اگر میخواهند پیشرفت کنیم باید آدمهایی در راس ورزش قرار بگیرند که خود آنها ورزشی هستند و مشکل و درد فوتبال را میدانند. الان پرسپولیس و استقلال با آن همه کب کبه و دب دبه یک زمین ندارند و استادیوم آزادی بعد از چند سال هنوز تعمیر نشده پس در زیرساخت مشکل داریم.
