به گزارش "ورزش سه"، تیم ملی کیپورد به خانه برمیگردد اما وقتی شرکتهای تلویزیونی در پایان این جام جهانی ویدیوهای منتخب خود را جمعآوری کنند، این تیم از آن مجمعالجزایر کوچک در سواحل غربی آفریقا، نقش پررنگی در آنها خواهد داشت. تصاویری از شیرجهها و مهارهای دروازهبان ۴۰ ساله این تیم در تساوی ۰-۰ مقابل اسپانیا؛ جشنهای پس از دو گل اول تاریخ جام جهانیشان که تساوی ۲-۲ مقابل اروگوئه را به ارمغان آورد و ضربه تماشایی سیدنی لوپز کابرال در شکست میلیمتری ۲-۳ مقابل آرژانتین.
اگر جامهای جهانی با «لحظهها» سنجیده میشدند، کیپورد قهرمان بود. از بسیاری جهات، آنها در حالی این مسابقات را ترک میکنند که چیزی بسیار بزرگتر از یک جام طلایی را بردهاند. در پی شکست دلخراش در وقتهای اضافه مقابل آرژانتین که روز جمعه به سفر جام جهانی آنها پایان داد، ووزینیا گفت که عملکرد این تیم در این تورنمنت، «کیپورد را به عنوان یک تیم ملی در اکثر نقاط جهان سرافراز کرد». برای دیگران، این عملکرد واقعاً کیپورد را روی نقشه آورد. پیکو لوپز، مدافع این تیم، گفت: «دیگر کسی لازم نیست بپرسد کیپورد کجاست. آنها میدانند ما کجا هستیم.»
اگر لیونل مسی و آرژانتین قبلاً نمیدانستند، حالا قطعاً میدانند. وقتی لیونل اسکالونی، سرمربی آرژانتین، برای کنفرانس خبری پس از بازی در ورزشگاه میامی نشست، آهی کشید، گویی به تازگی از یک مهلکه احساسی جان سالم به در برده بود. او گفت: «همه فکر میکردند این بازی آسان خواهد بود اما ما میدانستیم که اینطور نیست. بازی برای ما بسیار سخت پیش رفت. ما تقلا کردیم.»
این تعریف بزرگ برای ملتی با حدود ۵۳۰ هزار نفر جمعیت بود، آن هم پس از این که مدافع عنوان قهرمانی را تا لبه چیزی که میتوانست بزرگترین شگفتی تاریخ جام جهانی باشد، پیش بردند. کیپورد پس از ایسلند و کوراسائو، سومین کشور کوچک راه یافته به جام جهانی و کوچکترین کشوری است که تا به حال به مراحل حذفی رسیده است. و این گل دقیقه ۱۱۱ تیم قدرتمند آرژانتین بود که آنها را به خانه فرستاد. بوبیستا، سرمربی این تیم، پس از بازی با افسوس گفت: «ما خیلی نزدیک بودیم.»
بخشی از جذابیت داستان کیپورد در رمز و راز آن نهفته است. کامرون در جام جهانی ۱۹۹۰ با تیمی از بازیکنان نسبتاً ناشناخته حاضر شد و مدافع عنوان قهرمانی، آرژانتین، را ۰-۱ شکست داد. نتیجهای که بازیکنانی مانند فرانسوا اومام بییک و روژه میلا را یک شبه به چهرههایی مشهور تبدیل کرد. کیپورد هم جذابیت مشابهی دارد. ووزینیا که در سطح دوم فوتبال پرتغال بازی میکند، قبل از این تورنمنت ۵۰ هزار دنبالکننده در اینستاگرام داشت. این عدد اکنون به نزدیک ۲۰ میلیون رسیده است.
لوپز که تمام دوران حرفهای خود را در لیگ ایرلند گذرانده است، در لینکدین برای نمایندگی کیپورد به او پیشنهاد شد. او پیام اول را که به پرتغالی بود نادیده گرفت و تنها زمانی که ۹ ماه بعد پیام دومی به انگلیسی ارسال شد، متوجه شد که این پیشنهاد واقعی است.
