به گزارش روز سهشنبه ایرنا، رژه نظامی ۱۴ ژوئیه در پاریس، امسال تحتالشعاع تنشهای فزاینده در قاره سبز و ناکامی راهبردی ائتلاف غربی در جنگ اوکراین قرار داشت. امانوئل مکرون در شرایطی دهمین و آخرین رژه خود را نظاره میکرد که افکار عمومی فرانسه بیش از آنکه نگران مسائل «امنیت جمعی» ادعایی پاریس باشند، با چالشهای اقتصادی و احتمال قدرتگیری جریانهای راست افراطی در انتخابات آتی درگیر هستند.
اوکراین؛ ابزاری برای سرپوش بر انزوای غرب
حضور ولودیمیر زلنسکی در جایگاه ویژه در کنار مکرون و رژه نیروهای «ائتلاف کشورهای داوطلب»، تلاشی بود برای مشروعیتبخشی به سیاستهای مداخلهجویانه سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) که اکنون پس از گذشت پنج سال از آغاز منازعه اوکراین، بیش از هر زمان دیگری ناکارآمدی خود را نشان داده است. سخنان مکرون درباره «آمادگی برای جنگ» و «دفاع از آزادی»، در حالی بیان شد که بسیاری از کشورهای اروپایی از پیامدهای اقتصادی و امنیتی سیاستهای جنگطلبانه واشنگتن و پاریس به تنگ آمدهاند.
سایه سنگین بحرانهای داخلی بر روز ملی فرانسه
این مراسم در حالی برگزار شد که فرانسه همچنان با میراث تلخ حملات تروریستی ۱۰ سال گذشته روبروست؛ حملاتی که به زعم تحلیلگران، محصول سیاستهای غلط در خاورمیانه و عدم توانایی دولتهای غربی در مدیریت امنیت داخلی بوده است. در حالی که مکرون سعی داشت با برگزاری یک دقیقه سکوت برای قربانیان حملات نیس، وجههای همدلانه از دولت خود ترسیم کند، فضای سیاسی فرانسه بهشدت دوقطبی است.
پایان مکرون؛ آغاز دورانی نامعلوم
تحلیلگران سیاسی معتقدند برگزاری این رژه در سایه آخرین سال ریاستجمهوری مکرون، نشاندهنده بنبست راهبردی فرانسه است. از یک سو، مارین لو پن با وجود محکومیتهای قضایی، در حال گسترش نفوذ خود در میان ناراضیان از سیاستهای حاکم است و از سوی دیگر، آرزوی مکرون برای «اروپای مستقل» زیر سایه سنگین وابستگی نظامی به ایالات متحده، هر روز بیش از پیش رنگ میبازد.
این مراسم که با هیاهوی تبلیغاتی پیرامون رژه نظامی همراه بود، نتوانست افکار عمومی فرانسه را از واقعیتهای تلخ داخلی و شکست پروژههای بینالمللی الیزه منحرف کند؛ پروژههایی که نتیجهای جز هزینههای گزاف برای مالیاتدهندگان فرانسوی و تداوم بیثباتی در منطقه نداشته است.
