به گزارش ایرنا مشهد همان شهری است که شخصیت علمی، دینی، اجتماعی و انقلابی رهبر شهید انقلاب در کوچهها، مسجدها، حوزههای علمیه و فضای معنوی آن شکل گرفت. مرور اسناد و خاطرات برجایمانده نشان میدهد این شهر بستر چندلایهای از تربیت، مبارزه و هویتسازی ایشان بوده است؛ از فضای خانوادگی آکنده از دیانت و معنویت تا تجربههای تلخ اشغال ایران، نهضت ملی شدن صنعت نفت و سپس فعالیتهای فکری و مبارزاتی دهه ۴۰، همه در همین شهر رقم خورد و زیستجهانی را پدید آورد که بعدها در مسئولیتهای بزرگ انقلاب اسلامی تجلی یافت.
اکنون مشهد که نخستین درسهای ایمان، مبارزه و مسئولیت را در جان فرزند خود ( شهید آیت الله سید علی حسینی خامنه ای) نشاند، اینک پس از ۴۷ سال، میزبان بازگشت اوست؛ بازگشتی برای آرام گرفتن در جوار بارگاهی که همواره آن را مأمن دل و جان خود میدانست.
این پیوند عمیق با مشهد و بارگاه ملکوتی حضرت علی بن موسی الرضا(ع) هرگز در طول سالهای مسئولیت و دوری از زادگاه کمرنگ نشد. ایشان بارها از دلتنگی برای حرم رضوی سخن گفته بودند و آنجا را سرچشمه آرامش روحی خود میدانستند؛ طوری که رهبر شهید انقلاب ۱۷ آبان ۱۳۶۷ در دیدار با خدام آستان قدس رضوی فرمودند:«در طول این ده سالی که دور بودم من از مشهد، هیچ وقت برای من شیرینتر و مغتنمتر از آن اوقاتی نبوده که در مشهد بودم و در جوار آن بارگاه، در هیچ شرایطی آن لذت معنوی و روحی را من احساس نکردم.»
همچنین ایشان ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۳ در دیدار با جمعی از خانوادههای سپاهیان پاسدار این دلبستگی را اینگونه بازگو کردند: «ایران، ایران امام رضاست... مشهد قلّهی شکوه معنوی این کشور است، امام یک وقتی فرمودند مشهد پایتخت معنوی ایران است... برکات امام هشتم، امام رئوف شامل حال همهی آحاد کشور است.»
در خاطرات همراهان نیز، جلوههایی از این انس معنوی روایت شده است. نقل شده که در یکی از سفرها، شهید آیتالله سید ابراهیم رئیسی، که میزبان ایشان در مشهد بود، گفته است: «من خودم مکرر شاهد تضرع مقام معظم رهبری در حرم بودم؛ ایشان بعد از نماز ظهر گاهی تا ۳۰ دقیقه سر از سجده برنمیداشتند.»
همچنین نقل شده ایشان در یکی از سفرهای زیارتی به مشهد مقدس با اطمینان و قاطعیت فرموده بودند: «ما این مشکلات را به سلامت رد خواهیم کرد.»
اکنون، پس از گذشت ۴۷ سال از روزی که در ۲۸ تیرماه برای پذیرش مسئولیتهای خطیر انقلاب، مشهد را به مقصد تهران ترک کردند، این شهر بار دیگر به ایستگاه سرنوشت تبدیل شده است.
این بار اما نه برای آغاز مأموریتی تازه، بلکه برای وداعی تاریخی؛ وداع ملتی با رهبری که بخش مهمی از عمر خود را وقف عزت، استقلال و پیشرفت ایران اسلامی کرد.
مشهد، شهری که آغاز راه را به نظاره نشست، اینک پایان سفر فرزند خود را نیز در آغوش میگیرد؛ سفری که از همین شهر آغاز شد و پس از دههها مجاهدت و خدمت، بار دیگر به همان حریم نورانی بازگشت.
این روزها از تهران تا قم، از نجف تا کربلا، صحنه وداعی کمنظیر با رهبر شهید انقلاب را شاهد بودیم. خیابانهای تهران، شاهد حضور گسترده مردمی شد که از ساعات اولیه صبح برای بدرقه پیکر او گرد هم آمدند و با شعارها، اشکها و سکوتهای معنادار، آخرین ادای احترام خود را به نمایش گذاشتند.
پس از آن، قم؛ شهری که همواره قلب تپنده حوزههای علمیه و اندیشه دینی بوده است، با حضور علما، طلاب و اقشار مختلف مردم، حلقه دیگری از این بدرقه تاریخی را رقم زد.
