محمدرضا لطفی (17 دی 1325 – 12 اردیبهشت 1393) یکی از برجسته ترین و تأثیرگذارترین چهره های موسیقی سنتی ایرانی در قرن بیستم بود. او ردیف دان، آهنگساز، پژوهشگر، مدرس و نوازنده چیره دست تار، سه تار (و گاهی کمانچه) شناخته می شود که نقش بزرگی در احیای موسیقی ایرانی، انتقال ردیف اصیل و پیوند آن با نسل جدید داشت.
اینجا متن کامل غزل مولانا (غزل شمارهٔ 2095 از دیوان شمس) که در اجرای بداهه نوازی و آواز محمدرضا لطفی در دستگاه بیات اصفهان (با سه تار، همراهی تمبک سجاد منصوری و دف نبیل یوسف شریداوی) خوانده شده، آورده شده است:

با من صنما دل یک دله کن گر سر ننهم آنگه گله کن

مجنون شده ام از بهر خدا زان زلف خوشت یک سلسله کن

سی پاره به کف در چله شدی سی پاره منم ترک چله کن

مجهول مرو با غول مرو زنهار سفر با قافله کن

ای مطرب دل زان نغمهٔ خوش این مغز مرا پرمشغله کن

ای زهره و مه زان شعله رو دو چشم مرا دو مشعله کن

ای موسی جان شبان شده ای بر طور برو ترک گله کن

در دشت طوی پا آبله کن انداز عصا و آن را یله کن

در گردن او رو زنگله کن