به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صداوسیما؛ روزنامه رای الیوم در یادداشتی به قلم ابراهیم ابراش مقاله نویس این روزنامه که در پایگاه اینترنتی آن منتشر شد، نوشت: ممکن است برخی از نظر مکان و زمان نسبت به عملیاتهای شهادت طلبانه اخیر علیه اسرائیلیها در نقب، الخضیره و تل آویو تردیدهایی داشته باشند، اما مردم تحت اشغال که به حیثیتشان اهانت شده، مقدساتشان هتک حرمت شده است و سرزمین هایشان را هر روز به سرقت بردهاند، بدون افق روشن برای آزادی و استقلال چه میتوانند بکنند؟
امر طبیعی و مورد انتظار برای مردم فلسطین اشغالی این است که با هر آنچه ممکن و در دسترس است در برابر اشغالگری مقاومت کنند، در حالی که امر غیرطبیعی، تسلیم شدن در برابر امر انجام شده و همزیستی با اشغالگری است که حقوق مردم را انکار میکند و حتی از مذاکره سیاسی برای یافتن راه حلی برای مناقشه، تعیین سرنوشت ملی او و حق داشتن کشوری مستقل، امتناع میورزد.
علاوه بر آن، اعمال نژادپرستانه این رژیم اشغالگر علیه فلسطینیان در منطقه خط سبز، توهین و شکنجه اسیران فلسطینی در بازداشتگاهها و سلب حقوق فلسطینیان که کنوانسیونها بین المللی آن را تضمین کرده است از جمله تجاوزهای این رژیم است.
حدود سی سال پیش، فرماندهی سازمان آزادیبخش فلسطین دست خود را به سوی صلح دراز کرد و توافقنامه اسلو به عنوان آغازی برای حل مناقشه تا رسیدن به یک کشور مستقل فلسطینی با پایتختی قدس تنها در ۲۲ درصد از مساحت سرزمینهای اشغالی فلسطین امضا شد. اما اسرائیل این توافق را رد کرد و به اشغالگریها، شهرک سازیها و تروریسم خود ادامه داد.
از آن زمان تاکنون، مسئولان فلسطینی همراه با اکثریت مردم خواستار صلح عادلانه بوده اند، اما پاسخی در این زمینه دریافت نمیکنند. محمود عباس (ابومازن) رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین از اسرائیل میخواهد که سیاست تهاجمی و تجاوزهای خود را متوقف کند و بر سر میز مذاکره بنشیند و نسبت به تغییر درگیریها به سمت درگیریهای دینی هشدار میدهد؛ اما هیچ فایدهای ندارد. بلکه در عوض، بنیامین نتانیاهو و نفتالی بنت نخست وزیران سابق و کنونی رژیم اسرائیل تصمیم گرفتند که هرگونه تماس سیاسی با مسئولان فلسطینی را متوقف کنند.
اسرائیل وقتی حضور بیش از ۱۴ میلیون نفری مردم فلسطین در وطن و خارج از وطن فلسطینی را نادیده گرفت، منتظر چه بود؟ و زمانی که اسرائیل سیاستهای نژادپرستانهای را علیه فلسطینیان ساکن در منطقه خط سبز و کسانی که تابعیت اسرائیل دارند، اتخاذ میکند در انتظار چه چیزی است؟ و اسرائیل وقتی نوار غزه را محاصره میکند و امواج متوالی تجاوزها را علیه آن به راه میاندازد، منتظر چه چیزی است؟ و زمانی که هتک حرمت به اماکن مقدس و هجوم به مسجد الاقصی در مقابل دیدگان بیش از یک و نیم میلیارد مسلمان ادامه یابد، اسرائیل منتظر چه چیزی است؟ از اسرایی که مورد شکنجه و تحقیر قرار گرفتند و سالهای متمادی از عمر خود را در زندانهای آن سپری کردند چه انتظاری دارد؟
