به گزارش خبرنگار مهر به نقل از مدیسن نت، محققان گزارش دادند که بازماندگان سرطان که حتی به میزان کمی ورزش میکنند، خطر مرگ ناشی از سرطان در انها کاهش می یابد.
این خطر در میان بیمارانی که به سطوح بالاتری از فعالیت بدنی دست یافتهاند، حتی بیشتر کاهش یافته است.
علاوه بر این، محققان دریافتند که بیماران مبتلا به سرطان ریه و رکتوم که ورزش را تنها پس از تشخیص بیماری خود شروع کردهاند، خطر مرگ کمتری داشتند.
تیم تحقیق به رهبری «اریکا ریس-پونیا»، دانشمند ارشد انجمن سرطان آمریکا، می گوید: «این نتایج ممکن است بازماندگان سرطان را ترغیب کند تا پس از تشخیص بیماری، حتی اگر قبلاً تحرک نداشته اند، تا حد امکان فعال شوند.»
برای مطالعه جدید، محققان دادههای شش مطالعه در مقیاس بزرگ را جمعآوری کردند و بیش از ۱۷۰۰۰ بازمانده سرطان را با میانگین سنی ۶۷ سال پیگیری کردند.
در این مطالعه آمده است که حدود ۴۹٪ از بازماندگان به سرطان در مراحل اولیه یا میانی مبتلا بودهاند. بازماندگان سرطان مثانه (۲۴٪)، آندومتر (۲۲٪) و ریه (۱۸٪) بیش از نیمی از بیماران را تشکیل میدادند.
نتایج نشان داد که هر میزان فعالیت بدنی، خطر مرگ ناشی از سرطان را برای بیماران سرطان مثانه ۳۳٪، برای مبتلایان به سرطان آندومتر ۳۸٪ و برای مبتلایان به سرطان ریه ۴۴٪ کاهش میدهد.
محققان دریافتند که با افزایش سطح ورزش، خطر مرگ برای بسیاری از انواع سرطان کاهش مییابد.
این مطالعه نشان داد که در مقایسه با بازماندگانی که قبل یا بعد از تشخیص بیماری ورزش نمیکردند، بازماندگان سرطان ریه و رکتوم در صورت شروع ورزش، ۴۲٪ و ۴۹٪ خطر مرگ کمتری داشتند.
با این حال، محققان دریافتند که افراد فعالی که پس از تشخیص سرطان، ورزش را کنار گذاشتند، هیچ کاهش قابل توجهی در خطر مرگ نشان ندادند.
به گفته محققان: «فعالیت بدنی برای بیماران سرطانی در هر مرحله از مسیر سرطانشان فواید قابل توجهی دارد. ورزش میتواند به بیماران در مبارزه با ضعف همراه با سرطان کمک کند. بعد از درمان سرطان، فرد ضعیف می شود. در اثر فعالیت بسیار کم، توده عضلانی خود را از دست می دهد، بنابراین تقویت آن توده عضلانی مهم است.»
بیماران سرطانی بسته به نوع سرطانشان، اختلالات بسیار خاصی نیز دارند.
ریس-پونیا توضیح داد: «برای مثال، بیماران مبتلا به سرطان سینه گاهی اوقات در حرکت شانه دست مشکل دارند. بیماران مبتلا به سرطان ریه ممکن است در تنفس مشکل داشته باشند. بیماران مبتلا به سارکوم اندام تحتانی، توده عضلانی ضعیفی دارند. بنابراین، تقویت هر آنچه که ضعیف شده، واقعاً مهم است.»
او به هر یک از بیماران خود نسخهای برای ورزش میدهد و جزئیات کارهایی که باید انجام دهند و تعداد دفعات آن را شرح میدهد.
در حالی که هیچوقت برای شروع ورزش دیر نیست، ریس-پونیا توصیه میکند که از ورزشهای کوچک شروع کنید، بهخصوص اگر فردی بی تحرک بوده اید.
ریس-پونیا گفت: «روزانه پیادهروی کنید. تحرک همیشه خوب است. بلند کردن اجسام برای ما خوب است. انداختن یک جسم و خم کردن آن با زانو برای برداشتن آن برای ما خوب است.»
