عصر ایران؛ علی نجومی ــ خبر کوتاه بود و تلخ. رابرت دووال هنرپیشه کهنه کار هالیوود در سن 95 سالگی در میدل بورگ ویرجینیا درگذشت. لوچیانا دووال همسر آرژانتینی تبار او در پستی که در شبکه های اجتماعی منتشر کرد نوشت:
برای جهانیان او یک هنرپیشه برنده اسکار، یک کارگردان و یک قصه گوی ماهر بود. اما برای من او همه چیز بود. عشق او به هنرش مثال زدنی بود او وقتی ایفای نقشی را قبول می کرد همه داشته هایش را عرضه می کرد و تمام سعیش به قول خودش داشتن صداقت در تصویر کردن شخصیت ها در فیلم ها بود.
رابرت دووال را می توان در زمره بازیگران پرکار محسوب کرد که در مجموع در 145 فیلم و سریال و نیز تعداد زیادی نمایش بازی کرد و 7 بار نامزد دریافت جایزه اسکار و یک بار برنده آن شد. اما در این شاید بهترین نقش هایش را بتوان این موارد شمرد:
مطمئنا اولین نقش مهمش بازی در نقش تام در شاهکار فنا ناپذیر کوپولا بود. چهره خونسرد و خنثی او در تضاد کامل با کاراکترهای ایتالیایی خانواده کورلیونه بود. اما ثبات، تیزهوشی و درایت را به غایت داشت و این همان چیزی است که دون ویتو به دنبالش بود بنابراین تام به مقام مشاور اعظم پدر خوانده رسید. نامزدی برای اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل کمترین تقدیری بود که آکادمی می توانست از دووال بکند.
فیلم دیگری از کوپولا . این فیلم فراموش نشدنی کوپولا که بر اساس در دل تاریکی جوزف کنراد ساخته شده است روایت بی نظیری از جنون جنگ در دل یک سرزمین کمتر شناخته شده دارد. گرچه فیلم را باید فیلم براندو خواند اما دووال در ایفای نقش سرهنگ بیل کیلگور بی رحمی یک افسر آمریکایی را در جنگ ویتنام به بهترین وجهی نشان می دهد.
مطمئنا یکی از ماندگارترین دیالوگ های فیلم متعلق به سرهنگ کیلگور بود که در مورد بوی بمب ناپالم و عشق وافرش به آن و این که یک بار برای 12 ساعت بی وقفه یک تپه را بمباران کرده اند ا ست و این که بدن بوگندوی ویتنامی ها را به قول خودش تکه تکه کردند و کل تپه با خاک یکسان شده بوی بمب ناپالم را می داد.
این فیلم که به زندگی مک اسلج خواننده موسیقی کانتری و تقلای او برای رها شدن از قید الکل می پردازد به خوبی توانایی رابرت دووال را در ایفای نقش انسان های شکننده و حساس نشان داد. اما گویا برای او فرار از دست گذشته ممکن است و سایه گذشته همچون شبحی او را در همه جا تعقیب می کند. دووال برای این فیلم جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را دریافت کرد.
رابرت دووال در فعالیت های خیریه هم ید طولایی داشت. او به همراه همسرش لوچیانا در سال 2001 یک صندوق خیریه کودکان تاسیس کرد تا به خانواده ها در شمال آرژانتین کمک کند تا خانه ها، مدارس و زیرساخت های پزشکی را نوسازی کنند. این زن و شوهر هم چنین به زنان فقیر آمریکای جنوبی کمک می کردند. ازدواج چهارم و آخر رابرت دووال در سال 2005 با لوچیانا که 41 سال از او جوان تر بود انجام شد. لوچیانا اصالت آرژانتینی داشت.
سبک بازی زمخت و تقریبا خشن دووال را شاید بتوان به عنوان مولفه پررنگ بازیگریش شناخت. او در دوره تحصیل بازیگری با جین هاکمن و داستین هافمن دیگر بزرگان هالیوود هم همدرس و نیز هم خانه بود. او از جنس بازیگرانی مثل رابرت دنیرو نبود که خیلی بازیش جنبه خودنامیانه و نمایشی داشته باشد اما دووال همیشه مورد احترام سینمایی ها بود و استعداد و توانایی اش در به تصویر کشیدن درونیات آدم ها به جزیی ترین شکل بر همگام به اثبات رسیده بود.
رابرت دووال در تئاتر هم حضور قابل توجهی داشت و سال های سال چه در برادوی نیویورک چه در دیگر مراکز شناخته شده تئاتر آمریکا به ایفای نقش پرداخت یکی از جالب ترین نمایش های او صبر کن هوا تاریک شه نوشته فردریک نایت بود. نمایشنامه به زندگی یک زن نابینای روستایی می پردازد که 3 مرد تبهکار در جست و جوی کوکایین پنهان شده در یک عروسک به سراغش می آیند و این عروسک را همسرش سام به طور ناخواسته به علت درخواست زنی از کانادا به آمریکا آورده است و حالا این زن به قتل رسیده است.
از دیگر نقش های ماندگار رابرت دووال در برادوی بازی او در نمایش مشهور بوفالوی آمریکایی نوشته دیوید ممت نمایشنامه نویش مشهور آمریکایی بود.
یکی دیگر از نقش های ماندگار او بازی در نقش جوزف استالین دیکتاتور مشهور شوروی سابق در یک فیلم تلویزیونی در سال 1992 بود فیلم 4 جایزه امی برد که البته رابرت دووال دست خالی به خانه بازگشت.
