قطعه بی نظیر و ماندگار «دلم گرفته ای دوست» با اجرای همایون شجریان در دستگاه همایون، یکی از آثار به یادماندنی موسیقی ایرانی است که با آهنگسازی و تنظیم زیبای محمدجواد ضرابیان و شعری به قلم سیمین بهبهانی، موجی از احساسات عمیق را به شنونده منتقل می کند. صدا و تحریرهای خاص همایون شجریان، این تصنیف را به یکی از تأثیرگذارترین آثار موسیقی تبدیل کرده است.
شعر سیمین بهبهانی، که با ظرافت و در عین حال سادگی خاصی پرداخته شده، تنهایی و اندوهی عمیق را بازتاب می دهد. در این اثر، بیت تکرارشونده «دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من» همچون پژواکی خاموش در دل شنونده می پیچد و به قلب او نفوذ می کند. در این تصنیف، تصاویر شاعرانه ای مانند «چو تخته پاره بر موج، رها رها رها من» به زیبایی، مفاهیم تنهایی، رهایی و بی راهی را به نمایش می گذارد. همراهی این کلمات با ملودی ای بی نظیر، ویژگی ای خاص به اثر بخشیده است که آن را از یک تصنیف عادی فراتر می برد.
همایون شجریان با عمق صدای منحصر به فرد خود، لایه های احساسی این شعر را به گونه ای برجسته کرده که شنوندگان با هربار شنیدن، بخشی از وجود و غم های درونی خود را در آن پیدا می کنند. ترکیبی از شعر معاصر و موسیقی سنتی ایرانی باعث شده است این اثر نه تنها جاودانه، بلکه نمادی از موسیقی مدرن ایرانی باشد.
«دلم گرفته ای دوست» اثری است که در آن دل گرفتگی ها و غم ها به هنری ناب مبدل شده اند. ارتباط عمیق میان شعر، آهنگ و اجرا، توانسته اثری فراتر از موسیقی معمولی خلق کند. این تصنیف نشان دهنده قدرت هنر در تبدیل احساسات انسانی به اثری ماندگار است که همچنان الهام بخش علاقه مندان موسیقی ایرانی باقی مانده است.
