به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری تسنیم، این روزها که بسیاری از رسانهها و جراید ترکیه، در حال انتشار مطالبی درباره مقدمات برگزاری اجلاس سران ناتو در آنکارا هستند، نویسندگانی هم پیدا میشوند که با توجه به حال و هوای معنوی کشورمان، درباره موضوعاتی بنویسند که در این چند ماه بر ایران گذشت.
یوسف ضیا جومرت از نویسندگان مشهور ترکیه در تازهترین تحلیل سیاسی خود با عنوان «چرا ایران حق گله و شکایت دارد؟»، به موضوعات مهمی اشاره کرده که اغلب نویسندگان دیگر حاضر نیستند به آنها اشاره کنند.
یادداشت جالب توجه او را با هم مرور میکنیم:
چرا ایران حق گله و شکایت دارد؟
وقتی اسرائیل نسلکشی را در غزه آغاز کرد، تمام حکومتهای «مسلمان» بین مغرب و مشرق نظارهگر بودند. برخی با نگرانی، برخی با بیتفاوتی، برخی با بیاحساس، برخی با کمی خشم اما فروخوردن خشم خود، برخی با ناراحتی، برخی بدون ناراحتی، خلاصه هر کدام از آنها به شکلی از این صحنه مهم و حیاتی فاصله گرفت. اما در این میان، دو کشور دست به کنشگری زدند و جرات کردند به اسرائیل سنگ پرتاب کنند. این دو کشور، ایران و یمن بودند که در دفاع از مردم غزه، دست به حمله زدند.
سازمان همکاری اسلامی نیز بیانیههایی بدون محتوا یا تحریم صادر کرد. همین. معلوم است که برخی از اعضای سازمان سعی کردند موشکهایی را که ایران در هوا به اسرائیل فرستاده بود، رهگیری کنند. ما نیز به عنوان ترکیه، فقط توانستیم اعلام کنیم که تجارت با اسرائیل را پس از 8 ماه متوقف کردهایم!
حتی در آن زمان، کاملاً مشخص نبود که آیا واقعاً آن را متوقف کردهایم یا خیر. هیچ یک از مقامات دولتی ترکیه نتوانست ادعا کند که مسیر را بستهایم و نفت جمهوری آذربایجان از طریق ما به اسرائیل نمیرود.
حتی شایعاتی منتشر شد مبنی بر اینکه گروهی از بازرگانان در حال ترتیب دادن مسیرهای جایگزین برای کالاهایی هستند که از بنادر ترکیه در حین ترانزیت خارج میشوند و به سوی اسرائیل فرستاده میشوند.
در آن روزهای سخت بود که آفریقای جنوبی نیز موفق شد اسرائیل را به دادگاه کیفری بینالمللی بکشاند. ولی کشورهای مسلمان، با خانههای شیشهای خود، قادر به انجام چنین تلاشی نبودند.
آیا ترکیه در این پرونده مداخله کرد؟ درخواست مداخله داد، اما خبری مبنی بر پذیرش درخواست آن منتشر نشد. البته درخواست مداخله گامی بیاهمیت نیست، ولی چیزی که اهمیت دارد، انتقاد و محکوم کردن اسرائیل و نتانیاهو با لحنی تند در تریبونهای بینالمللی است.
پس از آن رویدادهای مهم، در 28 فوریه امسال، در حالی که مذاکرات هنوز در جریان بود، آمریکا و اسرائیل ناگهان به ایران حمله کردند. در این حمله، علی خامنهای رهبر ایران، به شهادت رسید. (نویسنده، برخلاف اغلب تحلیلگران ترکیه، دقیقاً از واژه شهادت استفاده کرده است/تسنیم)
در همان روز، در حمله آمریکا به یک مدرسه ابتدایی دخترانه در میناب، تقریباً 180 کودک 8 تا 12 ساله شهید شدند. رئیس ستاد کل، فرمانده سپاه پاسداران و برخی از مقامات عالی رتبه نیز جان خود را از دست دادند. ایران دچار ضربات سنگینی شد، شد اما نابود نشد و همچنان در برابر بزرگترین قدرت نظامی جهان مقاومت کرد.
