به گزارش همشهری آنلاین، بهنام صدقی، روزنامهنگار: در ۸ سال ریاست جمهوری اوباما، «۲۶۱۲۱» بمب بر سر ملتهای مختلف ریخته شد. این یعنی به طور متوسط، هر روز ۹ بمب. هر روز ۹ انفجار. هر روز ۹ بار، خانوادهای داغدار، کودکی یتیم، شهری ویران و این کارنامه، متعلق به «مودبترین» رئیسجمهور تاریخ آمریکاست. مودبی که لبخند میزد، سخنرانیهای فصیح میکرد و همزمان، فرمان کشتار میداد. این است دموکراسی آمریکایی: لبخند هالیوودی، دستان خونآلود!
عدد ۲۶۱۲۱ را بشکافیم. شورای روابط خارجی آمریکا، در گزارش جامع خود در سال ۲۰۱۶، آمار رسمی حملات پهپادی دوران اوباما را منتشر کرد. ۵۴۲ حمله پهپادی در سومالی، یمن، پاکستان، لیبی، عراق، افغانستان و سوریه Bureau of Investigative Journalism مستقر در لندن، در تحقیق مستقلی که هنوز در آرشیو این موسسه موجود است، تعداد کشتهشدگان این حملات را بین ۳۸۴۰ تا ۵۷۰۰ نفر تخمین زد که از این میان، بین ۴۲۳ تا ۹۶۵ نفر غیرنظامی بودند. ۲۰۰ کودک در این حملات کشته شدند. اوباما، دستور قتل یک شهروند آمریکایی ۱۶ ساله را صادر کرد. بدون دادگاه، بدون محاکمه، بدون حق دفاع و این، کارنامه یک «دموکرات مودب» است.
حال برویم سراغ پاکستان. ۳۹۰ حمله پهپادی در ۷ سال. یعنی هر هفته یک حمله. بنیاد New America در گزارش سال ۲۰۱۶ خود اعلام کرد فقط در پاکستان، بین ۲۰۶۳ تا ۳۳۹۷ نفر در این حملات کشته شدند. وزیرستان شمالی، منطقهای که بیشترین حملات را متحمل شد، حالا قبرستان کودکان بیگناهی است که اوباما آنها را «آسیب جانبی» میخواند. ملاله یوسفزی، برنده جایزه صلح نوبل، در سخنرانی خود در سازمان ملل گفت: «پهپادها، تروریستها را نمیکشند. ترور را میکارند. هر حمله، دهها انتقامجو میسازد.» اما اوباما، نشنید. او مشغول لبخند زدن به دوربینها بود.
و اما لیبی. در ۲۰۱۱، اوباما به لیبی حمله کرد. هیلاری کلینتون، وزیر خارجه وقت، پس از خبر قتل معمر قذافی، در برابر دوربینها خندید و گفت :«We came, we saw, he died.» ما آمدیم، دیدیم، او مرد. این جمله را تاریخ فراموش نمیکند. نتیجه مداخله لیبی چه بود؟ جنگ داخلی ۱۰ ساله، تجزیه کشور، تبدیل لیبی به بازار بردهفروشی. در گزارشی در سال ۲۰۱۷ فاش شد در لیبی، انسانها در حراجیهای علنی فروخته میشوند. این، میراث اوباماست. این، دموکراسیسازی آمریکایی است.
و حالا سوریه. اوباما، در ۲۰۱۱ اعلام کرد «اسد باید برود». سیا با بودجه ۱ میلیارد دلاری، Operation Timber Sycamore را آغاز کرد. تسلیحات از لیبی به سوریه قاچاق شد. جنگجویان از ۸۰ کشور جهان به سوریه سرازیر شدند. نتیجه چه بود؟ تولد داعش. ژنرال مایکل فلین، مشاور امنیت ملی سابق دولت آمریکا، در مصاحبه با الجزیره در ۲۰۱۵ اعتراف کرد: «ما میدانستیم که تسلیح مخالفان اسد، به ایجاد داعش منجر میشود. این یک تصمیم عمدی بود.» یعنی دولت اوباما، آگاهانه داعش را ایجاد کرد و بعد، از همین داعش به عنوان بهانه برای بازگشت به عراق استفاده کرد. این، اوج «ادب دموکراتیک» است: خلق هیولا، ترساندن جهان، بازگشت به عنوان ناجی.