اما اگر بازیکنانی مثل ووزینیا و لوپز با احساس حقارت نسبت به بسیاری از ابرستارههای جهانی حاضر در مسابقات وارد شدند، آن را نشان ندادند. غولهای اسپانیایی به لطف هفت مهار ووزینیا متوقف شدند و آنها بیش از ۲۰ دقیقه مقابل اروگوئه پیش بودند، تا این که با تساوی بدون گل مقابل عربستان سعودی، صعودی تاریخی به مرحله یک شانزدهم نهایی را کسب کردند. در بازگشت به بازی مقابل آرژانتین و رساندن نتیجه به ۲-۲، تنها یک مهار عالی در دقایق پایانی از امیلیانو مارتینز مانع از آن شد که این بازی را ۳-۳ کنند.
کیپورد در حالی مسابقات را ترک میکند که مقابل سه قهرمان سابق جام جهانی بازی کرده است، بدون این که هیچ بازیای را در ۹۰ دقیقه قانونی ببازد. به گفته بوبیستا، به همان اندازه مهم بود که آنها این کار را به روش درست انجام دادند. وقتی از او خواسته شد تا این تورنمنت را بهطور کلی ارزیابی کند، او مکرراً تأکید کرد که تیمش میتوانست با برنامه متفاوتی به آن نزدیک شود. آنها سرسخت و سازمان یافته بودند اما نه تا حدی که فقط بخواهند بازیها را خراب کنند. شکست مقابل آرژانتین به عنوان یکی از بزرگترین بازیهای جام جهانی در یادها خواهد ماند.
بوبیستا گفت: «ما بهترین تلاشمان را کردیم و این کار را با شجاعت انجام دادیم. ما به هویت خود وفادار ماندیم. من به آنچه در طول تورنمنت انجام دادیم بسیار افتخار میکنم. فراتر از فقط بازی کردن، مسئله نشان دادن هویتمان به جهان بود. کشور کوچک بودن مانع نیست. ما میتوانستیم به شکل دیگری بازی کنیم، اما تصمیم گرفتیم این کار را نکنیم. این به غرور ما برمیگردد. من فقط میتوانم از تیم بابت تلاششان و نشان دادن این همه جسارت تشکر کنم. آنها نشان دادند که کشور ما چیست. همه باید از آنها بابت کاری که برای این تورنمنت کردند، تشکر کنند.»
جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، قطعاً این کار را خواهد کرد. هیچ تبلیغی بهتر از داستانهایی مثل داستان کیپورد برای فرمت توسعهیافته ۴۸ تیمی وجود ندارد که تخیل مردم را تسخیر کرده است. بوبیستا فاش کرد که بعد از شکست مقابل آرژانتین، در رختکن اشکهایی ریخته شد، اما این غم دیری نمیپاید. کیپورد با اعتباری که بیاندازه افزایش یافته است و با ارتشی از هواداران جدید، مسابقات را ترک میکند. ووزینیا حتی در ۴۰ سالگی و برخی از همتیمیهای جوانترش احتمالاً در تابستان امسال برای بهرهبرداری از شهرت تازه به دست آمدهشان، به باشگاههای جدیدی منتقل خواهند شد.
بوبیستا پس از پایان آخرین پاسخ خود در کنفرانس خبری پس از بازی در یکی از رختکنهای ورزشگاه میامی بلند شد و با تشویق از اتاق بدرقه شد. واکنش او این بود که به سمت خبرنگاران جمع شده برگشت و دستش را روی قلبش گذاشت. این یک پرده آخر مناسب برای سفر جام جهانی کیپورد بود، پس از آن که بوبیستا و تیمش در طول این مسیر، قلبهای بسیاری را تسخیر کردند. تورنمنت آنها تمام شده است اما خاطرات آن یک عمر باقی خواهد ماند.
