مهدوی در گفتوگویی که در اختیار ایسنا قرار داده شده است، با تأکید بر مظلومیت و سادهزیستی رهبر شهید گفت: حقیقت ماجرا این است که رهبر ما یک رهبر معمولی نبود؛ رهبری ادیب، شاعر، موسیقیشناس، رزمنده، مجاهد و ایراندوست بود که تمام وجود خود و خانوادهاش را برای ایران صرف کرد. بسیاری از کسانی که ایشان را نمیشناختند، تازه پس از شهادتش به شناختی از ایشان رسیدند و طلب عفو کردند.
او به شگفتی اهالی هنر در دیدارهای تخصصی با رهبر شهید اشاره کرد و افزود: در نشستهایی که ایشان با اهالی سینما، نمایش و موسیقی داشتند، بسیاری از موسیقیدانها از حجم اطلاعات تخصصی ایشان شگفتزده میشدند. ایشان دستگاههای موسیقی ایرانی را بهخوبی میشناختند و حتی رهنمودهای فنی ارائه میدادند.
این کارشناس موسیقی با بیان خاطرهای تاریخی گفت: سالهای ۷۴ یا ۷۵ در استودیو ۱۰۳ صداوسیما، من نوازنده سنتور گروهی بودم که علیرضا افتخاری اثری از بیژن ترقی با آهنگسازی استاد مهیار فیروزبخت را اجرا کرد. همچنین اثری با خوانندگی عبدالحسین مختاباد در وصف حضرت آقا اجرا شد که خود ایشان اجازه ندادند تا آن زمان پخش شود، شاید از این پس منتشر شود.
او ادامه داد: ایشان در همان جلسه سخنرانی مبسوطی درباره جایگاه هنر داشتند. زمانی که از موسیقی شور امیروف و نمونههایی از موسیقی جهان سخن میگفتند و بر پیاممحور بودن موسیقی تأکید میکردند، متوجه شدم با چه شخصیت آگاه و بهروزی روبهرو هستیم.
مهدوی با تبیین تفاوت نگاه کارشناسی رهبر شهید با برخی مدیران سلیقهای، اظهار کرد: ایشان راهی را که حضرت امام (ره) در سال ۱۳۶۶ آغاز کردند، گسترش دادند. در استفتائات ایشان، مسائلی همچون خرید و فروش ساز و موضوع خوانندگی بهروشنی تبیین و تعیین تکلیف شد. ایشان بارها تأکید داشتند که به گفته ابوعلیسینا، موسیقی شعبهای از ریاضیات است. اشراف تاریخی ایشان بر موسیقی شرق و غرب نیز نشاندهنده مطالعات عمیقشان بود.
او افزود: با اطمینان میگویم فضای باز موسیقی امروز ما مدیون توجهات حضرت امام (ره) و سپس رهبر مجاهد شهید؛ یعنی آیتالله خامنهای است که راه را در امور هنری گشودند و در برابر تنگنظریها و سلیقههای شخصی برخی مدیران ایستادند.
این پژوهشگر موسیقی با اشاره به صراحت لهجه رهبر شهید در نقد آثار هنری گفت: ایشان با شهامت میگفتند هر آنچه از رادیو و تلویزیون پخش میشود، لزوماً درست نیست. حتی به آقای افتخاری فرموده بودند «چرا اینقدر غمناک میخوانی؟ شاد بخوان.» ایشان حافظشناس و شعرشناس بودند و فرهنگ ترانه که در دهههای ۶۰ و ۷۰ تا حد زیادی به حاشیه رفته بود، از دهه ۸۰ با نگاه ایشان دوباره احیا شد و مستندات روشنی نیز در این زمینه وجود دارد.
مهدوی تأکید کرد: حضرت آقا هنر را پیامدار میدانستند و معتقد بودند هنر نباید صرفاً برای تفنن باشد، بلکه باید ابزاری برای اندیشهورزی باشد. ایشان حتی به تیتراژ فیلمها نیز دقت داشتند و تأکید میکردند که هدف و پیام اثر باید مشخص باشد.
این کارشناس موسیقی در بخش دیگری از سخنان خود به موضوع هنر متعهد پرداخت و گفت: ایشان بر این باور بودند که اثر به مؤثرش مربوط است؛ یعنی هنرمند باید خود به آنچه میآفریند باور داشته باشد. اگر اثری از دل برخیزد، مانند برخی آثار محسن چاوشی یا قطعات دیگری که ناگهان در جامعه فراگیر میشوند، دلیل آن همان پیوند قلبی هنرمند با اثر است. وقتی هنرمند متعهدانه از ابزارهای فناوری بهره بگیرد، نوعی امت واحده هنری شکل میگیرد که اثر آن در ذهن و زبان مردم جاری میشود.
او بیان کرد: چنین رهبری که در عرصه سیاست مقتدر بود، در حوزه هنر نیز هم جاذبه داشت و هم دافعه؛ هرجا لازم بود با رأفت و گذشت رفتار میکرد و هرجا ضرورت داشت، با صلابت میایستاد. در حوزه هنر نیز دغدغه اصلی ایشان، محتوا، هدف و اندیشهورزی بود.
انتهای پیام
