بدون شک پاراگوئه یکی از شگفتی سازان جام جهانی ۲۰۲۶ بود. کشوری که به لطف پیروزی بر ترکیه و مساوی با استرالیا، از گروه خود صعود و در مرحله تازه تاسیس یک شانزدهم نهایی به مصاف آلمان رفت. در نمودار درختی برنده این بازی باید در مرحله یک هشتم نهایی با فرانسه بازی میکرد و خیلی ها منتظر این فینال زودرس -در کنار بازی اسپانیا و پرتغال- بودند.
اما پاراگوئه شگفتی آفرید و آلمان را در ضربات پنالتی به خانه فرستاد تا رئیس جمهور این کشور تعطیل عمومی اعلام کند! به این ترتیب پاراگوئه حریف فرانسه در یک هشتم نهایی شد، درست مثل جام جهانی ۹۸ که آنجا فرانسه به لطف قانون طلایی در وقتهای اضافه، به زحمت پاراگوئه را برد و در نهایت قهرمان شد.
این بار هم بازی با یک پنالتی و حداقل اختلاف، با همان نتیجه تکرار شد اما این مسابقه به جنجال کشید. همه از حواشی و متن آن اطلاع داریم و دیدیم در زمین مسابقه کیلیان امباپه هدف اصلی مردان پاراگوئه بود و پس از بازی چه مصاحبهای کرد و بازیکنان و مربی پاراگوئه چه حرفهایی در مورد او و این بازی زدند.
در حالی که خیلیها فکر میکردند بنا به ذات فوتبال پس از فروکش کردن هیجانات و احساسات، همه چیز تمام خواهد شد اما با ورود سیاسیون به داستان ماجرا تازه شروع شد! داستانی که درسی بزرگ برای ما داشت که بیشتر از بقیه دنیا اسیر سیاست زدگی در فوتبال شدهایم.
سلسته آماریا، سناتور پاراگوئهای پس از این بازی در شبکههای اجتماعی به کیلیان امباپه حمله کرده و او را هدف توهینهای نژادپرستانه قرار داد. او حرفهایی زد که قلم از تکرار آن شرم دارد، به زادگاه امباپه در کامرون اشاره و به مادرش اهانت و خلاصه کاری کرد که بهترین بهانه دست کسانی داد که همواره منتقد ورود سیاسیون به فوتبال هستند داد و این بار دنیا را مقابل خود متحد کرد.
برخلاف رویه معمول، کاپیتان تیم ملی فرانسه جواب او را با لحنی مودبانه -البته تا جایی که میشد- داد و او را زنی نفرت انگیز خواند که شایستگی جایگاهی که در آن قرار دارد و نمایندگی مردم پاراگوئه را ندارد. به طور طبیعی فرانسویها پشت ستاره خود متحد شدند و این داستان به تمام رنگین پوستان دنیا در هر ملیت و مخالفان نژادپرستانی برخورد.
اما چیزی که در این ماجرا باید سرمشق ما باشد به رفتار دولت پاراگوئه برمیگردد. در حالی که خیلیها انتظار داشتند به بهانه ملیگرایی و اتحاد در مقابل خارجیها، دولت پاراگوئه پشت این سناتور بایستد یا حداقل هم حزبیهای او، در حمایت از او بیانیه صادر کنند یا لااقل اقدام به ماله کشیدن روی کارش نمایند، ببینید که چه سیاستمدارانه دولت پاراگوئه واکنش نشان داد!
«دولت پاراگوئه اظهارات سناتور آماریا علیه امباپه را تأسفبار دانسته و آن را رد میکند. این سخنان با ارزشها و اصولی که کشور ما در زمینه همزیستی مسالمتآمیز و احترام به کرامت انسانی ترویج میکند، مغایرت دارد. پاراگوئه یک جمهوری دموکراتیک است که بر اصل تفکیک و استقلال قوا اداره میشود. بنابراین، اظهارات این قانونگذار صرفاً مسئولیت شخصی اوست و به هیچوجه بیانگر موضع دولت جمهوری پاراگوئه یا مردم این کشور نیست.»
در همین دو پاراگراف و بدون اطاله کلام، سیاستمداران پاراگوئه ثابت کردند که چه تخصصی در کار خود دارند. حرفهای نژادپرستانه و زشت این سناتور مورد تایید هیچ عقل سلیمی نبود. دولت پاراگوئه نیامد به بهانه حمایت ملی، از کار غلط و زشت این خانم سناتور حمایت و دفاع کند. آنها میتوانستند به بهانه اتحاد ملی، روی این اشتباه سرپوش گذاشته یا حداقل سکوت کنند، اما سیاست یعنی همین! یعنی استفاده از تهدید و ضعف و شکست به عنوان فرصت برای کسب پیروزی!
افراد عادی در بهترین حالت خود را از ماجرا کنار میکشیدند اما دولت پاراگوئه و سیاستمدارانش به میدان آمده و از خود تصویری به جا گذاشتند که تا همیشه هم برای خود اشخاص و هم برای دولت و پرچم پاراگوئه احترام جهانی برمیانگیزد. اینکه آنها کار درست را انجام دادند و به بهانه اتحاد و ملیگرایی و میهن پشت کار غلط نماندند.
قرنها قبل بوعلی سینا حکیم برجسته ایرانی جملهای به یادگار گذاشت که سیاسیون خود ما از آن خبر ندارند اما کابینه پاراگوئه به آن عمل کرده است! فیلسوف بزرگ ایرانی میگوید: اگر برای یک اشتباه، هزار دلیل درست و موجه داشته باشید آن اشتباه را توجیه نمیکند، بلکه میشود ۱۰۰۱ اشتباه!
دولت پاراگوئه به درستی سمت کار درست رفت و عزت و احترامی که توسط این سناتور زیر سوال رفته بود را به پرچم و کشورش برگرداند. این اصل اول و وظیفه اصلی هر کابینه است که وزرا در قبالش مسئول و قسم میخورند. اینکه برابر کشور مسئولیت مشترک دارند و هیچ وزیری نمیتواند به بهانه زیر مجموعه تخصصی خود، نسبت به اتفاقات سایر وزارتخانهها سکوت کند. وظیفه هر کابینه و دولتمرد، دفاع از کیان کشور است.
آن سناتور اشتباه بزرگی کرد و گل به خودی او میتوانست لطمه بزرگی به پاراگوئه بزند که دولتمردانش اجازه ندادند. اگر ذهنتان به سمت مقایسه رفته و صدها اتفاق ورزشی را با مواضع دولتمردان کشورمان مقایسه میکنید، توصیه میکنیم همین جا دست بردارید. چرا که این مسیر در نهایت به شرمندگی ما میانجامد. تاریخ ورزش ما پر است از مواضعی که به اسم منافع ملی، در حقیقت یک اشتباه را به ۱۰۰۱ اشتباه تبدیل کردهاند...
