اصل و اساس درگیری های جاری میان دو طرف، خلف وعده آمریکا در مورد تعهداتش در قالب تفاهمنامه مشترک با ایران با محوریت تنگه هرمز است. آمریکا سعی داشته و دارد تا یک کریدور ارتباطی مخصوص خود در تنگه ایجاد کند و از آن دریافت عوارض داشته باشد. این در حالی است که از زمان رَد این توطئه از سوی ایران و آغاز مجدد درگیری ها میان ایران و آمریکا، شرکت های حمل و نقل دریایی و بیمه جهان، هیچگونه همراهی را با آمریکا در عبور از کریدور دریایی جعلی مد نظر کاخ سفید نداشته اند. به بیان ساده تر، ایران توانسته قاطعانه حرف خود را در مواجهه با آمریکا به کرسی بنشاند.
جالب است که حتی متحدان آمریکا در غرب نظیر کشورهای اروپایی و تشکیلات ناتو، علی رغم لفاظی های چند وقت اخیر خود علیه کشورمان، بار دیگر حاضر نشده اند به کارزار جنگ افروزی آمریکا علیه ایران بپیوندند و تاکید دارند که جنگ با ایران، جنگِ آن ها نیست. این یعنی حتی متحدان آمریکا نیز حاضر به همراهی با ماجراجویی های آن علیه کشورمان نیستند و این مساله زودتر از هر زمان دیگری در وضعیت فعلی پیش چشم جهانیان قرار گرفته است. بگذریم که اکنون حاکمیت مطلق و اشراف کامل ایران بر تنگه هرمز نیز بر همگان اثبات شده است.
بازارهای جهانی انرژی نیز به صورت فوری به درگیریهای کنونی در تنگه هرمز واکنش نشان داده و شاهد افزایش قیمت ها در بازار بوده ایم. مساله ای که مخصوصا برای دولت آمریکا خسارتبار است. ورای این ها، ایران در دور تازه حملات خود، بانک اهداف تازه در اردن و عمان را هم به دایره حملاتش افزوده است که این مساله از اراده جدی تهران در پیگیری مطالبات و حقوق و منافع ملی اش حکایت دارد.
مجموع این مسائل یک واقعیت را مورد اشاره قرار می دهند و آن هم این است که میان ادعاهای دور و دراز دولت آمریکا در نبرد با ایران و واقعیت های میدانی، فاصله از زمین تا آسمان است و نباید فریب تبلیغات دروغین دشمن را خورد.