همزمان، در عراق نیز عتبات عالیات رنگ و بوی دیگری به خود گرفت. نجف اشرف، در جوار بارگاه مولای متقیان حضرت علی(ع) و کربلای معلی، در کنار حرم مطهر حضرت اباعبدالله الحسین و قمر بنی هاشم، شاهد آیینهای بزرگداشت و وداع با رهبر شهید انقلاب بودند؛ آیینهایی که نشان داد پیوند عاطفی و معنوی میان ملتهای ایران و عراق و میان جریان مقاومت و مرجعیت دینی، فراتر از مرزهای جغرافیایی امتداد یافته است.
این بدرقه چندروزه، اکنون در مشهد به نقطه اوج خود رسید؛ شهری که نه فقط آرمگاه، بلکه منزلگاه زندگی، تربیت و شکلگیری شخصیت رهبر شهید انقلاب نیز بوده است.
رهبر شهید در طول سالهای خدمت، همواره بر نقش مردم، امید به آینده، حل مشکلات کشور، تقویت وحدت و حرکت در مسیر پیشرفت تأکید داشت. اکنون پاسداشت این میراث، با تلاش برای تحقق همان اهداف معنا پیدا میکند.
تشییع میلیونی، جلوهای از وفاداری بود؛ اما مهمتر از آن، حفظ روحیهای است که این حضور را رقم زد. جامعهای که در لحظه وداع، چنین همبستگی و حضوری را به نمایش گذاشت، میتواند این سرمایه را به نیرویی برای خدمت، سازندگی، امیدآفرینی و عبور از دشواریها تبدیل کند.
پس از آرام گرفتن پیکر رهبر شهید در جوار امام رضا، پیام این روزهای تاریخی روشن است؛ راه با رفتن یک انسان بزرگ متوقف نمیشود، بلکه با مسئولیتپذیری کسانی که آن راه را باور دارند، ادامه پیدا میکند.
از همین رو، پس از وداع، نوبت حرکت است؛ پس از سوگ، زمان ساختن فرا رسیده؛ پس باید برخاست.
آیینهای ویژه وداع و تشییع پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب و شهدای خانواده ایشان، از روز جمعه ۱۲ تیرماه با ادای احترام مقامات سیاسی از بیش از ۴۵ کشور جهان و علما، بزرگان ادیان و دانشمندانی از بیش از ۹۰ کشور جهان آغاز شد.
همچنین در روزهای شنبه ۱۳ و یکشنبه ۱۴ تیرماه مصلای تهران میزبان آیین وداع سوگواران و دوستداران رهبر انقلاب بود که از سراسر کشور در این آیین حضور یافتند.
پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب و اعضای شهید خانواده ایشان در روز دوشنبه ۱۵ تیرماه با حضور پرشور و میلیونی عزاداران در شهر تهران تشییع شد.
آیین تشییع و برگزاری نماز بر پیکر قائد شهید امت در شهر قم و مسجد جمکران این شهر نیز با حضور چشمگیر دوستدار آن رهبر فرزانه در روز سهشنبه ۱۶ تیرماه برگزار شد.
روز چهارشنبه ۱۷ تیرماه شهروندان عراقی در شهرهای نجف و کربلا در آیین تشییع پیکر رهبر شهید انقلاب حماسهای بینظیر رقم زدند، بر اساس اعلام رسمی مسئولان عراق در آیین تشییع آیت الله سید علی خامنهای نزدیک به چهار میلیون نفر حضور داشتند، شخصیتهای مذهبی و سیاسی عراق نیز در این آیین شرکت کردند.
آخرین آیین تشییع و در نهایت تدفین پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب روز پنجشنبه ۱۸ تیرماه مصادف با بیستچهارم ماه محرم و شب شهادت امام سجاد علیهالسلام در شهر مشهد برگزار و پیکر مطهر ایشان در آستان مقدس حضرت ثامن الحجج امام رضا علیه السلام به خاک سپرده میشود.
در حمله ۹ اسفند ۱۴۰۴ آمریکا و رژیم صهیونیستی به بیت رهبری، آیتالله سیدعلی خامنهای و تعدادی از اعضای خانواده ایشان به فیض شهادت رسیدند. شهید مصباحالهدی باقریکنی همسر هدی خامنهای، بشری خامنهای دختر دیگر رهبر انقلاب به همراه دختر ۱۴ ماههاش زهرا محمدی گلپایگانی و زهرا حدادعادل همسر آیت الله سیدمجتبی خامنهای رهبر معظم انقلاب از دیگر اعضای خانواده قائد امت بودند که در همان حملات به شهادت رسیدند.
