به گزارش خبرگزاری صدا و سیما؛ آقای پژمان اکرامیان کارآفرین صنعت نوغانداری با حضور در برنامه: صبح بخیر ایران؛ میز روستا گفت: به منظور تولید راحت و ارزان در روستاها، دستگاهی برای نخ ابریشم طراحی کردیم و با معرفی این دستگاه به روستاییان هفت استان کشور ، موفق به پایداری اشتغال در روستا شدیم.

 

میهمانان: آقای علیرضا رضاپور؛ کارشناس روستا و آقای پژمان اکرامیان؛ کارآفرین

 

آقای علیرضا رضاپور؛ کارشناس روستا: آقای اکرامیان نسل در نسل در صنعت نوغان داری هستند، یعنی چندمین نسل است که فعالیت می‌کنند، خودتان را معرفی کنید، از کی شروع کردید، تجربه بزرگترها؛ پدر، پدر بزرگ.

 

آقای پژمان اکرامیان؛ کارآفرین: بنده اکرامیان هستم متولد ۱۳۶۹، اصالتاً نجف آبادی هستم، دو دختر کوچولو به اسم بنیتا و تینا دارم، من پدربزرگم یک کارخانه ابریشم کشی داشتند قبل از انقلاب و در همان شهرستان نجف آباد در زمان خودش یک کارخانه خیلی مدرنی بود و جالبش این است که تمام ماشین آلاتش را خود طراحی و ساخته بودند و پدرم هم راه پدرشان را ادامه دادند و ایشان هم کارخانه‌ای در همان نجف آباد داشتند و به اتفاق چند تن از دوستانشان یک کارخانه خیلی بزرگی را در استان گیلان اوایل دهه ۸۰ راه اندازی کردند و من هم طبیعتاً راه آن‌ها را ادامه دادم. 

 

ما یک کم تغییرات دادیم و به روزتر کردیم و سعی کردیم ماشین آلاتی طراحی کردیم که همه نوغان داران؛ منظورم کسانی هستند که پیله کرم ابریشم را پرورش می‌دهند، آن‌ها بتوانند با آن کار کنند و تولید داشته باشند.

 

 

آقای اکرامیان: درآمدش خوب است وقتی زنجیره کامل باشد، وقتی که کار اصولی اتفاق بیفتد، یک سری استاندارد‌ها رعایت شود، شما تصور کنید نوغان دار منظورم آن کشاورز است که پیله ابریشم را پرورش می‌دهد طی ۴۵ روز یک جعبه نوغان؛ یک جعبه اندازه گوشی موبایل که در آن ۲۶ هزار تخم کرم ابریشم است. این میزان طی ۴۵ روز تبدیل به پیله ابریشم می‌شود. در این ۴۵ روز طی کل این فرایند، کل این کرم‌ها چیزی ۷۰۰ کیلوگرم برگ درخت توت نیاز دارند و در طی این مدت مثلاً پارسال حدود ۱۳ تا ۱۴ میلیون تومان نصیب کشاورزی شده که این را پرورش داده، این در مرحله نوغان داری اش است، اگر همین میزان بیاید در تبدیل به نخ ابریشم شود، شاید چیزی حدود دو برابر می‌شود ظرف یک هفته. 

 

 

آقای رضاپور: صنعت نوغان داری از ابتدای انقلاب هم رشد داشته و هم افت داشته، این افت که آقای اکرامیان توضیح خواهند داد منجر به این شد که آقای اکرامیان تجربه دنیا را ببیند، مطالعه داشته باشند و با توجه به تجربه دنیا بیایند یک تحولاتی را که به سمت صنایع روستادوست بوده، حرکت کنند. (خطاب به آقای اکرامیان:) این افت و خیز و این صنایع روستادوست را به ما بگویید. 

 

آقای اکرامیان: در دهه ۶۰ کشورمان به لحاظ تلاش‌هایی که اتفاق می‌افتد در صنعت نوغان داری، در خصوص تولید تخم کرم ابریشم خودکفا می‌شود، حتی به این سمت می‌رویم که بخواهیم صادرات انجام دهیم، اوج صنعت نوغان داری، اوایل دهه ۸۰ بوده که ۲۰۰ هزار از این جعبه‌های نوغان توزیع می‌شود در کشور و آن میزان نخ ابریشمی که در کشور نیاز بوده را ما به واسطه کشاورزان مان به میزان همان به همان نسبت پیله اش را تولید می‌کردیم که بعد می‌رفت صنایع بعدی و تولید نخ ابریشم اتفاق می‌افتاد. 

 

اوایل دهه ۸۰ یک اتفاقاتی می‌افتد، تعرفه واردات نخ ابریشم از ۲۰۰ درصد یک دفعه پنج درصد و صفر می‌شود، نخ ابریشم خیلی وارد کشور می‌شود، ما چهار کارخانه بزرگ داشتیم که از دور خارج می‌شوند. دیگر توجیه تولید نداشتند، کسی نبود پیله‌ها را از نوغان دار بخرد، نوغان دار هم پیله‌ها روی دستش می‌ماند و این فرایند ادامه پیدا می‌کند تا همین اواخر؛ چند سال گذشته، ما یک اوجی داشتیم در دهه ۸۰ و افتی داشتیم که دلایل مختلفی داشته، در این فاصله باز بر اساس آماری که وزارت صمت اعلام کرده بود ۱۰۵۰ تن تقریباً ما نیاز داخلی به نخ ابریشم داریم، تقریباً حدود ۲۵۰ تن آن را تأمین می‌کنیم و مابقی از طریق واردات وارد می‌شود. 