اگر اسرائیل بر این باور است که عادی سازی روابط خود با کشورهای عربی و اسلامی به درگیریها پایان میدهد و مردم فلسطین را به تسلیم سوق میدهد سخت دچار توهم و اشتباه است؟ و اگر رژیم اسرائیل فکر میکند که توافقات صلح ابراهیمی که مردم فلسطین و مسئولان آنها را نادیده میگیرد، صلح را برای خود به ارمغان میآورد، اشتباه میکند؛ زیرا بدون صلح و امنیت فلسطینیها و بدون مشارکت آنها برای اسرائیل هیچگونه صلح و امنیتی وجود ندارد. آیا اسرائیل معتقد است که مردم فلسطین را با در اختیار گرفتن درآمدها و منبع امرار معاش آنها کنترل کرده است یا اینکه فردی را برای برخورد و هماهنگی با خود در مقامات غزه و کرانه باختری پیدا کرده است سخت در اشتباه است اینطور نیست؟
نویسنده روزنامه رای الیوم افزود: بله، مردم میخواهند مقاومت در چارچوب یک راهبرد ملی باشد که در آن توافق بر سر مناسبترین و امکان پذیرترین مکان و شکل مقاومت حاصل شود و از مقاومتهای فصلی جناحی یا مرتبط با دستور کار یا اقدامات خارجی یا مقاومت فردی، اجتناب شود. اما تا رسیدن به این راهبرد، هیچکس نمیتواند احساسات و عواطف یک شهروند فلسطینی یا اسیر آزاد شدهای را که حیثیت خود را تحقیر شده، سرزمین خود را ربوده شده و مقدسات خود را در معرض هتک حرمت میبیند، سرکوب کند؛ بنابراین شهروندان فلسطینی آنچه را که وجدان و وابستگی ملی خود به آنها دستور میدهد انجام میدهند و عملیاتی را با سلاح گرم و سلاح سرد و یا زیر گرفتن با خودرو را انجام میدهند!
اسرائیل، فلسطینیهایی را که خواستار سازش سیاسی هستند، مانند محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین نمیخواهد و حاضر نیست با آنها بر سر میز مذاکره بنشیند. این رژیم نمیخواهد فلسطینیهایی که حل و فصل سیاسی را رد میکنند و از حق قانونی خود استفاده میکنند، در برابر اشغالگریها مقاومت کنند، و نمیخواهد اقدامات نژادپرستانه خود علیه فلسطینیها را نیز در خط سبز متوقف کند، پس چه میخواهد؟
اسرائیل مسئول هر اتفاقی است که میگذرد و مسئولیت اشغالگری، تروریسم و نژادپرستی بر عهده خود این رژیم است؛ بنابراین تلاش اسرائیل برای شیطانی جلوه دادن اقدامات مقاومت و نسبت دادن آن به داعش، کمکی برای این رژیم نخواهد کرد؛ زیرا مردم فلسطین میدانند داعش کیست و چه کسی آن را پایه گذاری کرد و میدانند برای چه اهدافی داعش ایجاد شد.
فلسطینیها اقدامات تروریستی داعش را در سوریه، عراق، لیبی، مصر و... دنبال کرده اند و داعش جایی در بین مردم فلسطین نخواهد داشت. زیرا مردم فلسطین فقط زیر پرچم ملی گرایی فلسطین مبارزه خواهند کرد و تلاش اسرائیل برای وادار کردن داعش در زمان اجلاس النقب با هدف تحریک تجمع کنندگان ضد مقاومت است. شاید اسرائیل از این موضوع برای اتخاذ تدابیر خطرناک علیه فلسطینیها در داخل خط سبز یا در کرانه باختری و غزه استفاده کند.
نویسنده روزنامه رای الیوم در پایان، نوشت: به نظر میرسد رژیم صهیونیستی از وقایع روز زمین در ۴۶ سال پیش که فلسطینیهای داخل وطن برای دفاع از سرزمین و هویت خود قیام کردند، عبرت نگرفته است، به ویژه اینکه برخی از کسانی که عملیاتهای شهادت طلبانه اخیر را انجام دادند از فلسطینیهای داخل آن هستند و اینکه مردم فلسطین امروز و در همه جا از این عملیات یاد میکنند و آن را گرامی میدارند، به معنای اتحاد مردم است همچنین به این معناست که تمام فلسطین در اشغال است.
