لایدار (LiDAR) یا «تشخیص نور و فاصلهیابی سنسوری است که با پرتوی لیزر، فاصله اشیا را اندازهگیری میکند. این سنسور سالهاست که در خودروهای خودران، رباتها و حتی در گوشیهای هوشمند (برای فوکوس خودکار و تشخیص عمق در عکاسی) استفاده میشود
به گزارش همشهری آنلاین، در گذشته تصویربرداری غیرخطدید (NLOS) یعنی دیدن اشیایی که پشت دیوار یا گوشه قرار دارند، فقط با تجهیزات فوقپیشرفته و گرانقیمت (حدود ۵۰ هزار دلار) در آزمایشگاههای تخصصی ممکن بود.
دستاورد تیم MIT این است که با یک ترفند نرمافزاری هوشمندانه، همین سنسورهای ارزانقیمت (کمتر از ۱۰۰ دلار) را به ابزاری برای دیدن پشت گوشه تبدیل کردهاند.
روش جدیدی که محققان MIT ابداع کردهاند، «نمونهبرداری روزنهای ناشی از حرکت نام دارد و از دو ایده آشنا الهام گرفته شده است :
عکاسی پشتسرهم همان قابلیتی که در گوشیهای هوشمند برای ثبت تصاویر در نور کم استفاده میشود و چندین تصویر پشتسرهم را با هم ترکیب میکند و رادار دهانه ترکیبی فناوری ماهوارهای که حرکت را به وضوح و دقت تبدیل میکند.
محققان دریافتند لرزش طبیعی دست کاربر هنگام نگهداشتن دستگاه که معمولاً یک نقص محسوب میشود، میتواند به یک ویژگی تبدیل شود. این لرزشهای کوچک، به سنسور اجازه میدهد تا از زاویههای مختلف، سیگنالهای نوری را که از دیوارها و سطوح اطراف بازتاب شدهاند، جمعآوری کند. سپس الگوریتمهای هوشمند، این سیگنالهای ضعیف را به هم میدوزند و تصویری سهبعدی از اشیای پشت گوشه بازسازی میکنند.
محقق اصلی این پروژه، میگوید: مهیجترین بخش این کار برای من این است که قابلیتی را که قبلاً به یک سیستم تصویربرداری تخصصی ۵۰ هزار دلاری نیاز داشت، در دسترس مردم در حوزههای رباتیک، واقعیت افزوده و فراتر از آن قرار دادیم.
به گزارش Nature این فناوری که روی سختافزار موجود در میلیونها دستگاه قابل پیادهسازی است، کاربردهای گستردهای دارد :
خودروهای خودران ایمنتر خودروهای خودران با این فناوری میتوانند اشیای پشت گوشه یا پشت خودروهای دیگر را ببینند. مثلاً اگر عابر پیادهای پشت یک خودروی پارکشده در حال عبور باشد، خودرو میتواند قبل از دیده شدن مستقیم، آن را تشخیص دهد و از تصادف جلوگیری کند.
به این ترتیب سیستمهای امنیتی میتوانند بدون نیاز به دوربینهای متعدد، حرکت در پشت دیوارها را تشخیص دهند.
دستاورد تیم MIT، نمونهای درخشان از دمکراتیزه شدن فناوریهای پیشرفته است. قابلیتی که تا دیروز فقط در آزمایشگاههای مجهز و با بودجههای میلیوندلاری ممکن بود، امروز با یک سنسور ۱۰۰ دلاری و یک الگوریتم هوشمند، در دسترس عموم قرار میگیرد.
این فناوری نه تنها صنایع خودروسازی، رباتیک و واقعیت افزوده را متحول میکند، بلکه نشان میدهد که نوآوری واقعی، گاهی نه در ساخت سختافزار جدید، بلکه در نگاه تازه به سختافزارهای موجود است.
