جنگ با وجود همه سیاهیهایش روشنکننده وطنپرستی است، چه در لفظ و چه در معنا. در دورانی که سلبریتیها و جامعه هنری دائماً مورد این ظن قرار میگیرند که بیخردند یا کمخرد و نمیتوانند تحلیل درستی از وقایع اجتماعی داشته باشند پاسخی که بخش قابلتوجهی از چهرههای داخلی به این فرضیه دادند چنان قاطع بود که احتمالاً نوع نگرش نسبت به سلبریتیهای ایرانی را پیشوپس از جنگ بهکلی تغییر داد؛ اما ماجرای این تغییر چیست و ما دقیقاً از چه حرف میزنیم.
چند روز قبل خبری منتشر شد که اصغر فرهادی میخواهد بار سفر را ببندد و برای حضور در رد کارپت کن ۲۰۲۶، کفشهایش را در هتلهای فرانسوی واکس بزند. دوباره این جمله را بخوانید. «فرهادی میخواهد بار سفر ببندد.» این یعنی او در این روزهای جنگ، ایران بوده و آتش دشمن را دیده.
و در آن لحظه که صدای موشکها را در کنار گوشش میشنود، فهمی از همسرنوشتی با یک ملت پیدا میکند. شاید اگر فرهادی خودش را مثل بسیاری برای همیشه از این سرزمین جدا میکرد و وطن را به سوغات اصفهان روی طاقچه خانهاش در لسآنجلس محدود میکرد دیگر نمیتوانست چنین نسبتی با ایران را در روزهای نهایی جنگ پیدا کند.
فرهادی میتوانست منقطع شود همانطور که برخی همچون شهاب حسینی، ترانه علیدوستی، باران کوثری، همایون شجریان و مهران مدیری با سکوتشان این انقطاع را نشان دادند؛ اما فرهادی، بهرام افشاری، پیمان معادی و بهرام رادان و بسیاری از دیگر چهرهها، محاسباتشان در لحظه درستی نتیجه داد و طرف مردم قرار گرفتند.
