احمد زیدآبادی
کانال نگاه متفاوت
براندازان به تصور اینکه هواداران پر و پا قرص و اصطلاحاً پا به رکاب آنها هستهٔ اصلی تحول در جامعهاند و نیروهای میانی کشور مجبورند در مقابل آنان تمکین یا سکوت کنند، هر صدای منتقد و زاویهدار با خود را به ننگینترین و بیرحمانهترین شکل ممکن مورد ناسزا و فحاشی و تهدید قرار دادند تا به زعم خود آنها را ملکوک و بدنام و از میدان به در کنند.
نتیجه چه شد؟ طیف میانی جامعه و عموم اهل اعتدال و اندیشه و آیندهنگری از آنان هراسان و منزجر شدند و حلقههای اطراف خود را نسبت به هرگونه گرایش به آنان انذار دادند به طوری که در نهایت براندازان به رغم برخورداری از امکانات تبلیغاتی بسیار، به نیروی غالب تبدیل نشدند و به تدریج به حاشیه و انزوا رفتند.
متأسفانه جماعتی از تندروهای حکومتی نیز اینک در حال تکرار همان رفتار براندازان با طیف میانهای هستند که در جریان جنگ، با تمام قوای خود علیه تجاوز خارجی و لزوم دفاع از کشور برخاستند.
واقعیت این است که نسبت این جماعت تندرو با نظام حاکم گرچه مقداری مغشوش به نظر میرسد اما جامعه همچنان آنان را نیروهای اصطلاحاً پا به رکاب حکومت میداند و کنش و واکنشهای آنان را به حساب کلیت نظام سیاسی میگذارد.
هیچ انسانی، نسبت به بددهنی و فحاشی و تهدید، بیتفاوت محض نیست و حداقل به لحاظ درونی از آن منزجر میشود. انزجار از یک جریان و نیروی پشتیبان آن، اگر هم بنا به مصالح عمومی عداوتی برنیانگیزد، سبب فاصلهگیری بیشتر میشود.
به قول محسن چاووشی، حد وسط جامعه به قدری وسیع است که بدون تحرک آن، نه حکومتی ساقط میشود و نه امکان بقا پیدا میکند.
در حال حاضر، درست به همان شیوهای که براندازان نیروهای میانهٔ جامعه را از خود منزجر کردند، نیروی تندرو حکومتی نیز در صدد ایجاد انزجار در این طیف وسیع جامعه است.
اگر اقشار و طبقات میانی جامعه تابآوری داوطلبانهٔ خود را در برابر انبوه مشکلات به دلیل انزجار از رفتار نیروهای تندرو از دست بدهند، صرف وفاداری تندروها، حکومت را در برابر این همه فشارهای همهجانبه بیمه نمیکند.
اگر نهادهای اصلی حاکم با این طیف بددهن و فحاش که به صورت سازمانیافته در حال منزجرسازی نیروهای مستقل و ملایم جامعه هستند، واقعاً مخالفند و یا با آنان حداقل زاویه دارند، تا دیر نشده باید از تریبونهای رسمی و علنی رفتارشان را تقبیح و محکوم کنند تا منجزرسازی سازمانیافتهٔ آنها لااقل به حساب کل نظام نوشته نشود.
