فرارو- نتایج یک مطالعه جدید نشان می‌دهد افرادی که به طور منظم در فعالیت‌های فرهنگی مانند رفتن به سینما، تئاتر، کنسرت، اپرا، موزه یا گالری‌های هنری شرکت می‌کنند، ممکن است روند کندتری از پیری فیزیولوژیک را تجربه کنند. 

به گزارش فرارو به نقل از Medical Xpress، بر اساس تحلیلی که به صورت آنلاین در نشریه Journal of Epidemiology and Community Health منتشر شده است، سطوح بالاتر مشارکت فرهنگی با کاهش معنادار سن فیزیولوژیک ارتباط دارد. 

پژوهشگران در این مطالعه توضیح می‌دهند که اگرچه پیری پدیده‌ای همگانی است، اما همه افراد آن را به یک شکل تجربه نمی‌کنند. از نگاه آنان، سن فیزیولوژیک که میزان عملکرد واقعی بدن را نشان می‌دهد، لزوماً با سن تقویمی افراد یکسان نیست. 

پیش از این نیز مشارکت در فعالیت‌های فرهنگی به طور گسترده با بهبود سلامت عمومی، افزایش رفاه و ارتقای کیفیت زندگی سالمندان مرتبط دانسته شده بود، اما مطالعات اندکی به طور مستقیم رابطه میان این فعالیت‌ها و پیری فیزیولوژیک را بررسی کرده بودند. 

پژوهشگران مؤسسه علوم توکیو در ژاپن معتقدند نخستین مطالعه طولی را در این زمینه انجام داده‌اند؛ پژوهشی که در آن تلاش شده است عوامل مخدوش‌کننده‌ای که در طول زمان تغییر نمی‌کنند، کنترل شوند. 

در این تحقیق، داده‌های مربوط به ۱۸۹۹ بزرگسال شرکت‌کننده در مطالعه طولی پیری انگلستان (ELSA) مورد بررسی قرار گرفت. این مطالعه، یک پژوهش مستمر مبتنی بر جمعیت است که نمونه‌ای نماینده از افراد ۵۰ سال و بالاتر ساکن انگلستان را پایش می‌کند. 

اطلاعات شرکت‌کنندگان از حداقل دو مقطع زمانی شامل سال‌های ۲۰۰۴–۲۰۰۵.۲۰۰۶–۲۰۰۷ یا ۲۰۰۸–۲۰۰۹ جمع‌آوری شده بود. 

برای ارزیابی سن فیزیولوژیک، پرستاران اطلاعات مربوط به ۱۰ شاخص فیزیولوژیک را ثبت کردند که شامل فشار نبض، فشار خون دیاستولیک، حجم بازدمی با فشار (FEV)، غلظت هموگلوبین، فیبرینوژن، هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c)، کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم (LDL)، شاخص توده بدنی (BMI)، قدرت پنجه دست و سرعت راه رفتن بود. از مجموع این شاخص‌ها، یک نمره ترکیبی برای سن فیزیولوژیک هر فرد محاسبه شد. 

شرکت‌کنندگان همچنین پرسشنامه‌ای را درباره میزان مشارکت فرهنگی خود تکمیل کردند. در این پرسشنامه از آنان درباره دفعات مراجعه به سینما، موزه یا گالری هنری و نیز تئاتر، کنسرت یا اپرا سؤال شد. پاسخ‌ها در مقیاسی از صفر (هرگز) تا پنج (دو بار در ماه یا بیشتر) ثبت شد و در نهایت برای هر فرد یک نمره کلی مشارکت فرهنگی در بازه صفر تا ۱۵ محاسبه شد. 

نتایج مطالعه نشان داد افرادی که سطح بالایی از مشارکت فرهنگی داشتند و هر چند ماه یک‌بار یا بیشتر در فعالیت‌های فرهنگی شرکت می‌کردند، به طور میانگین سن فیزیولوژیک ۶۶.۹ سال داشتند؛ در حالی که این عدد برای افرادی با مشارکت فرهنگی پایین‌تر ۶۹.۹ سال بود؛ اختلافی در حدود سه سال. 

پژوهشگران همچنین دریافتند افرادی که مشارکت فرهنگی بیشتری داشتند، بیشتر احتمال داشت زن باشند، از وضعیت اجتماعی-اقتصادی بالاتری برخوردار باشند، شاغل باشند و از سلامت عمومی بهتری برخوردار باشند. 

تحلیل آماری این پژوهش نشان داد که افزایش هر یک امتیاز در نمره مشارکت فرهنگی، حتی پس از تعدیل عواملی مانند درآمد خانوار، وضعیت اشتغال و بیماری‌های مزمن، با کاهش ۰.۰۸۵ سالی (حدود ۳۱ روز) در سن فیزیولوژیک ارتباط معنادار دارد. 

نویسندگان مطالعه معتقدند مشارکت در فعالیت‌های فرهنگی می‌تواند از راه‌های مختلف به کاهش سرعت پیری فیزیولوژیک کمک کند. آنان می‌گویند این فعالیت‌ها روابط اجتماعی را تقویت می‌کنند، رفتارهای سالم‌تر را ترویج می‌دهند و سلامت روان را بهبود می‌بخشند؛ عواملی که همگی می‌توانند بر روند سالمندی اثرگذار باشند. 

با این حال، پژوهشگران تأکید می‌کنند که این مطالعه از نوع مشاهده‌ای است و بنابراین نمی‌توان از آن رابطه علت و معلولی قطعی میان مشارکت فرهنگی و کند شدن روند پیری نتیجه گرفت. به گفته آنان، احتمال علیت معکوس نیز وجود دارد؛ به این معنا که افرادی که از سلامت بهتری برخوردارند، اساساً توانایی بیشتری برای حضور در فعالیت‌های فرهنگی دارند. 

با وجود این، نویسندگان معتقدند مشارکت فرهنگی یک عامل قابل اصلاح است و می‌تواند به عنوان یک مداخله مؤثر در حوزه سلامت مورد توجه قرار گیرد. 

آن‌ها در این باره می‌نویسند: «نکته قابل توجه این است که تأثیر آن می‌تواند با فعالیت بدنی مکرر قابل مقایسه باشد.» 

پژوهشگران همچنین تأکید می‌کنند که افزایش دسترسی جغرافیایی و مالی مردم به رویدادهای فرهنگی می‌تواند فرصت مشارکت را برای افراد بیشتری فراهم کند. 

آن‌ها در پایان خاطرنشان می‌کنند که برای ارزیابی دقیق این موضوع که آیا ترویج مشارکت فرهنگی می‌تواند در بلندمدت به بهبود سلامت و سالمندی سالم منجر شود یا خیر، انجام مطالعات بیشتری ضروری است.