به گزارش خبرگزاری صدا و سیما؛ «شهر موشک‌ها» لقبی بود که دشمن بعثی برای دزفول انتخاب کرده بود. از ششمین روز جنگ تحمیلی، پنجم مهرماه ۱۳۵۹، ارتش بعث عراق گلوله‌باران گسترده این شهر را آغاز کرد. هدف صدام روشن بود: قطع جاده راهبردی دزفول ـ اندیمشک، که شاهرگ ارتباطی جنوب و مرکز کشور به شمار می‌رفت و ایجاد رعب و فرار مردم برای اشغال شهر.

 

دشمن روزانه بیش از ۵۰ گلوله توپ به سمت دزفول شلیک می‌کرد. خانه‌ها یکی پس از دیگری ویران می‌شدند، آمار شهدا رو به افزایش بود، اما مردم دزفول قصد ترک خانه و شهرشان را نداشتند.

 

دزفول، یک لشکر مردمی شد

دوشادوش رزمندگان، مردم عادی به پشتیبانی جنگ شتافتند. با خودرو‌های شخصی مهمات و غذا به جبهه‌ها رساندند، در بیمارستان‌ها خون اهدا کردند و هر طور توانستند برای دفاع از کشور ایستادند.  

 

آیت‌الله سید مجدالدین قاضی، امام جمعه دزفول، در شهر ماند و با اقامه منظم نماز جمعه، نماد پایداری مردم شد.

 

در طول هشت سال دفاع، دزفول هدف حملات سنگینی قرار گرفت:

۴۸۹ بمب و راکت، و ۵۸۲۱ گلوله توپ بر سر مردم بی‌دفاع فرود آمد. با این حال، دزفول ایستاد.

 

* تکاپوی مردم دزفول در ساختن دوباره شهر به گونه‌ای بود که یک خانه در طول جنگ تحمیلی چهار بار بازسازی می‌شد و مردم می‌گفتند اگر هزار بار خانه‌ها خراب شود باز هم در شهر می‌مانیم و آنها را خواهیم ساخت.

 

بدترین و وحشیانه‌ترین حملات هوایی علیه دزفول انجام شد و اکنون دزفول یکی از آبادترین شهر‌های خوزستان است، این امر جز با مقاومت و پایداری مردم حاصل نشده است.

 

این شهر با تقدیم ۲۶۰۰ شهید، ۴۰۰۰ جانباز، ۱۴۷ مفقود و ۴۵۲ آزاده، سهم بزرگی در دفاع مقدس ایفا کرد.

 

* به پاس این پایداری در هفتمین سال جنگ تحمیلی به پیشنهاد دولت وقت، دزفول به عنوان شهر نمونه مقاومت کشور معرفی و در چهارم خرداد ۱۳۶۶ لوح زرینی به مردم دزفول اعطا شد؛ 

 

به پاس این پایداری، چهارم خرداد به نام "روز مقاومت و پایداری دزفول" در تقویم رسمی کشور ثبت شده است.

نویسنده: طیبه السادات حسینی