به گزارش بهداشت نیوز به نقل از انجمن علمی دانشجویی نورولوژی کرمانشاه، فرض کنید کسی را می‌بینید که انگشتش را با چاقو می‌بُرد. حتی اگر خودتان آسیبی نبینید، احتمالاً ناخودآگاه احساس ناخوشایندی پیدا می‌کنید یا حتی دستتان را جمع می‌کنید.

علوم اعصاب یکی از توضیحات این پدیده را در نورون‌های آینه‌ای (Mirror Neurons) می‌داند.

این نورون‌ها نخستین بار در دهه ۱۹۹۰، به‌طور اتفاقی در مغز میمون‌های ماکاک کشف شدند. پژوهشگران متوجه شدند گروهی از نورون‌ها نه‌تنها هنگام انجام یک حرکت فعال می‌شوند، بلکه زمانی که همان حرکت توسط فرد دیگری مشاهده می‌شود نیز فعالیت نشان می‌دهند.

بعدها شواهدی از وجود یک سیستم نورون‌های آینه‌ای در مغز انسان نیز به دست آمد؛ شبکه‌ای که عمدتاً در قشر پیش‌حرکتی (Premotor Cortex) و لوب آهیانه تحتانی (Inferior Parietal Lobule) قرار دارد.

این نورون‌ها چه نقشی دارند؟

کمک به یادگیری از طریق مشاهده، بدون نیاز به تجربه مستقیم.

تسهیل درک هدف و نیت حرکات دیگران.

نقش در تقلید، یادگیری مهارت‌های حرکتی و برخی جنبه‌های تعاملات اجتماعی.

احتمال مشارکت در همدلی؛ به‌ویژه زمانی که احساسات یا درد دیگران را مشاهده می‌کنیم.

با این حال، پژوهشگران تأکید می‌کنند که نباید تمام پدیده‌هایی مانند همدلی، زبان یا اوتیسم را تنها با نورون‌های آینه‌ای توضیح داد. امروزه دیدگاه غالب این است که این نورون‌ها بخشی از یک شبکه پیچیده مغزی هستند و نه تنها عامل این توانایی‌ها.

شاید همین شبکه باشد که باعث می‌شود با دیدن خنده دیگران لبخند بزنیم، هنگام تماشای یک مسابقه ورزشی ناخودآگاه عضلاتمان منقبض شوند، یا با دیدن درد یک نفر، خودمان هم احساس ناراحتی کنیم