بالاخره، آتشبس برقرار شد. ایران در این نبرد شکست نخورد و تاب آوری دفاعی بالایی نشان داد. در طول جنگ، امکان تشییع و تدفین نبود اما بالاخره، زمان تشییع پیکر رهبر مذهبی شهید ایران علی خامنهای، فرا رسید.
شب قبل، دوستان جوانم که سر میز بودند از من پرسیدند: آیا ایران با استفاده از آیات قرآن، پیامی به هیئتهای شرکتکننده در مراسم تشییع پیکر رهبر فرستاد؟
من در طول روز مشغول برنامه دیگری بودم. از اخبار بیخبر بودم.
اما گفتم: «دیپلماسی. این عرصهای مناسب برای تبادل چنین پیامهایی است. ایران هم دوست دارد چنین پیامهایی بفرستد. ایرانیان یکی از ملتهایی هستند که روشهای ارسال پیامهای دیپلماتیک را در تاریخ ابداع کردهاند. ممکن است این کار را کرده باشند.»
سپس در اینترنت جستجو کردم و آیات را پیدا کردم. در حالی که یک هیئت خارجی در کنار تابوت آیت الله خامنهای ایستاده بود، آیهای از قرآن درباره جنگ بدر از بلندگو تلاوت میشد.
«به راستی در رویارویی دو گروه، برای شما نشانهای است. یکی از آنها در راه خدا میجنگید و دیگری کافر بود و مخالفان خود را دو برابر خود میدیدند. و خداوند هر که را که میخواست با یاری خود یاری میکرد. در واقع، در این نشانهای روشن برای کسانی است که بصیرت دارند.»
به جزئیات خبر نگاه کردم. در جریان بازدید هیئت قطری، آیه دوم سوره فتح تلاوت شد. اگر من آنجا بودم، از سوره فتح نیز تلاوت میکردم. «تا خداوند گناهان گذشته و آینده شما را ببخشد و شما را به راه راست هدایت کند.»
پیام این آیه به عنوان «مثبت» تفسیر شده است. به هیئت حزب الله گفته شد: «دلتنگ نشوید، غمگین نباشید. اگر ایمان داشته باشید، پیروز هستید.» (آل عمران 13٩)
به هیئت حماس آیه 23 سوره احزاب گفته شد. این بخش حاوی یک پیام واضح و صریح بود: «در میان مؤمنان، مردانی هستند که به عهد خود با خدا وفا کردند. برخی به عهد خود وفا کردند (جان خود را فدا کردند) و برخی دیگر در انتظارند. آنها هرگز عهد خود را تغییر ندادهاند.»
ایرانیها با این آیه به فلسطینیهایی که در جنگ با اسرائیل شهید شدند، ادای احترام کردند. اما اگر همین آیه را برای هیئت سعودی میخواندند، آیا سعودیها خوشحال میشدند؟ فکر نمیکنم. آنها به احتمال زیاد فکر میکردند که ایرانیها «سخن طعنهآمیزی» میگویند.
هنگام ادای احترام هیئت ترکیه نیز آیه 95 سوره نساء تلاوت شد: «مؤمنانی که بدون عذر موجه، بیتفاوت نشستهاند، با کسانی که با مال و جان خود در راه خدا جهاد میکنند، برابر نیستند. خداوند به همه آنها بهشت را وعده داده است. با این حال، خداوند به مجاهدین پاداش بزرگی نسبت به بیتفاوتها داده است.»
شاید در شرایط عادی، انتظار نداشته باشید که میزبان در چنین مراسمی چنین انتقاد پنهانی از مهمانانش بکند. با این حال، اگر ایران میخواسته از طریق آیات قرآن، سرزنش ظریفی بفرستد، حق دارد این کار را بکند.
انتهای پیام/