جالب اینجاست که برخی در ایران، اوباما را دموکراتی «مودب» میدانستند. این توهم را باید با آمار شکست. مارتین لوتر کینگ، نماد حقوق مدنی آمریکا، اگر زنده بود چه میگفت؟ او که خود قربانی خشونت سیستماتیک آمریکا شد. در ویتنام، چند میلیون نفر کشته شدند؟ در عراق، چند میلیون نفر؟ ریچارد برنز، تاریخنگار دانشگاه هاروارد، در کتاب «امپراتوری آمریکا» آمار تکاندهندهای ارائه میدهد: «آمریکا از جنگ جهانی دوم تا کنون، ۲۰ میلیون نفر را کشته است.» ۲۰ میلیون انسان. این یعنی هولوکاست دوم. اما نه به دست هیتلر، که به دست دموکراتها و جمهوریخواهان مودب.
بنیانگذار انقلاب اسلامی ایران، خمینی کبیر، حضرت آیت الله امام خمینی (ره)، جملهای گفت که حالا باید آن را «پیشبینی تاریخ» نامید: «انشاءالله تمام رگههای وابستگی کشورمان از چنین دنیای متوحشی قطع شود.» او از «دنیای متوحش» گفت. نه از آمریکا، که از کل نظام سلطه. نظامی که در آن، دموکراتها بمب میریزند، جمهوریخواهان تحریم میکنند و هر دو با هم، ملتها را میکشند. این «توحش»، مودبانه است. با کت و شلوار. با لبخند. با سخنرانیهای اتو کشیده اما نتیجه، یکی است: کودکان بیسر، مادران آواره، شهرهای ویران.
برگردیم به برجام. همان توافقی که برخی در ایران میگفتند «مزایایش نزدیک به صفر شده». اوباما، برجام را امضا کرد. اما تحریمها را لغو نکرد. بانکهای بزرگ اروپایی، از ترس جریمهها، با ایران کار نکردند. سوئیفت باز نشد و در آخر ترامپ، برجام را پاره کرد. بایدن، همان تحریمها را حفظ و بیشتر کرد. این یعنی برجام، هم در دولت دموکرات مودب نقض شد، هم در دولت جمهوریخواه دیوانه! پس تفاوت کجاست؟ تفاوت در «ادب» است. یکی مؤدبانه نقض میکند، دیگری گستاخانه و این، یعنی ادب، تاکتیکی برای فریب است، نه اخلاقی برای زندگی.
این مهم را باید در تاریخ ثبت کرد. ۲۶۱۲۱ بمب، از یک دموکرات مودب. ۲۰ میلیون کشته، از ۲۰ رئیسجمهور. ۵۸ جنگ، از ۱۹۴۵ تا امروز. این آمار، از گزارشهای رسمی نهادهای آمریکایی و بینالمللی استخراج شده. کسی نمیتواند انکارشان کند و با این تفاصیل، آیا هنوز هم دموکراتها «مودب و باهوش» هستند؟ یا اینکه فقید ادب و عقلاند؟ قاتلانِ با کراوات، خطرناکتر از قاتلانِ با چکمهاند. چون چکمه را میبینی و فرار میکنی. کراوات را نمیبینی. لبخند میزند و نزدیک میشوی و آن لحظه، بمب فرود میآید.
پس این را بدانیم. ادب نداشته دموکراتها، نقابی برای جنایت است. هوش نداشته آنها، حیلهای برای سلطه. و به تعبیر برخی،مودب بودنشان، خطرناکترین سلاحشان. امام خمینی (ره)، ۴۵ سال پیش این را فهمیدند. هرآنچه ایشان در خشت خام میدید، ما امروز در آینه میبینیم و ما، حالا با ۲۶۱۲۱ سند، به درستی گفتار پیر جماران پی میبریم. این دنیای متوحش، با هیچ لبخندی تطهیر نمیشود. با هیچ جایزه صلحی، خون از دامنش پاک نمیشود. این، یعنی مبارزه با این نظام سلطه، نه یک انتخاب سیاسی، که یک ضرورت انسانی است. ضرورتی که در ۲۶۱۲۱ بمب خلاصه میشود. در ۲۰ میلیون قربانی. در یک دنیای متوحش که باید از آن برید و این قطع وابستگی، همان راهی است که امام نشانمان داد. ما، هنوز در میانه این راهیم. راهی که به قطع کامل رگههای وابستگی ختم میشود. انشاءالله.
