عصرایران- در 16 جولای 2013، فضانورد ایتالیایی لوکا پارمیتانو برای انجام یک راهپیمایی فضایی معمولی از ایستگاه فضایی بین المللی خارج شد. قرار بود او به همراه کریس کاسیدی بخشی از ایستگاه را برای نصب ماژول آزمایشگاهی نائوکا آماده کند، اما این ماموریت خیلی زود به یکی از خطرناک ترین حوادث تاریخ راهپیمایی های فضایی تبدیل شد.
حدود 69 دقیقه پس از آغاز ماموریت، پارمیتانو به مرکز کنترل گزارش داد که آب در حال ورود به کلاه لباس فضایی او است. در ابتدا مقدار آب کم بود، اما خیلی زود شرایط بحرانی شد. آب به اطراف صورت، بینی و چشم های او رسید، دیدش را به شدت محدود کرد و نفس کشیدن را دشوار ساخت. در محیط بی وزنی، آب مانند زمین به پایین نمی ریزد و به شکل یک حباب بزرگ اطراف سر شناور می ماند؛ اتفاقی که خطر خفگی را به شدت افزایش می دهد.
پارمیتانو با دیدی بسیار محدود، تنها با تکیه بر کابل ایمنی و کمک کریس کاسیدی توانست مسیر بازگشت به ایستگاه فضایی را پیدا کند. او دقایقی بعد وارد ایستگاه شد و فضانوردان دیگر به سرعت کلاه لباسش را باز کردند. در آن زمان، گوش های او کاملا از آب پر شده بود و تنها چند دقیقه با یک فاجعه فاصله داشت.
تحقیقات ناسا پس از این حادثه نشان داد علت اصلی، خرابی یک فیلتر ساده نبود. بررسی ها مشخص کرد گرفتگی در سامانه جدا کننده آب لباس فضایی باعث شده بود آب به جای گردش در سیستم خنک کننده، وارد کلاه فضانورد شود. همین نقص فنی نزدیک بود به نخستین مرگ یک فضانورد بر اثر خفگی در جریان یک راهپیمایی فضایی منجر شود.
این حادثه باعث شد ناسا تغییرات گسترده ای در لباس های فضایی خود ایجاد کند. مهندسان پدهای جاذب آب را به داخل کلاه اضافه کردند تا در صورت نشت، آب را جذب کنند. همچنین یک لوله تنفس اضطراری داخل کلاه نصب شد تا فضانورد حتی در صورت جمع شدن آب بتواند به تنفس ادامه دهد. سامانه خنک کننده و جدا کننده آب نیز بازطراحی شد و رویه های بازرسی و آزمایش لباس های فضایی پیش از هر ماموریت سخت گیرانه تر از گذشته شد.
امروز حادثه لوکا پارمیتانو تنها یک خاطره تلخ از تاریخ فضانوردی نیست، بلکه نقطه عطفی در افزایش ایمنی لباس های فضایی به شمار می رود. اصلاحاتی که پس از این حادثه انجام شد، احتمال تکرار چنین اتفاقی را به میزان قابل توجهی کاهش داده و امنیت فضانوردان را در ماموریت های آینده افزایش داده است.
