عصرایران- شاید در نگاه اول اینطور به نظر برسد که همانطور که آب آتش را خاموش میکند، بتواند خورشید را نیز خاموش کند؛ اما فیزیک ستارگان داستان کاملاً متفاوتی را روایت میکند. آتش روی زمین نتیجه یک واکنش شیمیایی میان سوخت و اکسیژن است، در حالی که خورشید یک کره عظیم از پلاسماست که در هسته آن، اتمهای هیدروژن تحت فشار و دمای بسیار بالا با یکدیگر همجوشی کرده و به هلیوم تبدیل میشوند. انرژی حاصل از این فرآیند، نور و گرمای خورشید را تأمین میکند.
دانشمندان توضیح میدهند که اگر آب به خورشید اضافه شود، پیش از آنکه بتواند اثری شبیه خاموش کردن آتش داشته باشد، در دمای بسیار بالای خورشید به سرعت به پلاسما تجزیه میشود. در این شرایط، مولکولهای آب دیگر وجود ندارند و تنها هیدروژن و اکسیژن باقی میمانند. از آنجا که هیدروژن سوخت اصلی خورشید است، افزودن آب در عمل به معنای اضافه کردن جرم و سوخت بیشتر به این ستاره خواهد بود، نه خاموش کردن آن.
بر اساس توضیحات ناسا، خورشید حدود ۴.۶ میلیارد سال پیش شکل گرفته و اکنون تقریباً در میانه عمر خود قرار دارد. این ستاره حدود ۵ میلیارد سال دیگر نیز به همجوشی هستهای ادامه خواهد داد و در پایان عمر طبیعی خود به یک غول سرخ و سپس یک کوتوله سفید تبدیل میشود. بنابراین سرنوشت خورشید نه با آب، بلکه با پایان یافتن تدریجی سوخت هیدروژنی هسته آن رقم خواهد خورد.
پژوهشهای جدید نیز همچنان بر درک بهتر واکنش همجوشی پروتون–پروتون، یعنی همان فرآیندی که خورشید را روشن نگه میدارد، متمرکز هستند. دانشمندان امیدوارند شناخت دقیقتر این واکنشها، علاوه بر افزایش آگاهی از سازوکار ستارگان، به توسعه فناوری همجوشی هستهای روی زمین نیز کمک کند.
در نتیجه، پاسخ این پرسش ساده است: هیچ مقدار آبی نمیتواند خورشید را خاموش کند. اگر هم از نظر فرضی بتوان حجم عظیمی از آب را به خورشید رساند، این آب پیش از هر چیز به هیدروژن و اکسیژن تجزیه میشود و به جای خاموش کردن ستاره، تنها جرم آن را افزایش میدهد؛ رخدادی که میتواند ویژگیهای خورشید را در مقیاسهای نجومی تغییر دهد، اما آن را مانند یک آتش معمولی خاموش نخواهد کرد.
