فیلم‌ها و گزارش‌های منطقه خلیج فارس تأیید کرده‌اند که ارتش ایالات متحده برای انجام حملات دقیق علیه اهداف در ایران به شدت به موشک‌های بالستیک ATACMS متکی است. موشک‌های قدیمی‌تر به تعداد بیشتر در دسترس قرار دارند و پنتاگون برای جبران کمبود موشک‌های مدرن ضربتی دقیق (PrSM) به آنها وابسته است. این تأیید میانه‌های ماه آوریل انجام شد که ارتش پس از آغاز عملیات نظامی علیه ایران در 28 فوریه، کل ذخایر موشک‌های بالستیک PrSM خود را به پایان رسانده است. حمله به ایران اولین استفاده رزمی از موشک PrSM بود.

در حالی که PrSM سلاحی جدیدتر و پرهزینه‌تر است که به تعداد محدود موجود و اولین بار در سال 2024 وارد خدمت شده است، ATACMS از اواخر جنگ سرد در خدمت بوده و نه تنها در تعداد بسیار بیشتری انبار شده، بلکه صادرات گسترده هم داشته است. اجبار به تکیه بر ATACMS یک نقطه ضعف چشمگیر است، زیرا برد یکی از مهم‌ترین محدودیت‌های آن است. برد عملیاتی ATACMS تقریباً ۳۰۰ کیلومتر است، در حالی که PrSM Increment 1 این برد را به حدود ۵۰۰ کیلومتر افزایش می‌دهد. این امر به طور جدی اهداف ایرانی قابل درگیری را محدود می‌کند.

برد کوتاه‌تر ATACMS، پرتابگرهای آمریکایی را مجبور می‌کند برای درگیری با بسیاری از اهداف بسیار به خط مقدم نزدیک‌تر شوند. این امر پرتابگرهای ارزشمند HIMARS و M270 را در معرض خطر بسیار بیشتری از سوی پهپادهای شناسایی ایرانی، مهمات سرگردان مانند سری شاهد، موشک‌های کروز، موشک‌های بالستیک تاکتیکی و تیم‌های شناسایی نیروهای ویژه قرار می‌دهد. گزارش‌ها نشان می‌دهد که ایران پیش از این حملات موفقیت‌آمیزی را برای نابودی پرتابگرها در کویت انجام داده و تعداد محدود مکان‌هایی که پرتابگرها می‌توانند برای حمله به اهداف ایرانی در آنها مستقر شوند، جستجو و نابودی آنها را آسان‌تر می‌کند.

PrSM همچنین از طراحی بسیار مدرن‌تری بهره می‌برد. این موشک که دهه‌ها پس از ATACMS دوران جنگ سرد توسعه یافته، شامل سامانه‌های هدایت به‌روزشده، ناوبری پیشرفته‌تر و مقاومت بهبودیافته در برابر جنگ الکترونیک است. گرچه ATACMS دقت بسیار خوبی را در نبرد نشان داده، اما طراحی اولیه آن به دهه ۱۹۸۰ برمی‌گردد، در حالی که PrSM برای کار در جنگ‌های مدرن با شدت بالا علیه سامانه‌های پدافند هوایی یکپارچه پیچیده مهندسی شده است. ATACMS در میدان نبرد اوکراین در برابر اختلال آسیب‌پذیر بوده و قابلیت‌های هدف‌گیری دقیق آن را به خطر انداخته است، گرچه هنوز مشخص نیست که آیا ایران قابلیت‌های اختلال قابل مقایسه‌ای با آنچه روسیه به کار می‌گیرد دارد یا نه.

ابعاد کوچک‌تر PrSM مزایای لجستیکی مهمی نسبت به ATACMS ارائه می‌دهد و امکان حمل دو موشک را در یک غلاف پرتابگر که در حال حاضر فقط یک ATACMS را در خود جای می‌دهد، فراهم می‌کند. این می‌تواند حجم آتش موجود در طول عملیات رزمی مداوم را به شکلی چشمگیر افزایش دهد. کاهش زرادخانه PrSM بخشی از یک روند بسیار گسترده‌تر به سمت کاهش بی‌سابقه ذخایر مهمات کلیدی، از بمب‌های نفوذی گرفته تا موشک‌های کروز و ضد بالستیک است که انتظار می‌رود در صورت ادامه تشدید تنش‌ها، به شکلی فزاینده‌ قابلیت‌های رزمی نیروهای مسلح ایالات متحده را تضعیف کند.