احمد نادری در گفتوگو با ایسنا با اشاره به پیام اخیر رهبر معظم انقلاب اسلامی درباره ضرورت انتقام، گفت: در سالهای اخیر یکی از مهمترین کشاکشهای فکری و سیاسی در فضای سیاسی و رسانهای کشور، شکلگیری دوگانه «میدان، دیپلماسی» بوده است. دوگانهای که بهویژه در دوران برجام و پسابرجام و همزمان با حضور مستشاری نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران در سوریه برجسته و به یکی از محورهای اصلی منازعات سیاسی و رسانهای تبدیل شد.
وی ادامه داد: در این چارچوب، برخی جریانها چنین القا کردند ایران ناگزیر است میان میدان و دیپلماسی، مبارزه و مذاکره، یکی را انتخاب کند؛ گویی که تاکید بر میدان و مبارزه و مقاومت به معنای بیاعتنایی به سیاست، یا مذاکره و توجه به دیپلماسی به معنای عقبنشینی از مقاومت است.
میدان و دیپلماسی مکمل یکدیگرند
نادری افزود: این در حالی است که براساس منطق سیاسی، راهبردی و حکمرانی، این دو اساسا در تقابل با یکدیگر قرار ندارند بلکه مکمل یکدیگرند. میدان و دیپلماسی دو بال یک پروازند و هیچ نظام سیاسی نمیتواند تنها با یکی از این دو اهداف راهبردی خود را محقق سازد.
نماینده تهران در مجلس تاکید کرد: بخشی از مواجهه جمهوری اسلامی با دشمن در یک سال اخیر، از جنگ دوازدهروزه تا جنگ چهلروزه رمضان نیز در همین بستر گفتمانی قابل تحلیل است. اتفاقات یک سال اخیر از جنگ دوازدهروزه به بعد بر همگان ثابت کرد که برنامههای بلندمدت جمهموری اسلامی با رهبری حکیمانه رهبر شهید مبنی بر اهتمام به اقتدار نظامی و تسلیحاتی و پرداختن به میدان، چقدر راهبرد درست، دقیق و دوراندیشانهای بوده است.
خونخواهی به معنای کنارگذاشتن ظرفیت دیپلماسی نیست
وی ادامه داد: در این میان، مفهوم «انتقام» نیز گرفتار همین دوگانهسازی شده است. برخی تصور میکنند سخن گفتن از انتقام و خونخواهی شهدا و رهبر شهید، الزاما به معنای کنار گذاشتن دیپلماسی و حرکت صرف در مسیر رویارویی نظامی است؛ همانگونه که برخی دیگر گمان میکنند ورود به عرصه مذاکره و دیپلماسی به معنای فراموشی خون شهدا و چشمپوشی از مطالبه انتقام است. در حالی که این تقابل، تقابلی نادرست و غیرسودمند است. اگر در مقطعی کشور از ظرفیت دیپلماسی بهره میگیرد، این به معنای کنار گذاشتن خونخواهی و پاسخ به تجاوز دشمن نیست، همانگونه که پیگیری انتقام نیز لزوما محدود به میدان نظامی نیست.
نادری با بیان اینکه باید از این منظر، انتقام و خونخواهی را در دو سطح مورد توجه قرار داد، گفت: سطح نخست، انتقام بهعنوان بخشی از دستورالعملهای میدانی و نظامی در عرصه جنگ و مبارزه است. سطح دوم، انتقام بهعنوان یک چشمانداز بلندمدت، راهبردی و تاریخی است؛ به این معنا که تجاوز به خاک کشور، ترور فرماندهان، دانشمندان، مسئولان و بهویژه ترور رهبر شهید، صرفا یک حادثه مقطعی نیست بلکه یک ظلم تاریخی است که در حافظه سیاسی و تاریخی ملت باقی میماند و به بخشی از هویت مقاومت تبدیل میشود.
پیگیری خون شهدا به یک مسیر تاریخی و ماموریت جمعی تبدیل شده است
وی بیان کرد: در همین چارچوب میتوان سخن رهبر انقلاب را فهم کرد که فرمودند «ما باشیم یا نباشیم، این مطلب محقق خواهد شد.» معنای این سخن آن است که مسئله مقابله با ظلم و پیگیری خون شهدا وابسته به اشخاص نیست بلکه به یک مسیر تاریخی و یک ماموریت جمعی تبدیل شده است. این ماموریت ممکن است در عرصههای مختلف سیاسی، فرهنگی، حقوقی، علمی، اقتصادی، امنیتی و نظامی دنبال شود و محدود به یک اقدام خاص یا یک بازه زمانی مشخص نباشد.
این عضو هیئت رئیسه مجلس با بیان اینکه انتقام دارای ابعاد متنوعی است، افزود: یک بُعد آن جنبه روانشناختی و عاطفی ماجراست یعنی التیام افکار عمومی و پاسخ به احساس عدالتخواهی جامعه. اما این تنها بخشی از مسئله است، وجه مهمتر انتقام، ایجاد بازدارندگی و جلوگیری از تکرار تجاوز است. ما با دشمنی مواجه هستیم که ترور و حذف فیزیکی را بهعنوان یکی از ابزارهای اصلی خود به کار میگیرد و از این اقدام نیز ابایی ندارد از اینرو اگر برای تجاوزها و ترورها هزینهای روشن و قابلمحاسبه تعریف نشود، زمینه برای تکرارش فراهم خواهد شد.
وجه مهمتر انتقام، ایجاد بازدارندگی و جلوگیری از تکرار تجاوز است
وی تصریح کرد: تعیین مصادیق و شیوههای دقیق پاسخ، موضوعی نیست که در عرصه رسانهای و افکار عمومی قابل تعیین باشد. تصمیمگیری در این زمینه مستلزم جمعبندی نهادهای مسئول و تصمیمگیری کلان نظام با اشراف و هدایت مقام معظم رهبری است. این تصمیمها نیز میتواند طیفی از اقدامات را در بر گیرد؛ از پیگیریهای حقوقی و قضایی در مجامع بینالمللی گرفته تا اقدامات بازدارنده در عرصههای امنیتی، نظامی، سیاسی.
انتقام بخشی از منطق امنیت ملی و حفظ اقتدار کشور است
نادری گفت: مهمترین مسئله آن است که معادلهای روشن در برابر دشمن شکل گیرد؛ معادلهای که در آن ترور شخصیتهای سیاسی، نظامی، علمی و بهویژه رهبر شهید، بدون پاسخ نماند. تحقق بازدارندگی نیازمند آن است که دشمن بهطور قطعی دریابد هر تجاوزی هزینهای متناسب و اجتنابناپذیر خواهد داشت. از این منظر، انتقام صرفا یک واکنش احساسی نیست بلکه بخشی از منطق امنیت ملی، حفظ اقتدار کشور و جلوگیری از تکرار ظلم و تجاوز در آینده است.
انتهای پیام
