در تاریخ فوتبال ما -چه در سطح ملی و چه باشگاهی- اغلب اوقات در وقتی در بازیهای مهم و حساس تیمهای کشورمان به گل اول بازی، آن هم به شکلی زود هنگام رسیدهاند، متاسفانه آن بازی را واگذار کردهایم. اتفاقی که در برابر آرژانتین برای مصر هم تکرار شد و کیست که نداند شباهتهای فراوانی بین فرهنگ ما و مصریها وجود دارد.
اصولاً در فرهنگ کشورهای توسعه نیافته انسانها -حتی قهرمانها و مشاهیر سطح بالا در هر تخصص- خیلی زود اشباع شده و گمان میکنند همه چیز به پایان رسیده است. زدن گل زود هنگام به یک تیم بزرگ در مسابقه مهم، بیشتر اوقات به ضرر چنین تیمهایی تمام میشود. حتی اگر بازیکنان باتجربه و سطح بالایی در زمین داشته باشند.
در نیمه نهایی جام ملتهای قبل، ما خیلی زود دروازه قطر میزبان را گشودیم و دیدیم که این گل چطور کار دست ما داد. چون وقتی قبل از جام، قطر را با چهار گل برده بودیم و در مرحله قبل این بازی، ژاپن را بردیم و غرور سرتا پایمان را گرفت و در فوتبال، هیچ حریفی بدتر از غرور نیست...
البته که سطح فوتبال مصر از ما خیلی بالاتر است و جام جهانی و آرژانتین را نمی شود با جام ملتها و قطر مقایسه کرد ولی صرفا از دو اتفاق برای رساندن منظور استفاده کردیم. دیدیم گل زود هنگام مصر، چطور به ضرر فراعنه تمام شد. در پایان نیمه اول وقتی داور سوت را زد، ۴ بازیکن مصری به سجده افتادند و بقیه نیز جشن را از همان مسیر رفتن به رختکن آغاز کردند، در حالی که هنوز یک نیمه از بازی باقی مانده بود!
البته که مصر در نیمه دوم جنگید، پا پس نکشید اما در ذهن بازیکنان این تیم، آن گل زود هنگام منجر به آن جشن ناخودآگاه شد و فراموش کردند که مسابقه فوتبال تا سوت داور ادامه دارد. از دست رفتن تمرکز، اشتباه برابر نابغهای چون مسی، بازی مقابل قهرمان جهان، خستگی در دقایق آخر و ... همه و همه روی کار مصریها تاثیر داشت اما بدون شک آن روحیه و فرهنگ جهان سومی نیز در این باخت موثر بود.
