این نمایشگاه به همت نرگس سینایی یکی از عکاسان خراسان جنوبی که در کارشناسی ارشد رشته ایران شناسی دانشگاه یزد تحصیل کرد، با عنوان «مردم وار» و با موضوع مردم نگاری و مستندهای اجتماعی در یکی از هتل های سنتی بافت قدیم این شهر برپا شد.
وی در حاشیه برپایی نمایشگاه یادشده در گفت و گو با خبرنگار ایرنا افزود: عکس های عرضه شده حاصل هفت سال عکاسی با تلفن همراه در یزد است که معماری منحصر به فرد و فرهنگ عامه اصیل مردم این شهر از دلایل اصلی عکاسی در این منطقه با تاریخ کهن است.
وی ادامه داد: تاکید بر عنصر انسان در عکس ها و برجسته کردن نقش مردم در پویایی بافت تاریخی یزد بیشتر از هر موضوعی در عکس ها مورد توجه قرار دارد و همچنین بیرون کشیدن واقعیت های جاری و روزمره زندگی مردم در کنار معماری فاخر و اصیل به ویژه در بافت قدیم شهر همواره مورد توجه است.
خانم سینایی حدود ۱۰ سال فعالیت در رشته عکاسی و همکاری خبری با رسانه های خراسان جنوبی را در پرونده کاری خود دارد.
وی ۶ سال به عنوان عکاس و خبرنگار آزاد با خبرگزاری جمهوری اسلامی(ایرنا) و فارس در خراسان جنوبی همکاری داشت و در برگزاری تعدادی از نمایشگاه های عکس گروهی شرکت کرد و رتبه های مختلفی در جشنواره های عکاسی را در کارنامه خود دارد.
« مردم وار یا مردمداری»
مردم وار ،مردمداری و یا مردمواری در واقع یکی از عناصر معماری با اجزا و اندازههای متناسب بر پایه نیازهای انسانی را شامل میشود به طور کلی عوامل بسیاری چون تناسب، درونگرایی، تزیین، مذهب، الگوگیری از طبیعت اطراف ، فرهنگ بومی و از این قبیل مباحث در مردموار کردن بنا دخیل است ، راهکارهایی از دل معماری اصیل ایرانی که میتواند به سادگی احساس تعلق را نسبت به هر مکانی ایجاد کند.
به نوشته رسانه ها « چون با معماران کارآزموده ایران درباره شیوههای کهن این هنر نغز و مردمی به گفتوگو مینشینیم، میگویند، کار بنا(اثر) و ساختمان باید مردموار باشد و هر جانداری، هر پرندهای و هر آفریده زندهای لانه و آشیانه خود را به اندازه خود و درخور نیازش میسازد، چرا ما مردم خانههایی میسازیم که خارج از اندازه ماست؟ ،نه پهنایش به بستر ما میخورد و نه افرازش به بالای ما میآید.»
متن یادشده چکیدهای از سخنان هنرمند فرزانه استاد محمدکریم پیرنیا در باب مردمواری، یکی از اصول اولیه معماری اصیل ایرانی است، در دنیای پرچالش امروز انسان تعلق خود را به مکانها از دست داد و موضوعی در باب مردمواری در معماری امروز ما مهجور و به دست فراموشی سپرده شد.
