به گزارش اقتصادنیوز، اندیشکده «خوآن د ماریانا»، مستقر در مادرید پایتخت اسپانیا، در گزارش جدیدی با عنوان «بهای تداوم کاستروئیسم»، برآورد کرده که کمکهای مالی اعطا شده از سوی دولت اسپانیا به کشور کوبا نزدیک به ۵ میلیارد یورو بوده است. این اقدامات حمایتی و امدادی در سالهای اخیر و در دوران دولت «پدرو سانچز»، نخصت وزیر سوسیالیست و پرحاشیه اسپانیا، شدت یافته و به حفظ دیکتاتوری کوبا که دههها فقر، فلاکت و سرکوب را رقم زده، کمک کرده است.
کاستروئیسم مسئول مرگ بالغ بر ۱۴۱,۰۰۰ نفر است که این مرگومیرها ناشی از سرکوبهای دولتی بوده است؛ این رژیم از سال ۱۹۵۹ تاکنون بیش از ۲۰,۰۰۰ زندانی سیاسی را به بند کشیده و در حال حاضر نیز بیش از ۱,۰۰۰ بازداشتی سیاسی را در نزدیک به ۳۰۰ مرکز مجازات و زندان نگهداری میکند، این در حالی است که پیش از انقلاب، تعداد زندانهای موجود کمتر از ۱۵ مورد بود.
تنها بین سالهای ۱۹۵۹ تا ۱۹۹۴، مرگ دستکم ۱۰۰,۰۰۰ نفر از افرادی که تلاش میکردند از این جزیره فرار کنند به ثبت رسیده است؛ در حالی که جمعیت تبعیدیان و نوادگان آنها اکنون از ۳.۵ میلیون نفر فراتر رفته است، رقمی که معادل بیش از یکسوم جمعیت باقیمانده در کوبا است.
پیش از سال ۱۹۵۹، کوبا از سطوح درآمدی قابل مقایسه با ایتالیا، امید به زندگی ۶۴ سال (در مقایسه با ۵۰ سال در منطقه)، نرخ باسوادی ۷۹ درصد (در مقایسه با ۵۸ درصد در آمریکای لاتین) و سرانه مالکیت خودرو، تلویزیون و مراقبتهای پزشکی بالاتری نسبت به اکثریت قریب به اتفاق کشورهای همسایه برخوردار بود.
انقلاب برای کوبا بیش از ۵۰ درصد از درآمد سرانه بالقوهاش هزینه داشته است؛ در نتیجه، کشوری که امروز میتوانست شبیه به شیلی یا کاستاریکا باشد، در عوض به سمت سطوح توسعهای مشابه با هائیتی سوق یافته است.
میانگین دستمزد واقعی معادل ناچیزِ ۲ دلار در ماه است؛ در حالی که ۸۹ درصد از کوباییها در فقر مطلق زندگی میکنند، ۸۶ درصد از خانوارها نمیتوانند نیازهای اساسی خود را به اندازه کافی برآورده کنند و ۶۱ درصد از آنها درآمد کافی برای خرید حتی اقلام ضروری بقا را ندارند.
بر اساس نظرسنجیهای نقل شده در این گزارش، از هر ۱۰ کوبایی، ۷ نفر به دلیل کمبود امکانات مجبورند یک وعده غذایی روزانه را حذف کنند؛ در حالی که یک شهروند معمولی در ماه تنها میتواند حدود ۷ کیلوگرم مرغ، ۴.۷ لیتر روغن یا کمتر از ۳ کیلوگرم شیر خشک خریداری کند.
تولید شکر به طور کاملاً واضحی سقوط اقتصادی ناشی از سیستم کمونیستی را نشان میدهد، چرا که از اوج تاریخی خود یعنی بیش از ۸ میلیون تن در سال، به کمتر از ۱۰۰,۰۰۰ تن در امروز کاهش یافته است. این امر نشاندهنده افت بیش از ۹۸ درصدی است و توضیح میدهد که چرا تعداد کارخانههای قند و شکر فعال از بیش از ۱۵۰ کارخانه به سختی به ۳۰ مورد رسیده است.
بین سالهای ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴، بیش از یک میلیون نفر جزیره را ترک کردن، مهاجرتی دستهجمعی معادل نزدیک به ۲۴ درصد از کل جمعیت. سازمان ملل پیشبینی میکند که اگر روندهای فعلی ادامه یابد، کوبا در دهههای آینده نیمی از جمعیت خود را از دست خواهد داد.
شواهد دانشگاهی نشان میدهند که تحریمهای ایالات متحده تقریباً حدود یک درصد از تولید ناخالص داخلی (GDP) سالانه کوبا را تحت تأثیر قرار میدهند، مقداری که برای توجیه فروپاشی اقتصادی، تولیدی و اجتماعیِ تجربه شده در این جزیره اصلاً کافی نیست. پذیرش روایت دیکتاتوری که تلاش میکند شکست خود را با انگشتنما کردن واشنگتن توجیه کند، اشتباهی بزرگ است.
اتحاد جماهیر شوروی بیش از ۱۲۰ میلیارد دلار کمک، یارانه و وام به کوبا منتقل کرد، رقمی معادل نه برابر طرح مارشال که برای جلوگیری از فروپاشی زودهنگام رژیم حیاتی بود.
