به گزارش رکنا، سالیان سال است که ایران با آمریکا  درگیر جنگ اقتصادی است که شکل آن از میدان نظامی به غذا، انرژی، پرداخت و زنجیره تأمین منتقل و جابجا می‎شود. در چنین وضعی، هر خرید و اقدام مالی بزرگی باید با محاسبه ژئواکونومیک سنجیده شود.

گزارش farmdoc می‌گوید قیمت آمونیاک بی‌آب از میانگین ۸۲۸ دلار پیش از جنگ به ۱۱۲۳ دلار در آوریل ۲۰۲۶ رسید و محلول نیتروژن ۲۸ درصد هم ۲۵ درصد بالا رفت؛ انجمن سویای آمریکا هم پیش‌تر هشدار داده بود که چین برای سال بازاریابی ۲۰۲۵/۲۶ سفارش جدیدی برای سویای آمریکا ثبت نکرده و کشاورزان آمریکایی از جنگ تجاری طولانی آسیب می‌بینند.

اگر منابع مسدودشده ایران به خرید گسترده گندم، ذرت یا سویا از آمریکا گره بخورد، بخشی از فشار از دوش همان جامعه‌ای برداشته می‌شود که ستون رأی جمهوری‌خواهان و یکی از پایگاه‌های سیاسی ترامپ است.

این یعنی پول ایران به جای تقویت امنیت غذایی و قدرت چانه‌زنی خود ایران، می‌تواند به ابزار ترمیم اقتصاد داخلی طرف متخاصم تبدیل شود.

از طرف دیگر، در متن تفاهم‌نامه چنین الزامی برای تبدیل منابع ایران به خرید کشاورزی از آمریکا نیامده است. پس نباید طرف آمریکایی در مرحله اجرای توافق، مسیر آزادسازی پول ایران را به خروجی مطلوب خودش تبدیل کند.

ایران می‌تواند از هر بازاری که به‌صرفه‌تر است خرید کند، اما نباید منابع آزادشده را به سازوکار حمایت از اقتصاد آمریکا تبدیل کند.

در جنگ اقتصادی، خرید هم یک تصمیم راهبردی است. طرفی که با شما وارد محاصره و فشار شده، نباید از پول آزادشده شما برای ترمیم پایگاه داخلی خود استفاده کند.

منبع:چارسو اقتصاد