به گزارش مشرق، مریم شریفی فعال رسانه در تلگرام نوشت:
نه صورت خیس اشکش را پاک میکند و نه زانوی غمی که بغل کرده را رها.
با احتساب فاصله میدان امام حسین(ع) تا میدان آزادی، بیش از ۴۵۰ کیلومتر از شهر مادریاش - اصفهان - کوبیده و آمده بوده برای آن وداع آخر اما هرچه دویده، نتوانسته به موقع شرق تهران را به غربش وصل کند و حالا حسرت آن نگاه آخر به تابوتی که جان یک ملت را با خودش میبرد، نیشتر میزند به قلبش و خونش از چشمهایش چکه میکند.
با این حال، تا میخواهم دلداریاش بدهم که همین که در این اجتماع باشکوه حضور داشتی، اسمت را نوشتهاند. آقا خودش برایت جبران میکند و...، حرفم را قطع میکند و میگوید: «اشتباه نکنی ها. اگر گریه میکنم، برای بیچارگی خودمان است. باورم نمیشود آمدهام برای تشییع رهبری که ۴۷سال پای این کشور و انقلاب ایستاد و خودش و خانوادهاش را وقف ایران و مردمش کرد. نمیتوانم درک کنم آقای خامنهای دیگر بین ما نیست...
اما تمام این اشک و آهها، در جمع خودمان است وگرنه جلوی دشمن، رجز میخوانیم. ما که نیامدهایم برای عزاداری. آمدهایم برای خونخواهی...»
دستهایش بالاخره رشته غم را رها میکند و در آن میان، انگشت اشارهاش به علامت اخطار بالا میآید برای یک هشدار بیتعارف: «ما با انتقام خون رهبرمان، دشمن را نابود میکنیم. این خون باید برود تا فتح قدس. باید برود تا ریشهکن کردن ظلم. این خون باید برود تا ظهور منجی عالم(عج).»
حرف آخر «راضیه»، بانوی جوان اصفهانی، حرف دل بنای ایذهای، رزمنده پیشکسوت کاشانی، مادر شالیکار گلستانی و میلیونها عاشقی است که از چهارگوشه ایران، خودشان را به پایتخت رساندند و در تشییع رهبر شهید، حماسه آفریدند: «مگر عدهای مدام نمیگویند رفراندوم؟ این مطالبه ملی که در سراسر کشور برای خونخواهی رهبر شهید شکل گرفته، رفراندوم است دیگر.
صدای مردم را بشنوید که میگویند داغ شهادت آقای ما، جز با خونخواهیاش، سرد نمیشود. بنابراین حرف ما یک کلام است؛ فقط انتقام.»
*بازنشر مطالب شبکههای اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکهها منتشر میشود.
