همشهری آنلاین-سیدمحمد ساداتاخوی: با این حال، ما زنده ماندیم. حقیقتاً ما را به سختجانی خود این گمان نبود، بهترین وصف حال ماست.
- قرار بود همان هفته اول، مراسم وداع و تشییع برگزار شود.
جایگاه پیکر رهبری در ضلع شمالی مصلی آماده شد... اما نشد.
- ۱۹ فروردین آتشبس امضا شد.
گفتند خیلی زود وداع میکنیم... اما نشد.
- بعد از تفاهم پایان جنگ، قرار شد تشییع در دهه اول محرم باشد... باز هم نشد.
- بالاخره وداع از ۱۳تیر آغاز شد. عدهای میخواستند همهچیز دقیقاً طبق برنامه و جلساتشان پیش برود... اما باز هم طبق برنامه پیش نرفت.
- پیکر به قم رفت، به کربلا رفت.
قرار بود ساعت ۱۷ روز ۱۷ تیر، تشییع در کربلا تمام شود... نشد.
قرار بود تشییع نهایی مشهد ساعت 18تمام شود... باز هم نشد.
- گویا دنیا دلش نمیخواست از سیدعلی خامنهای جدا شود. عالَم او را خیلی دوست داشت. پیکرش خیلی سخت تشییع میشد... خیلی سختتر از جمعزدن این روزها و شبها.
- حالا تاریخ خواهد نوشت:
امت سیدعلی خامنهای طولانیترین عزاداری تاریخ را برپا کردند؛ ۱۳۱شب.
تاریخ خواهد نوشت:
بزرگترین تشییع تاریخ برگزار شد با دهها میلیون عزادار.
تاریخ خواهد نوشت:
بزرگترین تشییع رهبر یک کشور در کشوری دیگر برگزار شد با بیش از ۱۰میلیون عزادار.
- خدا نخواست همان سهشنبه اول، کار تمام شود...
چون میخواست عظمت این مرد، برای همیشه در تاریخ ثبت و ضبط شود.
و خوش به حال ما که در زمانه سیدعلی زیستیم و بد به حال ما که قرعه طولانیترین عزاداری تاریخ را به نام ما زدند.
