رهبر شهید انقلاب اسلامی، سالهای عمر پربرکت خود را در مسیر دفاع از استقلال ایران، حمایت از مظلومان و مقابله با سیاستهای سلطهجویانه آمریکا سپری کرد و همواره بر این باور تأکید داشت که قدرت اصلی کشور در ایمان و اراده مردم آن نهفته است. آن رهبر شهید بارها تأکید کردند: "ملت ایران در مقابل زورگویی و زیادهخواهی تسلیم نخواهد شد. "
ملت ایران نیز از مقتدای خود آموخته است که پاسخ به روزهای سخت، توقف و عقبنشینی نیست؛ بلکه امید، تلاش، پیشرفت و ساختن آیندهای قویتر است و خون شهیدان این سرزمین، چراغ راهی برای ادامه مسیر عزت و سربلندی ایران اسلامی بوده و خواهد بود.
تاریخ ملتها تنها با روزهای پیروزی و افتخار نوشته نمیشود؛ گاه لحظههایی سرشار از اندوه و مظلومیت، برای همیشه به بخشی از هویت و حافظه یک سرزمین تبدیل میشوند؛ لحظههایی که یادآور ایستادگی مردمانی است که حتی در سختترین آزمونها، قامت خم نکردهاند و در این میان هرمزگان را می توان یکی از موزه های جنایات خونبار آمریکا دانست.
اگر به گذشته بازگردیم، ۱۲ تیرماه ۱۳۶۷ یکی از تلخترین برگهای تاریخ معاصر ایران در این استان رقم در این استان خورد؛ روزی که هواپیمای مسافربری پرواز ۶۵۵ جمهوری اسلامی ایران بر فراز آبهای نیلگون خلیج فارس هدف موشکهای ناو آمریکایی قرار گرفت و تمامی سرنشینان آن به شهادت رسیدند.
این حادثه تلخ، نمادی ماندگار از مظلومیت انسانهایی بود که نه در میدان نبرد حضور داشتند و نه تهدیدی برای کسی بودند؛ مردان، زنان و کودکانی که تنها مسافرانی بودند با رؤیاهایی ناتمام و خانوادههایی که چشمانتظار بازگشتشان ماندند.
سالها از آن روز گذشت، اما داغ پرواز ۶۵۵ در حافظه ملت ایران باقی ماند؛ نه فقط به دلیل از دست رفتن جان انسانهای بیگناه، بلکه به سبب آنکه جهان شاهد بود چگونه یک فاجعه انسانی بزرگ، نه تنها بدون پاسخگویی شایسته عاملان آن، بلکه با تقدیر از آنان و در میان سکوت مدعیان حقوق بشر باقی ماند.
دههها بعد، بار دیگر این سرزمین شاهد روزهایی تلخ شد؛ ۹ اسفند، زمانی که مدرسهای در میناب، مکانی که باید خانه امید، آموزش و آیندهسازی فرزندان ایران باشد، هدف حمله قرار گرفت و ۱۶۸ کودک و انسان بیدفاع جان خود را از دست دادند. کودکانی که دفترهایشان ناتمام ماند و خانوادههایی که جای خالی عزیزانشان برای همیشه در زندگی آنان باقی ماند.
تنها چند روز پس از آن، در ۱۳ اسفند، خبر حمله به ناو دنا در آبهای جنوب آسیا و جانباختن ۱۳۰ نفر از فرزندان این سرزمین که بسیاری از آنان فرزندان هرمزگان بودند، بار دیگر داغی تازه بر دل گذاشت و نشان داد سیاستهای سلطهطلبانه و بیاعتنایی به اصول انسانی، چگونه میتواند جان انسانهای بیگناه را قربانی اهداف خود کند.
دردناکتر آنکه در پسِ این فاجعه، بهجای شرمساری و پاسخگویی، سخنانی بر زبان آمد که عمق بیاعتنایی به جان انسانها را نشان داد؛ آنجا که از هدف قرار گرفتن این ناو بهعنوان اقدامی «برای سرگرمی» یاد شد.
گویی جان فرزندان یک ملت، خانوادههایی چشمانتظار و انسانهایی با هزاران امید و آرزو، در نگاه مدعیان حقوق بشر ارزشی ندارد، این خندههای تلخ بر رنج انسانهای بیدفاع، بیش از هر بیانیهای پرده از چهره واقعی کسانی برمیدارد که از صلح و انسانیت سخن میگویند، اما در برابر خون بیگناهان، پاسخگویی را فراموش میکنند.
از آسمان خلیج فارس تا ساحل میناب و آبهای جنوب آسیا، یک حقیقت مشترک وجود دارد؛ قربانیان این حوادث انسانهایی بودند با حق زندگی، حق آرامش و حق بازگشت به آغوش خانوادههایشان.
تلختر آنجاست که چنین حوادثی در حالی رخ میدهد که عاملان آن، همواره شعار دفاع از حقوق بشر، حمایت از کودکان و پاسداری از صلح جهانی سر میدهند؛ اما تاریخ نشان داده است که معیار واقعی پایبندی به ارزشهای انسانی، نه در شعارها، بلکه در احترام به جان انسانها، پذیرش مسئولیت و پاسخگویی در برابر حقیقت نمایان میشود.
اما پرچم سهرنگ جمهوری اسلامی ایران، به لطف خداوند متعال و با تکیه بر ایمان مردم و خون پاک شهیدان، همچنان برافراشته و استوار است؛ پرچمی که از میان سختترین آزمونها عبور کرده و نماد ایستادگی ملتی است که استقلال و سربلندی خود را معامله نکرده است.
خانواده بزرگ فولاد هرمزگان نیز در کنار ملت بزرگ ایران، ضمن گرامیداشت یاد رهبر شهید انقلاب اسلامی و تمامی شهدای مظلوم این حوادث، باور دارد که روشن نگه داشتن چراغ تولید، تلاش برای پیشرفت کشور و ساختن ایرانی قویتر، ادامه همان مسیر مقاومت، خودباوری و مجاهدتی است که شهیدان این سرزمین برای آن ایستادند.
یادشان جاودان، راهشان پررهرو و ایران عزیزمان سربلند باد.
علیرضا رحیم - مدیرعامل فولاد هرمزگان