در اوج اتحاد دوره چاوز، منابع ارسالی از کاراکاس تا ۲۲ درصد از تولید ناخالص داخلی کوبا را تشکیل میداد؛ به طوری که حوالههای مالی تا ۱۶ میلیارد دلار در سال برآورد میشد و محمولههای نفتی حدود ۱۰۰,۰۰۰ بشکه در روز روانه این کشور میشد.
مسکو ۳۲ میلیارد دلار از بدهیهای کوبا را بخشیده، بیش از ۲.۳ میلیارد دلار وام دولتی اعطا کرده، پرداختها را تا سال ۲۰۴۰ به تعویق انداخته و از زمان تهاجم به اوکراین، صدها میلیون دلار نفت تامین کرده است.
این رژیم نیروهای چریکی و گروههای مسلح را در آمریکای لاتین، آفریقا و خاورمیانه آموزش داده و حمایت کرده، به اعضای گروه اتا (ETA) پناه داده و کوبا را به مرکز بزرگی برای پشتیبانی لجستیکی از جنبشهای انقلابی بینالمللی تبدیل کرده است.
در حال حاضر، این دیکتاتوری همکاریهای نزدیک سیاسی، اقتصادی و نظامی با روسیه، چین، بلاروس و ونزوئلا دارد و حتی در مانورهای نظامی مشترک شرکت میکند و پیوندهای خود را با قدرتهای مخالف دموکراسیهای غربی تقویت مینماید.
از سال ۱۹۸۸، بیش از ۲۰۰ پروژه با هزینهای در حدود ۳۰۰ میلیون یورو تامین مالی شده است؛ در حال حاضر ۸۰ پروژه فعال به ارزش ۱۵۵ میلیون یورو وجود دارد و بودجه برنامهریزی شده برای دوره ۲۰۲۱-۲۰۲۷ به ۱۲۵ میلیون یورو میرسد، رقمی که بیش از دو برابر دوره بودجه قبلی است.
بودجه اتحادیه اروپا از تقریباً ۵۰ میلیون یورو در دوره ۲۰۱۴-۲۰۲۰ به ۱۲۵ میلیون یورو برای دوره ۲۰۲۱-۲۰۲۷ افزایش یافته است، آن هم علیرغم افزایش سرکوبها، زندانی کردن مخالفان و همسو شدن هاوانا با روسیه.
دیوان محاسبات اروپا گزارش داده است که بیش از ۲.۶ میلیارد یورو که از طریق بیش از ۷,۵۰۰ سازمان توزیع شده، فاقد مکانیسمهای نظارتی مؤثر است و این امر تعیین مقصد نهایی این بودجهها را دشوار میسازد. این مسئله با توجه به عدم شفافیت رژیم کوبا، در مورد این کشور به شدت نگرانکننده است.
در سال ۲۰۱۶، اسپانیا بدهی ۲.۴۴۴ میلیارد یورویی کوبا را بازساختاردهی کرد و ۱.۴۹۲ میلیارد یورو از آن را مستقیماً بخشید، رقمی معادل تقریباً ۶۰ درصد از کل بدهی. بخششهای موفقیتآمیز، بدهی کوبا به اسپانیا را به سطوح نزدیک به صفر کاهش داده است. به دنبال اقدامات بعدی برای تخفیفهای مالی به ارزش ۳۷۵ میلیون یورو و ۲۹۱ میلیون یورو، کوبا موفق به بخشش نزدیک به ۹۰ درصد از تعهدات خود شده و مانده بدهی معوق خود را به تنها ۲۸۶ میلیون یورو کاهش داده است.
اگر کوبا ملزم بود تحت شرایط عادی بازار هزینههای خود را تامین کند، بدهی به رسمیت شناخته شده در سال ۲۰۱۶ تا سال ۲۰۲۶ به ۵.۲۸ میلیارد یورو افزایش مییافت. در نتیجه، هزینه اقتصادی فعلیِ حمایتهای اسپانیا، به ۴.۹۹۴ میلیارد یورو نزدیکتر است.
این گزارش فروش تجهیزات پلیسی، برنامههای انرژی چند میلیون یورویی، پروژههای دیجیتالیسازی اداری، همکاریهای نهادی، کمکهای فنی، کمکهای غذایی و تامین بودجه عمومی با هدف تقویت توانمندیهای مختلفِ ساختار حکومتی کوبا را مستند کرده است.
تنها اقدامات همکاری ایالت باسک بین سالهای ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۹ بیش از ۴۱ میلیون یورو را روانه این کشور کرده است؛ این رقم علاوه بر برنامههایی است که توسط کاتالونیا، اندلس و گالیسیا و همچنین توسط شوراهای استانی و نهادهای متعددِ مشمول یارانه تامین مالی شدهاند.
برآورد میشود که بیش از ۱۵۰ شرکت اسپانیایی در مجموع ۲۵۵ میلیون یورو بدهی پرداختنشده طلبکارند، رقمی که با احتساب وجوه و سود سهام مسدود شده در این جزیره، به حدود ۳۱۸ میلیون یورو افزایش مییابد. برخی از این شرکتها حتی کارشان به اعلام ورشکستگی کشیده شده است.
علیرغم صدها میلیون یورو همکاری اتحادیه اروپا، میلیاردها یورو تخفیف و تسهیلات مالی ارائه شده توسط اسپانیا و دههها حمایت بینالمللی، کوبا همچنان یک دیکتاتوری تکحزبی است که مشخصه آن زندانیان سیاسی، فقر گسترده، مهاجرت بیسابقه و یک اقتصاد ویرانشده است که برای بقای خود به یارانههای خارجی متکی است.
