محمدعلی فیاضبخش در اطلاعات نوشت: این اولین بار نیست که مراسمی ملّی و فراگیر، که بهترین دستاوردش میتواند تجمیع روح ملّی و وحدت سرزمینی باشد، با حاشیههای بسیار تأسفبرانگیز آلوده میشود و نقاط برجستهی آن را به کورنقطههای مبهم و خاکستری میراند؛ مثل آنچه از معدودی سنگپران و ناسزاگو نسبت به برخی شخصیتهای سیاسی در حاشیهی تودیع و تشییع رهبر شهید (ره) شاهد بودیم.
یکی از عجایب معماگونهی اینگونه وقایع آن است، که علیرغم اندکبودن مطلق حاشیهسازان، همواره حاشیههای امن و غیرپاسخگو برای آنان فراهم است و راههای ستیز و چترهای گریز بر ایشان همواره هموار است و برافراشته؛ که این یک قلم، الحق در زمرهی اسرار و رموز درآمده است!
نمیدانم در نظام حکمرانی ما، متولیان چگونه باید احترام امامزاده را داشته باشند. اگر ایران عزیز خط قرمز ماست، چگونه است که عبور از این خط توسط افراطیون بیمسئولیت، مادهای از قانون را برنمیانگیزد؛ در حالی که گاه اظهاری و یا انتقادی کماثر و بدون پژواک با عکسالعملهای قانونی یا شبه قانونی مواجه میشود!
در زمانی که تمرکز و هماهنگی میان میدان و خیابان و دیپلماسی، باید عبوری سرافرازانه، موفقیتزا و مصلحتآمیز را رقم بزند، عدهای خارج از این مسئولیت سترگ و از سر حرص دیدهشدن یا بیکاری ناشی از تعطیلی مجلس، یا خوکردگی به شعارهای فضایی و مصون از رسیدگی قضایی، بر روان جامعه پیاده روی میکنند.
این پیادهنظامهای باجیره یا بیجیره، بیخبر از سواران یا پیادگان پای لانچرها و چشمدوختگان به آسمان و حافظان سرزمین ایران، علاوه بر آنکه گاه فتواهای دریدن و بریدن سر این و آن را میدهند؛ تهدید تیغنهادن برگردن خدمتگزاران شب از روزناشناختهی ملّی و میهنی را نیز همزمان صادر میکنند.
حقّا که سکوت نجیبانه در برابر اینهمه «نابخردی» - اگر نگوییم تعمّد بر اغتشاشآفرینی- دستمریزاد دارد!
نگاهی از سر تأمّل و شکبرانگیزی بر نجواها، آواها و نیز فریادهای سایههای این اشباح- که مدتی است صحنهی روانی را بر سیاستگذاران و مجریان و ناخدایان برای عبور امن و ایمن کشتی کشور تنگ کردهاند و تنگههای داخل را به توپ ناسنجیدههای گفتار و کردارشان بستهاند- ضرورتی است که هوشیاری جمعی را میطلبد و مهمتر از آن، مهار قانونی و قضایی را؛ پیش از آن که پژواک حرکت بینظیر همدلی و همبستگی ملّی در یکهفتهی اخیر، زیر سایههای خاکستری سایهسواران از صدا بیفتد.
