امروز ایران در برابر فقدانی ایستاده است که نام ندارد؛ وزن دارد.
و این وزن از دوش یک فرد برداشته نشده است؛ از ستون یک عصر کاسته شده است.
ای ایران عزیز
برخی رفتن ها دیده نمیشوند؛ فقط جای خالی شان دیده میشود.
و امروز یکی از همان جایهای خالی به اندازه یک تاریخ است.
او از آغاز نهضت در متن حادثه زیست نه در حاشیه روایت که در مرکز تصمیم
در کنار امام ایمان را از شعار جدا کرد و به هزینه تبدیل کرد.
زندان فشار، تهدید... اما هیچ کدام نتوانستند مسیر یک اراده را تغییر دهند.
او فقط یک مسئول نبود؛ تکیه گاه آرام یک ملت در روزهای ناپایدار بود.
و اینجا تاریخ باید بیندیشد.
زیرا او یک بار ترور شد؛ اما آنچه هرگز ترور نشد امکان حذف او از معنا بود.
پس از انقلاب هر مسئولیت در دستانش از قدرت تهی و به تکلیف تبدیل شد؛ و هر جایگاه، از عنوان عبور کرد و به مسئولیت رسید.
در علم در امنیت در صنعت در دفاع در اراده ملی کشور با باز تعریف ، پیشرفت نمود.
برخی انسانها از میان ما نمیروند؛ آنها از فرد بودن خارج میشوند و به جهت تاریخ تبدیل می شوند.
او را با مرگ آرام نسبتی نبود. فرجام شایسته اش ، شهادت بود.
او یک نام نبود؛ یک جهت بود.
جهتی که ایمان را از مرز گفتار ، عبور میداد و به میدان رفتار میرساند. جهتی که قدرت را ، از صحنه نمایش میگرفت و بر دوش مسئول می نشاند.
جهتی که ایمان را از گفتار جدا میکرد و به رفتار باز میگرداند و قدرت را از نمایش به مسئولیت تبدیل می کرد.
و سلام بر او آنگاه که با قامتی استوار از دروازه های ابدیت گذشت .
و سلام بر آن لحظه بی مانند که شهیدان ، با لبخند رضایت و فرشتگان با نغمه های تسبیح به پیشوازش آمدند و بهشت ، با تمام شکوه و جلالش ، به مقدم این مسافر سرافراز ، قامت افتخار برافراشت .
امروز ما با یک وداع روبه رو نیستیم با یک انتقال تاریخی روبه روییم از حضور به ماندگاری از جسم به معنا از نام به مسیر.
و اگر تاریخ بخواهد این لحظه را در یک جمله ثبت کند شاید همین باشد برخی فقدانها پایان نیستند؛ تغییر وزن تاریخ اند.
اکنون ملت در برابر سوگ نایستاده است؛ در برابر مسئولیت ایستاده است.
و این شاید تنها حقیقتی باشد که باقی می ماند هیچ ملتی با اشک سقوط نکرده است ... اما با فراموشی چرا
سکوت ...
نه پایان متن بلکه سکوت تاریخ در برابر معنای فقدان
**استاندار مازندران