 

ما با تیمی که داشتیم روی این موضوع کار کردیم، دیدیم کارخانه نمی‌شود دیگر راه انداخت با این نوسانات، ما هند را بررسی کردیم دیدیم که آن‌ها هم بحث ابریشم را دارند و خیلی خوب هم دارند کار می‌کنند، آن‌ها خیلی صنایع کوچک دارند یعنی هزار واحد تولیدی در یک منطقه مثلاً دارند، تخصصی‌تر که رفتیم جلو، دیدیم که مواد اولیه یک چیز است؛ پیله ابریشم یکی است می‌آید، هزار واحد تولیدی این‌ها را فراوری می‌کنند، ولی در نهایت با توجه به آموزش‌هایی که به این تولید کننده‌های کوچک داده می‌شود و استاندارد‌هایی که برای آن‌ها گذاشته می‌شود، یک مدل محصول تولید می‌شود، یعنی وقتی این هزار تولیدی را کنار هم می‌گذاریم، انگار در کارخانه تولید شده و هزینه سربار آن پایین است.

 

آقای رضاپور: هند اگر اشتباه نکنم دومین قطب تولید نخ ابریشم دنیاست، بعد از چین اگر اشتباه نکنم، آمدند کارگاه‌های کوچک را به جای کارخانه‌های بزرگ توسعه دادند، هزینه پایینی در راه اندازی دارند، اشتغال بالایی دارند، فرصت زمانی کوتاه است تا این اشتغال راه اندازی شود و آموزش آن راحت است با یک سری استانداردها. 

 

در کشور ما هم خیلی از روستا‌ها می‌بینیم که خوشه و شبکه تشکیل دادند بر مبنای همین است. مثلاً اگر در صنعت پوشاک روستایی یاد می‌دهیم یک کارخانه مشاهده نمی‌کنیم، ۲۴۰ کارگاه کوچک مشاهده می‌کنیم که این ۲۴۰ کارگاه از کارخانه هم بزرگتر هستند به همین علت می‌گوییم صنایع روستا دوست. 

 

 

آقای اکرامیان: هفت استان، ما به این تفکر رسیدیم، آمدیم یک رویدادی برگزار کردیم به اسم صنایع روستادوست، سه هزار ماشین آلاتی که یک سری ویژگی‌ها داشتند، شناسایی کردیم. اولاً نوآورانه بودند دوماً در عین نوآورانه بودن، ساده و ارزان قیمت بودند.

 

این‌ها دستگاه‌هایی بودند که می‌توانستند تولید را در روستا‌ها راحت و ارزان کنند و باعث پایداری یک اشتغالی شوند و یک شغل جدیدی ایجاد کنند. 

 

حالا ما همین را بخواهم مثال بزنم، در بحث ابریشم آمدیم یک دستگاهی طراحی کردیم که این ویژگی‌ها را دارد، در هفت استان کشور به روستاهایشان رفتیم، دستگاه را به روستایی‌ها معرفی کردیم و روستایی‌ها دیگر پیله‌ای که تولید می‌کردند، خودشان تبدیل به نخ می‌کردند و این ارزش افزوده به خودشان بر می‌گردد. 

 

گیلان، گلستان، مازندران، خراسان شمالی، خراسان جنوبی، رضوی، و آذربایجان شرقی این فرایند را انجام دادیم، تا الآن موفق بودیم خدا را شکر توانستیم کار را پیش ببریم. خیلی از نوغان داران الآن با ما در تماس هستند و این فرایند توانسته کار را پیش ببرد.

 

 

آقای اکرامیان: چیزی که متمرکز هستیم؛ حدود ۱۵ نفر هستیم، ولی در پهنه کشور؛ این ارتباط شکل گرفته است. شاید بیشتر از ۱۳۰ تا ۱۴۰ نفر؛ نخبه‌هایی هستند که این ماشین آلات را می‌سازند، کارآفرینان حوزه ابریشم؛ بالای ۶۰۰ تا ۷۰۰ نفر هستند. ماشین آلات مختلفی ساختیم از دان کن زرشک بگیرید تا دیگ پخت هوشمند و گردوتکان و موضوعات مختلف. 

 

 

آقای اکرامیان: یک ابزاری است که به درخت بسته می‌شود، شِیکر (تکان دهنده) است، تکان می‌دهد و گردو‌ها می‌ریزد. 

 

آقای رضاپور: ما اگر بخواهیم به سمت اشغال برویم، یکی از اشتغال‌هایی که می‌توانیم رقم بزنیم و ارزش افزوده متعلق به خود جامعه روستایی باشد، همین صنایع کوچک است که درخواستی داشتیم که روستائیان برای دریافت این ابزار‌ها نیازمند جذب منابع مالی از جمله تسهیلات هستند و این تسهیلات یک سری موانعی سد راهشان است، از آن‌ها خواسته می‌شود که کارمند ببرند یا بتوانند ملک شهری به عنوان وثیقه بگذارند که اگر می‌توانستند این‌ها را فراهم کنند که امروز وضعشان بهتر از حالا بوده، ولی روستایی زمین کشاورزی، زمین باغی و دام بیمه شده و تراکتور دارد، و می‌تواند این‌ها را به عنوان وثیقه بگذارد؛ که اگر این تأخیر نرم افزاری در سیستم بانکی اتفاق بیفتد بیش از پیش شاهد رشد و شکوفایی روستا هستیم یا این که از خود این صنایع روستادوست که خریداری می‌شود را به عنوان وثیقه بپذیرند که بتواند ان شاء الله شاهد یک اشتغال کلان‌تر در کشور باشیم.