بیانیه اینستاگرامی امیر قلعهنویی، بیش از آنکه بوی پذیرش مسئولیت بدهد، شبیه متنی بود برای تبرئه کادر فنی تیم ملی.
سرمربی ایران نوشت: «کاش قدرتی داشتم که بعد از گل شجاع، زمان را همانجا متوقف کنم… کاش میتوانستم چند سانتیمتر آفساید را پاک کنم… کاش توپهایی که به تیر خوردند گل میشدند… کاش این جام جهانی، یک صعود به مردم ایران بدهکار نمیشد.»
شاید احساسیترین بخش این متن، دقیقاً عجیبترین بخش آن هم باشد. چون در این روایت، نه کادر فنی به مردم بدهکار است، نه تصمیمهای اشتباه، نه انتخابها، نه مدیریت مسابقات… بلکه جام جهانی به مردم ایران بدهکار شده است!
چنین استدلالی را واقعاً کمتر میتوان در فوتبال حرفهای پیدا کرد. اگر قرار باشد هر حذفی را به آفساید، تیر دروازه یا بدشانسی حواله بدهیم، پس اساساً نقش سرمربی چیست؟
مگر نه اینکه مربی برای همین لحظههای حساس روی نیمکت مینشیند؟ مگر نه اینکه هنر یک کادر فنی، کم کردن سهم اتفاقات و بیشتر کردن سهم برنامهریزی است؟
آنچه منتشر شد، نه یک عذرخواهی بود، نه یک پذیرش صریح از اشتباهات؛ بلکه بیشتر شبیه یک بخشنامه اینستاگرامی برای توبیخ جام جهانی بود! انگار نه تیم ملی، بلکه «جام جهانی» باید بابت حذف ایران پاسخگو باشد.
اما واقعیت این است که جام جهانی به هیچ تیمی بدهکار نیست؛ این تیمها هستند که باید شایستگی صعود را ثابت کنند. تیمی که صعود نمیکند، فارغ از همه بحثهای مربوط به بدشانسی، آفساید، تیر دروازه و سایر استدلالهای مورد علاقه امیر قلعهنویی، در نهایت لیاقت صعود را نداشته است.
یادمان باشد فوتبال، فقط نتیجه را به خاطر میسپارد؛ نه حسرت چند سانتیمتر آفساید را. از این نکته، بیتفاوت عبور نکنیم...
بیشتر بخوانید: سرمربی عزیز تیم ملی! قرار بود ایران یک هفته تعطیل شود؛ چه شد؟
