طرفداری: روزی نیست در شبکههای اجتماعی باشیم و اثری از بازیکنان تیم ملی و صحبتهایشان نبینیم. جالب است تیم ملی ایران در جام جهانی ۴۸ تیمی هم از گروهش صعود نکرد ولی بازیکنان همچنان از دستاوردهای خیالیشان میگویند!
علیرضا بیرانوند در اقدامی غیرقابل پذیرش به علی دایی، اسطوره فوتبال ایران حمله کرد و یکبار از خودش نپرسید علیرضا بیرانوند کجا و علی دایی کجا! بازیکنی که بزرگترین تیم اروپایی که او را راه دادهاند آنتورپ است، به خودش اجازه میدهد به اسطوره فوتبال دنیا یعنی علی دایی حمله کند!
علاوه بر علیرضا بیرانوند طی روزهای اخیر برخی دیگر از بازیکنان تیم ملی هم به خودشان اجازه دادند درباره بزرگان فوتبال ایران به راحتی صحبت کنند و هرچه میخواهند بگویند!
هنوز مصاحبههای یک سال اخیر بازیکنان تیم ملی را هم فراموش نکردهایم. نسلی که بدون دستاورد، خودشان را بهترین نسل تاریخ تیم ملی ایران میدانند. اما آیا نسل نمیتوانست رفتار متفاوتتری داشته باشد؟
بازیکنان فعلی تیم ملی ایران نمیتوانستند سکوت کنند؟ مگر همیشه باید حرف زد؟ اصلا نفرات رسانهای تیم ملی کجا هستند؟ مگر وظیفهشان کنترل صحبتهای بازیکنان تیم ملی نیست؟
اگر نسل فعلی تیم ملی سکوت میکرد، باور کنید انقدر منفور نمیشد ولی با رویه فعلی هرروز منفورتر از دیروز میشود. یک توصیه برادرانه به بازیکنان تیم ملی ایران؛ لطفا سکوت کرده و فوتبالتان را بازی کنید!
مگر بازیکنان تیمهای دیگر به این میزان مصاحبه انجام میدهند؟ مثلا بازیکنان کره جنوبی که مثل ما از جام جهانی حذف شدند، بعدش به این میزان مصاحبه کردند و طلبکار بودند؟
سرمربی کره جنوبی از شدت شرم بعد از جام جهانی از سمت خود استعفا داد اما اینجا امیر قلعه نویی پس از گذشت هفتهها هنوز حتی یک عذرخواهی ساده هم انجام نداده است! چطور چنین چیزی ممکن است؟
تیم ملی ایران و بازیکنان مدعی هستند در جام جهانی شکست نخوردند و این موضوع را دستاورد میدانند اما چرا کسی از نبردن حرف نمیزند؟ آیا نباید در این جام جهانی مقابل نیوزیلند پیروز میشدیم؟ آیا مطالبه کردن صعود از دور گروهی در جام جهانی 48 تیمی، چیز زیادی است؟
هزاران سوال وجود دارد ولی بازیکنان تیم ملی به جای پاسخ به آنها، خود را در قالب قهرمانهایی میدانند که حالا به وطن بازگشتهاند! دستاورد؟ 33ام شدن در جام جهانی!
